ลืมแฟนเก่ายังไง

วันเสาร์หนึ่งในเดือนมิถุนายน 2569 เวลา 11:40 ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือริมคลองข้างตลาดในอยุธยา พี่เสก อายุ 47 กำลังลวกเส้นให้โต๊ะ 3 ตอนที่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าร้านมากับลูกชายวัยทำงาน เธอยังไม่ทันสั่ง มือเขาก็หยิบเส้นเล็กลงลวกแล้ว น้ำตก ไม่ใส่ถั่วงอก เผ็ดน้อย แอ๋วกินแบบนี้มาตั้งแต่ 20 กว่าปีก่อน

เสกยังจำออเดอร์ของแอ๋วได้หลังจากไม่ได้เป็นคนรักกันมา 23 ปี จิตแพทย์ในรายการ Love Life Balance ของ Alljit ชวนดูเวลาที่ผ่านไป และอิทธิพลของความจำที่ยังเหลือ1 สำหรับเสก เคยมีวันที่ความจำนั้นทำให้เรือขายก๋วยเตี๋ยวไม่ออกจากฝั่ง

ปี 2546 อยากลบ

เสกคบกับแอ๋วตั้งแต่อายุ 19 พอถึงปี 2546 แม่ของแอ๋วจัดการให้เธอแต่งกับข้าราชการในอำเภอ ตอนนั้นเสกอายุ 24 ขายก๋วยเตี๋ยวอยู่บนเรือของพ่อ ไม่มีเงินเก็บสักบาท เขาไม่ได้เผารูปหรือทิ้งของที่เธอให้ เขาหนี ไปทำงานโรงงานแถวรังสิต 11 เดือน เพื่อให้ตัวเองอยู่ในที่ที่ไม่มีเธอ แต่ทุกเช้าบนรถรับส่งพนักงาน เขายังนึกออกว่าแอ๋วชอบนั่งริมหน้าต่าง เดือนที่ 11 พ่อเส้นเลือดในสมองตีบ เรือต้องมีคนพาย เขาจึงกลับบ้าน

ปี 2547 กัดฟัน

งานแต่งของแอ๋วจัดที่หมู่บ้าน ทั้งซอยได้การ์ด ไม่ไปก็ถูกนินทา เสกใส่เสื้อเชิ้ตตัวดีตัวเดียวที่มี ใส่ซอง 500 บาท ยิ้มในรูปหมู่ ดื่มไป 6 ขวด แล้วขึ้นร้องคาราโอเกะจนคนทั้งเต็นท์ปรบมือ อีก 2 ปีหลังจากนั้น วันไหนที่ครอบครัวแอ๋วมาตลาด เขาไม่ออกเรือ

อิบน์ ฮัซม์ ผู้เขียนตำราว่าด้วยความรักที่อันดาลุสในสเปนเมื่อราว 1,000 ปีก่อน แยกการคลายรักไว้ 2 แบบ ซึ่งเราถอดความเองจากภาษาอาหรับได้ว่า แบบแรกใจว่างลงเองเหมือนไม่เคยรักมาก่อน แบบที่สองคือการฝืน ข้างนอกทำเป็นเข้มแข็ง ข้างในแสบยิ่งกว่าถูกเหล็กแหลมแทง แล้วสรุปคนแบบที่สองไว้ว่า2

เขาไม่ใช่คนที่ลืม เขาคือคนที่ยังจำ

เสกเลือกออกเรือในวันที่คิดว่าจะไม่เจอแอ๋ว ไม่ได้ขาดลูกค้าแค่วันที่ยกเรือขึ้นฝั่ง คนที่เคยกินร้านพ่อเริ่มไปซื้อเจ้าที่ออกเรือทุกวัน เขาไม่เคยถามว่ารายได้หายไปเท่าไร นึกเพียงว่าถ้าได้คุยกับแอ๋วอีกครั้งคงจบเรื่องนี้ได้

