จดหมายถึงคนที่ยังไม่พร้อม

ต้อม เราเห็นว่าต้อมออกจากกลุ่มตอน 23.40 คืนวันอังคาร หลังเบียร์โพสต์ “อยากเจอทุกคน โดยเฉพาะต้อม ขอโทษเรื่องสมัยก่อนด้วยนะเพื่อน” กับสติกเกอร์ไหว้ มีคนชมเบียร์ว่าใจกว้างมาก และอีก 31 คนส่งสติกเกอร์ตาม แล้วคนหนึ่งแท็กให้ต้อมให้อภัยและมางาน เราไม่ได้กดอะไร แต่ตอนเพื่อนถามจะตามต้อมไหม เรากลับตอบว่าเดี๋ยวลองคุย

เราสอนเลข ม.ต้น ที่โรงเรียนเดิมของเราในพิษณุโลก ทุกวันยังเดินผ่านโรงอาหารหลังเดิม หลังคาสังกะสีเปลี่ยนไปแล้ว 2 รอบ งานเลี้ยงรุ่น ม.6 ปี 2545 จะจัดที่หอประชุมโรงเรียนวันที่ 14 ธันวาคม เราเป็นคนถือรายชื่อ ตอนนี้ยังไม่มีชื่อต้อม และเราไม่ได้เขียนมาตาม

เย็นนี้เบียร์โทรมาว่า ถ้าต้อมอ่านแต่ข้อความของเขาคงไม่มา ให้เราเป็นคนคุยเพราะสมัยเรียนต้อมคุยกับเรามากกว่า เขาถามด้วยว่าควรวางไมค์ไว้ตรงไหนถ้าจะขอโทษในงาน เราตอบเรื่องไมค์ไปแล้ว พอวางสายถึงนึกว่าต้อมยังไม่ได้ตอบใคร แต่พวกเราคุยกันราวกับต้อมอยู่หน้าเวทีแล้ว

เราเริ่มเขียนว่าไม่ต้องมาก็ได้ แล้วนึกว่าตัวเองยังไม่ได้เอาเรื่องตามต้อมออกจากที่ประชุมจัดงาน งานนี้มีคนในกลุ่ม 87 คน เราไม่รู้ว่า 31 คนคิดอะไรตอนกดสติกเกอร์ เรารู้แต่ตัวเองอยากให้งานออกมาดี และชื่อที่ขาดทำให้ครูเก่าถามถึง

เมื่อคืนเราหาอ่านเรื่องการให้อภัย งานวิเคราะห์รวมที่อ่านแยกการมุ่งให้ตัดสินใจออกจากการค่อยผ่านกระบวนการ และพบผลต่างกันในงานที่นำมารวม1 เราเกือบส่งข้อมูลให้ต้อมอีก ทั้งที่ต้อมไม่ได้ขอให้เราค้นอะไรให้ ต่อให้งานวิจัยช่วยให้เราเข้าใจมากขึ้น คำที่ต้องกลับไปแก้ก็ยังเป็นคำว่าเดี๋ยวลองคุยที่เรารับปากเพื่อนไว้เอง

สมัยเรียนครู เราอ่านจดหมายของริลเคอถึงชายหนุ่มที่ยังหาคำตอบไม่ได้ เขาชวนให้อดทนกับสิ่งที่ยังไม่คลี่คลาย และอยู่กับคำถามไปก่อน2 ครั้งนี้เรายังเผลอร่างคำแนะนำ 3 ข้อให้ต้อม ทั้งที่ไม่เคยถามเลยว่าต้อมอยากคุยเรื่องนี้กับเราหรือเปล่า

เราลบคำแนะนำออก ต้อมถ่ายงานแต่งปีละราว 40 งาน เราเคยคิดว่างานกับชีวิตที่ดีคงทำให้เรื่องตอน ม.2 เล็กลง แต่เราไม่รู้ว่าต้อมยังจำทาง 3 กิโลเมตรที่เดินเท้าเปล่ากลับบ้านอย่างไร และไม่รู้ว่าเวลาได้ยินชื่อที่คนล้ออยู่ 3 ปีรู้สึกอย่างไร การตามเพจมา 3 ปีไม่ทำให้เรารู้เรื่องนั้นแทนต้อม

เรื่องที่เราอยากบอกจริงๆ คือวันนั้นเราหัวเราะด้วย เราอยู่ ม.2/3 ห้องเดียวกับต้อม ยืนอยู่ใต้ชายคาโรงอาหารตอนที่รองเท้าคู่นั้นลอยขึ้นไปบนหลังคา เราหัวเราะเพราะทุกคนหัวเราะ แล้วตลอด 3 ปีที่คนเรียกต้อมแบบนั้น เราไม่เคยพูดอะไรเลย

เราขอโทษที่หัวเราะ และที่ปล่อยให้เรียกชื่อนั้นต่ออีก 3 ปี ใช้เวลา 28 ปีกว่าจะพูด พรุ่งนี้เราจะบอกกลุ่มจัดงานว่าไม่ตามต้อมแล้ว ถ้าใครจะถามเรื่องเก่า ให้ถามเราด้วย จดหมายนี้ไม่ต้องตอบ และต้อมไม่ต้องไปงานเพื่อแสดงว่าให้อภัยใคร

ตอนนี้เราเปิดตารางจัดงานอยู่ด้วย ข้างชื่อต้อมมีชื่อเราเป็นคนติดตาม ถ้าลบช่องนั้น เพื่อนคงถามว่าได้คุยกันหรือยัง เรากลัวต้องบอกว่าไม่ และกลัวต้องเล่าเรื่องที่ตัวเองหัวเราะต่อหน้าครูเก่า แต่จะไม่เอาความกลัวของเรามาเป็นเหตุโทรตามต้อมอีก

นิด

ป.ล. รองเท้าคู่นั้น เรายังจำได้ว่าสีขาวขอบน้ำเงิน