เลิกงานแล้ว แต่ไลน์ยังไม่เลิก

คืนวันศุกร์ 21.47 น. ร้านหมูกระทะปากซอยคนแน่นทุกโต๊ะ วันนี้วันเกิดครบ 28 ของฟ้า แฟนของตั้ม โทรศัพท์ของตั้มวางหงายข้างจาน เขาหยิบขึ้นมาดูแล้ว 11 ครั้ง ครั้งที่ 12 เป็นข้อความเสียงจากพี่วิทย์ หัวหน้าของเขา

“ตั้ม พรุ่งนี้เช้าส่งราคาเหล็กเจ้าบางพลีให้พี่ก่อน 9 โมงนะ” เสียงพี่วิทย์ดังออกจากลำโพง พรุ่งนี้คือวันเสาร์

“กินเถอะ หมูไหม้แล้ว” ฟ้าพูดโดยไม่มองหน้าเขา แล้วไม่พูดอะไรอีกจนจบมื้อ ตอนเก็บเงิน เธอจ่ายส่วนของตัวเองครึ่งหนึ่ง ทั้งที่ตั้มบอกไว้ว่าคืนนี้เขาเลี้ยง

ปิดเสียงแอบๆ แล้วพังตอนเช้า

ตั้มอายุ 29 เป็นฝ่ายประสานงานขายของบริษัทวัสดุก่อสร้างแถวบางนา เงินเดือน 27,000 บาท ผ่อนมอเตอร์ไซค์เดือนละ 3,100 พี่วิทย์ส่งข้อความเสียงมาหลัง 3 ทุ่มแทบทุกคืน คืนละ 4 ถึง 6 ข้อความ ตั้มต้องเลือกจังหวะกดฟัง เพราะกดเมื่อไรแชตจะขึ้นว่าอ่านแล้ว

วันจันทร์ถัดมา ตั้มแอบปิดเสียงแชตงานตั้งแต่ 3 ทุ่มโดยไม่บอกใคร คืนนั้นได้ดูซีรีส์กับฟ้าจนจบตอนเป็นครั้งแรกในรอบเดือน เช้าวันอังคารมีข้อความค้าง 23 ข้อความ ประชุม 9 โมง พี่วิทย์ถามขึ้นต่อหน้าทุกคน “ตั้ม เมื่อคืนพี่ทักไปทำไมเงียบ” ตั้มตอบว่าแบตหมดแล้วหลบตา

ช่วงงานหนักคือช่วงที่พักยากที่สุด

งานวิจัยเรื่องการฟื้นตัวจากความเครียดชี้ถึงปัญหาที่คนทำงานอาจคุ้นดี ยิ่งงานกดดันมาก ยิ่งถอนความคิดออกจากงานและพักได้ยาก1 ตั้มรู้ว่าควรพัก แต่การเห็นชื่อหัวหน้าบนจอก็ทำให้เขาเริ่มคำนวณแล้วว่าถ้าไม่ตอบ พรุ่งนี้ต้องอธิบายอะไร ความกังวลนั้นคล้ายคืนพายุที่บ้านยายในราชบุรี หลังคารั่วหนักที่สุดในคืนที่ขึ้นไปซ่อมไม่ได้

นักปรัชญาที่แพ้เสียงโรงอาบน้ำ

เซเนกา นักปรัชญาโรมันโบราณ เขียนจดหมายถึงเสียงจากโรงอาบน้ำใต้ห้อง ทั้งคนยกน้ำหนัก หมอนวด และคนขายของ เขาเขียนเรื่องเสียงในใจไว้ยาว แต่ท้ายจดหมายยอมรับว่าพ้นเสียงไปเลยสบายกว่าและบอกว่าจะย้ายออก พร้อมยกเรื่องขี้ผึ้งอุดหูของลูกเรือยูลิสซีส2 ตั้มยังมีค่างวดมอเตอร์ไซค์ การย้ายงานไม่ได้อยู่ในแผนเดือนนี้

ประโยคเดียวที่พูดกับหัวหน้า

วันพุธ 17.30 น. ตั้มรอจนพี่วิทย์วางสายลูกค้า แล้วเดินไปพูดต่อหน้า ไม่พิมพ์ในไลน์ ประโยคนี้เขาซ้อมในห้องน้ำมา 2 รอบ “พี่ครับ หลัง 3 ทุ่ม ถ้าด่วนจริงพี่โทรมาเลยนะครับ ถ้าไม่ได้โทร ผมขอตอบตอน 8 โมงเช้า”

พี่วิทย์ถามกลับว่า “แล้วถ้าพี่ไม่เห็นข้อความลูกค้าล่ะ” ตั้มยืนถือกระเป๋าอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนบอกว่าจะเช็กราคาที่ค้างให้ครบก่อนกลับ และโทรหาพี่วิทย์ถ้าตัวไหนต้องรอถึงเช้า พี่วิทย์ยังไม่รับปาก ตั้มกลับไปนั่งไล่รายการ วันนั้นออกจากบริษัทช้ากว่าเดิม

อีก 2 วันพี่วิทย์ยอมลองตามที่คุยไว้ เรื่องที่ค้างต้องส่งให้ดูตอนเย็นก่อน ตลอด 3 สัปดาห์ต่อมาเขาโทรหลัง 3 ทุ่มจริง 1 ครั้ง ตั้มรับสายที่หน้าห้องน้ำแล้วกลับมาดูซีรีส์ต่อ ฟ้าถามว่าด่วนจริงหรือเปล่า เขาบอกว่าใช่ เธอไม่ได้ถามต่อ แต่เลื่อนตอนที่ดูอยู่กลับไปให้

ทุกเย็นตั้มลงวินที่ปากซอยแล้วเดินอีก 400 เมตร ประหยัดได้ 20 บาท และได้ 5 นาทีให้วันทำงานจบลงตรงนั้น

พี่วิทย์ยังส่งข้อความเสียงตอน 4 ทุ่มบ้าง บางคืนตั้มสะดุ้งตื่นตี 2 แล้วเปิดดูทั้งที่รู้ว่ารอเช้าได้ เวลาไปกินข้าวฟ้ายังคว่ำโทรศัพท์ของเขาลงเอง ครั้งหนึ่งเขาบอกว่าไม่ต้องทำก็ได้ เธอปล่อยมือ ตั้มมองจอที่หงายอยู่แล้วคว่ำมันกลับลง โดยไม่ได้พูดถึงคืนวันเกิด