วันพฤหัสบดี 17.42 ไลน์กลุ่ม “ทีมบัญชี-การเงิน” เด้งขึ้นมาตอนที่ฝนกำลังกระทบยอดเงินฝากธนาคาร ฝ่ายบุคคลแจ้งว่าตั้งแต่ต้นเดือนหน้า น้องเบียร์จะขึ้นเป็นหัวหน้าทีม ใต้ข้อความมีรูปน้องเบียร์ยืนยิ้มกับช่อดอกไม้ ซึ่งแปลว่ามีคนรู้ล่วงหน้านานพอจะไปซื้อดอกไม้มาแล้ว

ไม่ถึง 2 นาที สติกเกอร์ยินดีด้วยก็ขึ้นเรียงกัน 14 อัน ฝนนั่งดูมันไหลขึ้นไปจนสุดจอ แล้วกดส่งไปอีกอันหนึ่ง เป็นหมีโค้งตัว ก่อนกดส่ง เธอเลื่อนขึ้นไปดูชื่อคนที่ยังไม่ตอบอยู่ 2 รอบ แล้วกลับมาหาหมีตัวเดิม

6 ปีที่บางนา

ฝนอายุ 31 เป็นพนักงานบัญชีของบริษัทค้าวัสดุก่อสร้างแถวบางนามา 6 ปี เงินเดือน 27,500 บาท เช่าห้องใกล้ BTS สำโรงเดือนละ 4,500 ทุกวันที่ 25 โอน 5,000 ให้แม่ที่นครสวรรค์ ตำแหน่งหัวหน้าได้เพิ่มเดือนละ 6,000 ซึ่งเธอเคยคิดเล่นๆ ว่าจะแบ่งให้แม่ไปทำฟัน

น้องเบียร์อายุ 27 เข้ามาได้ 8 เดือน ตอนเบียร์เข้ามาเดือนแรก ฝนสอนปิดงบให้จนถึง 3 ทุ่ม 2 คืนติด ไม่มีใครเรียกเธอไปคุยก่อนประกาศ เธอรู้พร้อมกับคนขับรถส่งของและแม่บ้านที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน เย็นนั้นเธอยังเดินไปบอกน้องเบียร์ว่ายินดีด้วย ด้วยเสียงที่ปกติจนตัวเองแปลกใจ

ก็บอกแล้ว

20.10 แม่โทรมาเหมือนทุกคืน ถามว่ากินข้าวยัง ฝนบอกว่ากินแล้วทั้งที่ยังไม่ได้กิน แล้วเล่าเรื่องงานได้ 2 ประโยค ว่าเขาประกาศหัวหน้าคนใหม่แล้ว และไม่ใช่หนู

แม่เงียบไปพักหนึ่ง แล้วพูดประโยคที่ฝนรู้ว่าจะได้ยินตั้งแต่ก่อนกดรับสาย “ก็บอกแล้ว ให้ไปสอบรับราชการ”

“ไม่เป็นไรแม่ หนูโอเค” ฝนตอบ แล้วถามเรื่องเข่าที่แม่ปวดมาตั้งแต่ต้นหน้าฝน คุยเรื่องเข่ากันต่อ 15 นาที เรื่องตำแหน่งไม่มีใครพูดถึงอีก วางสายแล้วเธอก็ไม่ได้กินข้าว แต่เปิดแอปสั่งชาไทยไข่มุกมาแก้วหนึ่ง ดื่มได้ครึ่งแก้วก็วางทิ้งไว้จนน้ำแข็งละลาย

ศุกร์ 20.30 ฝนพิมพ์ “ว่างป่าว” แล้วลบ “เหนื่อยอะแก” ก็ลบอีก ส่งว่า “กินข้าวต้มกันมั้ย หิว” มายด์ถามร้านเดิมหรือร้านใหม่ พอฝนตอบร้านเดิมก็นัด 3 ทุ่ม ฝนนั่งรอเวลานัด ทั้งที่เดินลงไปกินก่อนได้

ข้าวต้มปลาชามละ 70

มายด์อายุ 32 เป็นครู ป.4 ที่โรงเรียนเทศบาลแห่งหนึ่งในสมุทรปราการ และเคยเป็นรูมเมตของฝนตั้งแต่ปี 1 จนเรียนจบ ร้านข้าวต้มปากซอยเปิดไฟหลอดเดียวเหนือโต๊ะสเตนเลส ทั้งคู่สั่งข้าวต้มปลาชามละ 70 บาท ไลน์กลุ่มผู้ปกครอง “ป.4/2” ในโทรศัพท์ของมายด์มีข้อความค้างอยู่ 27 ข้อความ เธอคว่ำโทรศัพท์ลงข้างชาม

