เก่งที่สุดแบบน้ำ

ข้อมือขวาของแม่ติ๋มบวมจนกำทัพพีไม่อยู่ หมอที่คลินิกบอกให้พัก 2 สัปดาห์ แม่ถามว่าจะใช้มือซ้ายแทนได้ไหม แพรวที่นั่งข้างๆ เสนอว่าจะช่วยขาย แต่แม่ยังหันไปรอฟังคำตอบจากหมอ ถ้าปิดร้านเพียงคืนเดียว กำไรก็หายไปประมาณ 1,500 บาท

2 สัปดาห์หน้าหม้อ

แพรวที่เคยได้ที่ 2 ห่างที่ 1 แค่ 0.02 ตอนนี้อายุ 17 เรียน ม.5 ห้องวิทย์-คณิต อยู่ที่ 6 ของห้อง 2 สัปดาห์นั้นเธอโดดเรียนพิเศษ มายืนหน้าหม้อแทนแม่ทุกคืน แม่ติ๋มวัย 46 นั่งเก้าอี้พลาสติกข้างรถเข็น ข้อมือพันผ้า คอยสั่ง ช้อนฟองทุก 15 นาที กระดูกต้องต้ม 6 ชั่วโมง ชิมเค็มตอนท้ายสุดเท่านั้น

5 โมงเย็นถึง 4 ทุ่มผ่านไปเร็วเหมือน 20 นาที ลวกเส้น ดูหม้อ ฟังว่าโต๊ะไหนไม่ใส่ถั่วงอก เสาร์ที่ 2 บอล ไรเดอร์วัย 30 ซดน้ำซุปแล้วบอกว่าเหมือนแม่ทำ แพรวเรียกแม่ให้ฟัง แม่พยักหน้าแล้วให้เช็ดโต๊ะ เธอดีใจอยู่พักใหญ่ แต่พอนึกถึงข้อสอบที่เพื่อนส่งมาให้ดูทั้งวัน ก็หงุดหงิดที่แม่ไม่เรียกญาติคนอื่นมาช่วยบ้าง

คืนนั้นขายได้ 96 ชาม แม่ถ่ายรูปหม้อเปล่าลงกลุ่มไลน์ครอบครัว บอกว่าลูกขายหมดหม้อ น้าแหม่มตอบมาก่อนใครเหมือนเดิม “เก่งจ้า แล้วเกรดเทอมนี้ล่ะหลาน”

งานที่ทำแล้วลืมเวลา

ขงจื๊อว่าไว้ว่า คนที่รู้เรื่องหนึ่ง ยังไม่เท่าคนที่รักมัน และคนที่รักมัน ยังไม่เท่าคนที่เพลินไปกับมัน1 มีการศึกษาหนึ่งติดตามคนทำงาน 78 คนตลอด 1 สัปดาห์ สุ่มถามเป็นระยะว่ากำลังทำอะไรและรู้สึกอย่างไร ช่วงที่งานท้าทายสูงและฝีมือก็สูงพอรับไหว เกิดตอนทำงานบ่อยกว่าตอนพักผ่อนมาก แต่ตอนทำงานนั่นเองที่คนอยากไปทำอย่างอื่นมากกว่า2

แพรวเคยลืมเวลาแบบนี้ตอนเป็นตัวเซตเมื่อ 2 ปีก่อน แต่แม่ยืนยันว่าเหนื่อย แม่ไม่ได้จำทุกคืนเป็นคืนขายหมด และถ้าเจ็บมือก็ไม่มีเงินเดือนมารอ พอแพรวขอให้สอนขั้นสุดท้าย แม่ส่ายหน้า “เรียนหนังสือไป อย่ามายืนตากควันแบบแม่” ลูกวางทัพพี ถ้าแม่อยากให้ไปเรียน ทำไมยังให้ยืนตรงนี้ทุกคืน

ก้าวแรกหลังหม้อต้มกระดูก

คืนหนึ่งแม่เล่าว่าตอนแพรวอายุ 14 เดือน เดินก้าวแรกในห้องหน้าบ้าน แม่ทิ้งหม้อต้มกระดูกวิ่งมาปรบมือตามเสียงยาย วันรุ่งขึ้นยังไปบอกป้าข้างบ้านว่า “ลูกบ้านโน้นเดินตั้งแต่ 10 เดือน ของเราช้าไปหน่อย” แพรวหัวเราะ แล้วถามว่าถ้าเดินช้ากว่านั้นแม่จะว่าอะไร แม่บอกว่าจำไม่ได้ว่าตอนนั้นคิดยังไง แต่พอดูลูกขยับมือที่พองจากหม้อ แม่ก็หยุดเล่า

ที่ 1 ของซอยที่มีร้านเดียว

เล่าจื๊อเปรียบความดีขั้นสูงสุดกับน้ำ ที่ให้ประโยชน์โดยไม่แย่งชิง และอยู่ในที่ต่ำที่คนไม่อยากอยู่3 แม่ชอบให้คนกลับมากิน แต่ถ้ามีร้านอื่นเปิดปากซอย แม่ก็ต้องกังวล เธอไม่จำเป็นต้องกลายเป็นคนที่ไม่แข่งขันเลย ถึงจะทำอาหารด้วยฝีมือได้

คืนสุดท้ายก่อนแม่กลับมายืนเอง บอลวางเงินบนรถเข็นแล้วว่า “ร้านนี้อร่อยสุดในซอยนะป้า”

แม่ติ๋มหัวเราะ “สุดอะไร ซอยนี้มีร้านเดียว”

วันรุ่งขึ้นแพรวขอไปเรียนพิเศษวันเสาร์ แม่โทรหาน้าให้มาช่วย แต่น้าอยู่ได้แค่ถึง 2 ทุ่ม คืนนั้นร้านจึงต้องปิดเร็ว แพรวยังอยากเรียนหมอ และยังอยากตักน้ำซุปให้บอลได้ชมอีก ก่อนออกจากบ้านเธอถามแม่เรื่องวิธีปรุงขั้นสุดท้าย คราวนี้แม่บอกว่าจะสอนวันอาทิตย์ แล้วเร่งให้รีบไปขึ้นรถก่อนเต็ม