ปี 2555 จาง

ปี 2555 เสกอายุ 33 แต่งงานกับนุชได้ 3 ปี ลูกสาวเพิ่งขวบเดียว วันหนึ่งเขานั่งแท็กซี่กลับจากเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ข้างตัวมีถุงผ้าสีชมพูใส่เสื้อผ้าแม่ที่ต้องเอาไปซัก วิทยุเปิดเพลงหนึ่งจนจบ ดีเจพูดชื่อเพลง เขาถึงรู้ตัวว่ามันคือเพลงที่แอ๋วชอบ และตอนมันเล่นอยู่ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

งานที่รวบรวมการศึกษาเรื่องความจำหลายชิ้นพบว่า ในคนส่วนใหญ่ อารมณ์ที่ติดอยู่กับความจำร้ายๆ จางลงเร็วกว่าอารมณ์ที่ติดอยู่กับความจำดีๆ3 ไม่ได้หมายความว่ารายละเอียดจะคงอยู่ครบหรือทุกคนจะรู้สึกเบาลงในเวลาเดียวกัน สำหรับเสก สิ่งที่เขาเพิ่งสังเกตคือเพลงจบไปได้โดยที่เขาไม่ได้กลับไปคิดถึงงานแต่งของแอ๋วตลอดทั้งเพลง

จิตแพทย์ในรายการชวนดูว่าอะไรยังค้างอยู่ และเรื่องไหนพอจัดการได้ โดยไม่ต้องคาดหวังให้ความจำหายไปทั้งหมด หากความเจ็บรบกวนชีวิตมาก การคุยกับนักจิตวิทยาหรือแพทย์เป็นอีกทางที่ขอได้1 การจัดการเรื่องค้างไม่ได้หมายถึงต้องกลับไปหาแฟนเก่าทุกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อการติดต่อไม่ปลอดภัยหรืออีกฝ่ายไม่ต้องการคุย เสกเองได้กลับมาใช้ชีวิตต่อทั้งที่ยังไม่เคยได้รับคำตอบที่ซ้อมถามไว้

ปี 2556 ในงานศพพ่อของเพื่อน เขากับแอ๋วยืนล้างจานข้างกันหลังเต็นท์ เสกพูด “ขอให้มีความสุขนะ” เธอตอบ “เหมือนกัน” เขาเคยซ้อมจะถามว่าทำไมถึงยอมแต่ง แต่คืนนั้นไม่ได้ถาม ไม่ได้รู้คำตอบนั้นภายหลังด้วย

ปี 2569 ชามเดิม

ชามเส้นเล็กน้ำตกมาวางตรงหน้าแอ๋ว เธอมองแล้วเงยขึ้น “ยังจำได้อีกเหรอ”

“จำได้ทุกคนแหละ ลูกค้าประจำ” เสกตอบ ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน แล้วลูกชายของเธอก็เป็นคนจ่ายเงิน 100 บาท

หลังทั้งสองกลับไป วิทยุในร้านเปิดเพลงนั้นระหว่างที่เขานับเงินทอน เขารู้ตัวตอนถึงท่อนฮุก ลูกสาววัย 15 ที่มาช่วยร้านทุกวันเสาร์ถามว่า “ใครอะพ่อ”

“ลูกค้าเก่า”

คืนนั้นเขาเล่าให้นุชฟัง นุชหัวเราะจนวางรีโมต “จำออเดอร์แฟนเก่าได้ แต่จำวันเกิดเมียไม่ได้” เสกจะหัวเราะตามแล้วหยุด เรื่องวันเกิดไม่ใช่มุกที่เธอเพิ่งพูดครั้งแรก เขาถามว่าวันนั้นอยากไปกินที่ไหน นุชบอกว่าถึงวันค่อยถาม จะได้รู้ว่าตอนนั้นอยากกินอะไร

05:30 เช้าวันอาทิตย์ นุชเปิดหน้าต่างรับลม ยางรัดผมสีชมพูของลูกสาวอยู่บนขอบหน้าต่าง เสกลงไปตั้งน้ำซุปตามเวลา เขายังจำแอ๋วได้ และปีนี้ไม่ต้องหยุดขายเพราะเธอมาตลาด เรื่องทั้ง 23 ปีไม่ได้จางในวันเดียว ส่วนที่จำออเดอร์ได้เพราะเคยรัก หรือจำลูกค้าประจำได้ทุกคนจริงๆ เขายังไม่แน่ใจ