บทที่ 2 จาก 8 · ราว 5 นาที
ยิ่งพยายามหลับ ยิ่งไม่หลับ
ความพยายามไม่ได้ผิดเสมอ มันพังในคืนที่หัวเต็มอยู่แล้ว
คืนวันเสาร์ 3 ทุ่มตรง เจขึ้นเตียง ตั้งปลุกไว้ 04.50 น. พรุ่งนี้เป็นรอบโอที ต้องรับคนงานคนแรกตอน 05.30 น. ได้เพิ่ม 600 บาท ถ้าหลับตอนนี้จะได้นอนเกือบ 8 ชั่วโมง เขาคิดเลขนี้ไว้ตั้งแต่ตอนกินข้าวเย็น
เจอายุ 33 ขับรถตู้รับส่งพนักงานโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมที่ชลบุรี เช่าทาวน์เฮาส์อยู่กับฝ้ายภรรยาและลูกสาววัย 4 ขวบ 3 ทุ่ม 5 นาที บ้านข้างๆ เปิดลำโพงคาราโอเกะ ลุงสมพงษ์ฉลองวันเกิดครบ 60 เพลงลูกทุ่งเพลงแรกยังพอทน พอเพลงเดิมวนมาเป็นรอบที่ 3 เจร้องตามในหัวได้ทุกคำ
เขาทำทุกอย่างที่คนอยากหลับทำ พลิกตัว เอาหมอนปิดหู นับลมหายใจ สั่งตัวเองว่าต้องหลับ ต้องหลับ หยิบโทรศัพท์ดูเวลา 21.40 น. แล้ว 22.15 น. แล้ว 22.50 น. ดูแต่ละครั้งก็คิดเลขชั่วโมงที่เหลือใหม่ ยิ่งเห็นว่าเหลือเวลาน้อยลง เขาก็ยิ่งกังวล
ยิ่งสั่งให้หลับ ยิ่งตาสว่าง
แบบจำลองหนึ่งเสนอว่าการจ้องและบังคับให้หลับอาจรบกวนการหลับ1 แต่ไม่ใช่ทุกเงื่อนไข การทดลองให้คนนอนปกติพยายามหลับเร็วหรือหลับเมื่อไรก็ได้ เมื่อเปิดเพลงนุ่มๆ กลุ่มพยายามหลับเร็วกว่า แต่เมื่อเปิดเพลงมาร์ช กลับหลับช้ากว่า2
งานทดลองไม่ได้วัดบ้านที่มีคาราโอเกะกับรถรับคนงานเช้ามืด เจยังกังวลว่าถ้าออกไปพูดจะกลายเป็นคนอกตัญญูต่อคนข้างบ้าน ฝ้ายบอกว่าลูกหลับได้แล้ว เขารู้ว่าลูกไม่ต้องขับรถตอนเช้า แต่ตอบไปเพียงว่ารู้แล้ว ก่อนหยิบโทรศัพท์ดูเวลาอีก
23.40 น. เจลุกจะลงไปบอกลุง เดินลงไปได้ครึ่งบันไดแล้วหยุด เท้าค้างอยู่เหนือขั้นถัดไป ลุงสมพงษ์คนนี้แหละที่ขับรถพาลูกสาวของเจไปโรงพยาบาลตอนตี 2 เมื่อปีก่อน ตอนลูกไข้ขึ้นสูงจนชัก แล้วไม่ยอมรับค่าน้ำมันสักบาท

ฝ้ายกระซิบมาจากหัวบันได “อย่าไปเลย ลุงเขาปีละครั้ง”
เจเดินกลับขึ้นมา โกรธกว่าตอนลงไป เพราะตอนนี้ไม่มีใครให้โกรธนอกจากตัวเอง เพลงหยุดตอนเที่ยงคืนครึ่ง เขาหลับไปเมื่อไรไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนาฬิกาปลุกดัง ตาเหมือนมีทรายอยู่ข้างใน
เช้าวันอาทิตย์ที่ปั๊ม
05.40 น. บนมอเตอร์เวย์ เจง่วงจนต้องเบิกตาค้าง เขาเลี้ยวเข้าปั๊มแล้วโทรให้คนขับอีกรอบมารับคนงานต่อ เขาไม่แน่ใจว่าต่อให้งีบแล้วจะขับต่อไหวหรือไม่ จึงขอให้คนอื่นมารับช่วง คนงาน 3 คนไปถึงสาย กลุ่มไลน์บ่นกันยาวและเขาเสียค่ารอบ 200 บาท ตอนกลับบ้านฝ้ายถามว่าทำไมไม่โทรมาตั้งแต่เริ่มง่วง เขาตอบว่าอยากได้เงินรอบนี้
เดือนต่อมา ลูกสาวลุงสมพงษ์แต่งงาน ลำโพงชุดเดิมตั้งที่เดิม เจใส่ที่อุดหูโฟม วางโทรศัพท์บนตู้แล้วนอนพัก เสียงเบสยังลอดมา เขาคิดว่าจะขอคนอื่นรับรอบเช้าไหม ก่อนลุกไปถามฝ้ายว่าเธอยังตื่นอยู่หรือเปล่า เธอบอกว่าอยู่ แล้วช่วยโทรเช็กว่ามีคนรับรอบแทนได้ไหม คืนนั้นเขาไม่ได้รู้เวลาแน่ว่าหลับเมื่อไร

เช้านั้นเจยังเพลียและไม่ได้รับรอบโอที ตอนสายเขาเดินไปบอกลุงว่ายินดีด้วย ลุงยื่นขนมชั้นให้ 2 ห่อ เจรับมาแล้วถามว่าคราวหน้าขอรู้วันจัดงานล่วงหน้าได้ไหม ลุงบอกจะฝากลูกสาวบอก เขายังไม่กล้าขอให้ลดเสียง แต่อย่างน้อยคราวนี้ก็ได้คุยกันตอนที่ไม่ได้โกรธจัด
จุดสำคัญของบทนี้
- เจเลิกดูเวลาได้บางช่วง แต่เสียงข้างบ้านยังดังอยู่
- คืนที่พักไม่พอทำให้เขาต้องเสียรอบงาน การไม่ฝืนขับสำคัญกว่าการไปรับให้ทัน
- เรื่องเสียงต้องคุยกับคนข้างบ้านด้วย เทคนิคก่อนนอนไม่ได้ปิดลำโพงให้
จบบทที่ 2
ยิ่งพยายามหลับ ยิ่งไม่หลับ
คำถามท้ายบท
“คืนที่หัวเต็ม คุณสั่งตัวเองว่าอะไร”
คำตอบเก็บไว้ในเครื่องหรือบัญชีของคุณ ไม่ส่งให้ AI อ่าน
แหล่งอ้างอิงของบทนี้ (2)
- Espie, C. A., Broomfield, N. M., MacMahon, K. M. A., Macphee, L. M., & Taylor, L. M. (2006). The attention–intention–effort pathway in the development of psychophysiologic insomnia: A theoretical review. Sleep Medicine Reviews, 10(4), 215–245. ลิงก์
- Ansfield, M. E., Wegner, D. M., & Bowser, R. (1996). Ironic effects of sleep urgency. Behaviour Research and Therapy, 34(7), 523–531. ลิงก์