ฝนเริ่มด้วยประโยคที่ซ้อมมาตั้งแต่ออกจากห้อง “เขาประกาศหัวหน้าทีมใหม่แล้วนะ ไม่ใช่เรา” แล้วรีบต่ออีกประโยคก่อนมายด์จะทันพูดอะไร “ก็ไม่แปลกหรอก น้องเขาเก่ง”

มายด์คิดมาตลอดว่าบริษัทนี้ใช้ฝนเหมือนเครื่องคิดเลข คำว่า “ลาออกเลยดิ” ขึ้นมาถึงคอ 2 ครั้ง และทั้ง 2 ครั้งเธอกลืนมันลงไปกับน้ำข้าวต้ม ไม่ใช่เพราะเธอฟังเก่ง แต่เพราะเคยพูดประโยคนี้กับฝนเมื่อ 3 ปีก่อน แล้วฝนก็เลิกเล่าเรื่องงานให้เธอฟังไปเกือบปี

ประโยคที่ 3 เป็นเรื่องแม่ ฝนเล่าแบบหัวเราะ เหมือนเป็นมุกที่เคยเล่ามาหลายรอบแล้ว ทั้งที่เพิ่งเกิดเมื่อวาน “แม่บอกว่า ก็บอกแล้ว ให้ไปสอบรับราชการ”

“แม่แกก็ห่วงแหละ” มายด์พูดออกไปก่อนจะทันคิด

ฝนหยุดหัวเราะ “อืม ช่างมันเหอะ กินๆ” เธอหยิบช้อนขึ้นมาคนข้าวต้มที่ไม่มีควันแล้ว มายด์หยิบช้อนตาม แต่ฝนยังไม่ได้ตักข้าวต้มขึ้นกิน เธอกำลังเขี่ยปลาที่จมอยู่ก้นชามไปมา

มายด์วางช้อนลง “เดี๋ยว เมื่อกี้เราพูดแทนแม่แกอะ ไม่ได้จะพูดงั้น เล่าต่อ” คำพูดหลุดออกมาเร็ว ยังไม่ทันเรียบเรียง แต่ทันก่อนที่ฝนจะเปลี่ยนไปเล่าเรื่องดาราที่เพิ่งเลิกกัน

ประโยคที่ 4

ฝนมองหน้าเพื่อนอยู่นาน จนแม่ค้าเดินมาถามว่าจะเอาน้ำแข็งเพิ่มไหม พอแม่ค้าเดินไป ประโยคที่ 4 ก็มา มันยาวกว่า 3 ประโยคแรกรวมกัน และฝนพูดโดยไม่มองหน้าใคร

“จริงๆ น้องเบียร์เก่งกว่าเรานะ เก่งกว่าจริง ที่เจ็บคือ 6 ปี ไม่มีใครเรียกไปคุยสักคำ ได้รู้พร้อมแม่บ้านในไลน์กลุ่ม แล้วรู้ไรมั้ย ตอนกดสติกเกอร์ เราโล่งนิดนึงนะ ไม่ต้องเป็นหัวหน้า ไม่ต้องเข้าประชุมกับนาย แล้วก็เกลียดตัวเองที่โล่ง”

มายด์พูดแค่ว่า “หนักอะ” ฝนหัวเราะใส่ตัวเอง “บ้าป่าวเนี่ยเรา” มายด์หัวเราะตาม ไม่ได้บอกว่าไม่บ้า และไม่ได้บอกว่าโล่งก็ดีแล้ว ทั้งคู่นั่งหัวเราะอยู่หน้าข้าวต้มที่เย็นชืด จนร้านเริ่มเก็บเก้าอี้

ฝนหยิบโทรศัพท์มาดูรูปประกาศอีกครั้ง คราวนี้ซูมช่อดอกไม้ให้มายด์ดู บอกว่าน้องคงรู้ก่อนตั้งหลายวัน แล้วก็พูดเองว่าเบียร์คงไม่ได้เป็นคนซื้อ มายด์เกือบถามว่าใครซื้อ ฝนเลื่อนไปถึงสติกเกอร์หมีของตัวเองก่อน

