ได้ยินเพลงนั้นแล้วคิดถึงแฟนเก่า

02:10 ของวันพฤหัสบดี บนถนนพระราม 9 ผู้โดยสารที่ขึ้นมาจากทองหล่อเมาพอประมาณ ขอให้เปิดวิทยุดังอีกนิด วุฒิ อายุ 41 ขับแท็กซี่เช่ากะดึกจากอู่แถวห้วยขวาง ค่าเช่ารถวันละ 850 บาท เพลงที่ดังขึ้นคือเพลงที่เปิดในงานแต่งของเขากับก้อยเมื่อปี 2557

มือเขากำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด เลยทางเลี้ยวเข้ารามคำแหงไปโดยไม่รู้ตัว ผู้โดยสารโวยว่า “พี่ เลยแล้วๆ” วุฒิขอโทษ 3 ครั้งติดกัน ตอนรับเงินก็ลดให้ 40 บาทเพราะรู้ว่าตัวเองผิด ยางรัดผมสีชมพูซีดของก้อยยังคล้องอยู่ที่กระจกมองหลัง ทั้งที่ทั้งคู่หย่ากันมา 2 ปีแล้ว

เพลงในรถไม่เคยเปลี่ยนท่อน แต่วุฒิฟังมันในคืนที่ก้อยไม่ได้อยู่ข้างๆ นักวิจัยกลุ่มหนึ่งเคยเปิดท่อนเพลงดังจากช่วงชีวิตที่ผ่านมาให้คนฟัง พบว่าราว 30% ของท่อนที่เปิด พาความจำส่วนตัวกลับมาด้วย และมักมาพร้อมอารมณ์ บ่อยครั้งเป็นความคิดถึงวันเก่า1

02:31

วุฒิส่งผู้โดยสารเสร็จ ปิดไฟว่าง แล้วเข้าไปจอดในปั๊มน้ำมัน 24 ชั่วโมงริมถนนรามคำแหง เขาซื้อกาแฟกระป๋องมานั่งบนขอบฟุตบาท ประตูรถเปิดค้างไว้ วิทยุยังเปิดเบาๆ ตอน 02:31 เขากดโทรหาก้อย

ก้อยรับสายหลังเสียงเรียกครั้งที่ 4 น้ำเสียงตกใจจนวุฒิรู้ว่าเธอตื่นเต็มตาแล้ว “พี่ เป็นอะไร รถชนเหรอ”

“เปล่า… กดผิด” วุฒิพูดได้แค่นั้น ปลายสายเงียบไป 2 วินาที แล้วตัดสาย

07:00 ไลน์จากก้อยเด้งขึ้นมา “ทีหลังอย่าโทรตอนตี 2 นะ ใจหายหมด ข้าวตังตื่นมาถามว่าใครโทรมา” เรื่องเดียวที่สองคนยังต้องคุยกันคือข้าวตัง ลูกสาววัย 9 ขวบที่เขาได้เจอวันอาทิตย์เว้นอาทิตย์ คืนนั้นเขายังเลิกกะเร็ว ได้เงินไม่พอค่าเช่ากับค่าแก๊ส เท่ากับขับฟรีทั้งคืน

เพลงเดิม คนฟังไม่เหมือนเดิม

นักจิตวิทยาการปรึกษาที่มาคุยเรื่องเพลงในพอดแคสต์ของ Alljit ชี้ว่า เพลงต่างจากซีรีส์ตรงที่มันเหมือนเดิมทุกครั้งที่เปิด แต่คนฟังแต่ละคนตีความมันผ่านเรื่องของตัวเอง เขาเตือนอีกข้อว่าความรู้สึกที่มากับเพลงอาจจริงทั้งหมด หรือจริงแค่ครึ่งเดียว บางทีความผิดหวังในตัวเองถูกบิดออกมาเป็นความรู้สึกอื่น เพราะถ้าเจอมันตรงๆ จะเจ็บกว่า2

ถ้าถามวุฒิตอนตี 2 คืนนั้น เขาจะตอบว่าคิดถึงก้อย แต่สิ่งที่มากับเพลงมีมากกว่านั้น เขาขับกะดึกมาเกือบตลอดชีวิตคู่ วันที่ข้าวตังหัดขี่จักรยานได้ครั้งแรก เขานอนหลับอยู่ ตอนทะเลาะกันครั้งสุดท้าย ก้อยพูดว่า “บ้านนี้มีแต่ฉันกับลูก” และหลายสัปดาห์มานี้ มื้อเดียวที่เขากินกับคนอื่นคือข้าวเที่ยงวันอาทิตย์กับลูก นอกนั้นคือข้าวต้มคนเดียวตอนตี 5

นักจิตวิทยาคนเดิมชวนสังเกตความห่างจากผู้คนรอบตัวที่อาจมาพร้อมความรู้สึกแรงๆ เมื่อได้ยินเพลง โดยเล่าจากประสบการณ์ทำงาน ไม่ใช่ข้อสรุปแทนทุกคน2 ในชีวิตของวุฒิมีทั้งความคิดถึงก้อย ความเสียใจเรื่องลูก และมื้อที่กินคนเดียว การฟังให้ครบว่าเขากำลังคิดถึงอะไร สำคัญกว่าการรีบหาว่าจะหยุดเพลงนั้นอย่างไร

ออกจากจุดที่คลื่นซัด

ในพอดแคสต์มีคำแนะนำให้พักจากสิ่งกระตุ้นก่อน แล้วค่อยกลับมาทำความเข้าใจความรู้สึกเมื่อพร้อม รวมถึงการลองเขียนช้าๆ เพื่อให้ได้ฟังตัวเอง2 สำหรับวุฒิ จุดเริ่มในคืนนั้นอาจเป็นการจอดรถให้ปลอดภัยและหยุดรับผู้โดยสารชั่วครู่ ไม่จำเป็นต้องฝืนขับต่อหรือโทรหาใครทันทีที่คิดถึง

คืนถัดมาวุฒิเขียนว่าคิดถึงก้อยลงหลังใบเสร็จค่าแก๊ส ค้างอยู่บรรทัดเดียวจนคนจากอู่โทรมาถามเรื่องกุญแจรถ เขาคุยต่อเรื่องค่าแก๊ส แล้วนึกว่าทั้งอาทิตย์แทบไม่ได้คุยกับผู้ใหญ่เรื่องอื่น ปลดยางรัดผมเก็บในช่องหน้ารถ ไม่ได้ทิ้ง

วันอาทิตย์ถัดมา ข้าวตังเปิดช่องเก็บของหาทิชชู่ แล้วหยิบมันขึ้นมา “ของแม่ป่ะ”

“อืม”

เธอสวมมันไว้ที่ข้อมือ แล้วขอเปิดวิทยุ วุฒิปล่อยให้ลูกหมุนหาคลื่นเอง