ร้านเปิดเพลงอยู่ แต่ทั้งคู่คุยเบาลงเรื่อยๆ ตอนแม่ค้าถามว่าจะเก็บชามเลยไหม ฝนยกขึ้นดื่มน้ำข้าวต้มที่เหลือจนหมด มายด์บอกว่าจะสั่งใหม่อีกชาม ฝนส่ายหน้าแล้วหัวเราะว่าพรุ่งนี้ยังต้องทำบัญชีให้หัวหน้าคนใหม่

ทำไมแค่ฟังก็เบาลง

นักวิจัยกลุ่มหนึ่งในอิสราเอลทดลองในห้องแล็บ 4 ครั้ง ให้คนเล่าความเห็นต่อเรื่องทั่วไป บางคนได้คนฟังที่ตั้งใจและไม่ตัดสิน บางคนได้คนฟังที่วอกแวก1 กลุ่มแรกประหม่าน้อยลง ตั้งการ์ดน้อยลง และยอมรับได้ว่าความเห็นของตัวเองมีหลายด้านที่ขัดกันอยู่ งานนี้คุยแค่เรื่องทั่วไปที่ไม่เจ็บ และมาจากทีมเดียว แต่ภาพคล้ายคืนนั้นจนน่าคิด คนที่ไม่ต้องตั้งการ์ดพูดคำว่าเก่งกว่าจริงกับคำว่าโล่งออกมาได้ในลมหายใจเดียว

งานอีกชิ้นของนักวิจัยคนเดิมทดลอง 5 ครั้ง กับคนรวม 1,643 คน ให้เล่าหรือนึกถึงตอนที่เคยถูกปฏิเสธ2 คนที่ได้คนฟังที่ตั้งใจรู้สึกเหงาน้อยลงหลังเล่าจบ ดูเหมือนเพราะรู้สึกใกล้กับคนฟัง และได้พูดสิ่งที่เป็นของตัวเองจริงๆ งานนี้วัดแค่ช่วงหลังเล่าจบ แต่ก็ตรงกับคืนนั้น ฝนไม่ได้คำแนะนำอะไรเลย ได้แค่คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นตอนเธอพูดว่าโล่ง แล้วไม่ทำหน้าเหมือนได้ยินอะไรน่าเกลียด

วันจันทร์

23.48 ฝนส่งไลน์ว่า “ขอบใจนะวันนี้” มายด์ตอบเป็นสติกเกอร์แมวนอนพุงกาง กับอีกบรรทัดว่า “ข้าวต้มเย็นหมดเลยแก” เช้าวันจันทร์ 8.10 รถไฟฟ้าขาเข้าเมืองที่สถานีสำโรงแน่นจนฝนต้องปล่อยไป 2 ขบวน แล้วยืนเกาะห่วงอยู่กลางคนที่ก้มหน้าดูจอเหมือนกันหมด

9 โมงตรงเป็นประชุมเช้าครั้งแรกที่น้องเบียร์นั่งหัวโต๊ะ น้องหันมายิ้ม “พี่ฝนช่วยดูยอดลูกหนี้ค้างให้หน่อยนะคะ” ฝนตอบว่าได้ แล้วก็ทำให้จริงๆ ตอนพักเที่ยงเธอเปิดเว็บหางาน กดดูตำแหน่งหัวหน้าบัญชีไว้ 3 อัน และยังไม่ได้ส่งใบสมัครสักอัน

พจนานุกรมให้ความหมายของคำว่า รับฟัง ไว้ว่ารับไว้พิจารณา3 มายด์ยังไม่รู้ว่าฝนควรลาออกไหม แต่ไม่ได้เปิดเว็บหางานส่งไปให้เหมือนเมื่อ 3 ปีก่อน ตอนเที่ยงเธอพิมพ์ถามว่าเบียร์ให้ฝนดูยอดอะไรบ้าง ฝนส่งรูปตารางกลับมา ข้างล่างมีข้อความว่า นายใหม่ใช้คนเดิม 555

วันที่ 25 เงินเดือนออก ฝนโอน 5,000 ให้แม่เหมือนทุกเดือน แล้วพิมพ์ต่อท้ายว่า “แม่ ซื้อยาทาเข่าด้วยนะ” แม่ส่งรูปดอกกุหลาบที่มีคำว่าสวัสดีตัวโตๆ กลับมา กับคำว่า “ได้ลูก” เรื่องตำแหน่ง ฝนยังไม่ได้เล่าให้แม่ฟังต่อ