จะได้รู้ว่ามี

คืนข้ามปีที่ขวัญอายุ 35 ช่างสิทธิ์เดินลงบันไดท่าน้ำได้เอง ทีละขั้น นับออกเสียงทุกขั้น "หนึ่ง… สอง… สาม…"

แม่เดินตามหลัง 2 ขั้น มือกางไว้ครึ่งทาง พร้อมรับแต่ไม่แตะ ขวัญถอยลงไปทีละขั้นอยู่ข้างล่าง หันหลังให้แม่น้ำ หันหน้าให้พ่อ

1 ปีครึ่งที่ผ่านมา พ่อฝึกพูดที่โรงพยาบาลจังหวัดทุกสัปดาห์ ได้ทีละคำสองคำ มือขวายังไม่มีแรง พ่อเลยนั่งเก้าอี้พลาสติกในอู่ ใช้มือซ้ายชี้สอนเด็กหนุ่มข้างบ้าน ถ้าเด็กขันน็อตผิดตัว พ่อจะเคาะไม้เท้ากับพื้น 2 ที ค่ารถค่ายาเดือนละราว 8,000 ขวัญโอนทุกวันที่ 25 พลอยขับรถพาพ่อไปฝึกพูดวันอังคาร เดือนหนึ่งพลอยขอให้เปลี่ยนคน เพราะสลับเวรต่อไม่ไหว ขวัญตอบว่าจะหาคนขับให้ พลอยส่งมาแค่ว่า "ลุงถามถึงเธอ" สัปดาห์นั้นขวัญยกประชุมให้คนในทีม แล้วขับรถขึ้นมาตอนเช้ามืด

บนข้อมือซ้ายของพ่อมีนาฬิกาหน้าปัดเรียบเรือนนั้น วันแรกที่ขวัญเห็น เธอมองมันนานจนพ่อยกข้อมือขึ้นนิดหนึ่ง แล้วพูดช้าๆ "ไม่มี… น้ำมัน… แล้ว"

ขวัญถามว่านาฬิกาที่เก็บไว้ในลิ้นชักยังเดินอยู่หรือ พ่อบอกว่าเคยให้พลอยเอาไปเปลี่ยนถ่าน แม่เสริมว่าตอนนั้นพ่อไม่ยอมใส่เพราะกลัวเปื้อนน้ำมัน ขวัญนึกถึงวันที่ตัวเองขับรถกลับกรุงเทพฯ ก่อนจะถามว่าสายที่เธอเลือกไว้สั้นไปไหม

ขวัญยังทำงานกรุงเทพฯ กลับบ้านเดือนละ 2 ครั้ง แม่เคยถามเรื่องย้ายมาทำงานใกล้บ้าน เธอตอบว่ารอให้โปรเจกต์จบก่อน แต่พอจบก็มีงานใหม่ แม่จึงเลิกถาม เธอเปิดเสียงแจ้งเตือนกลุ่มแล้ว วันที่อ่านคำที่พ่อพิมพ์ไม่ออกก็ตอบรับไว้ก่อนและโทรถามแม่ ถึงอย่างนั้น เดือนก่อนเธอยังพลาดสายตอน 1 ทุ่มของแม่ไป 4 สาย

ตลาดริมน้ำคืนนั้นเหมือน 7 ปีก่อนทุกอย่าง คนแปลกหน้ายังยิ้มให้ขวัญเหมือนรู้จักกันมานาน เธอยิ้มตอบแล้วเดินผ่านไป ใต้ต้นมะขามปลายตลาด ตาอิ่มแก่เท่าเดิมไม่ขาดไม่เกิน บนโต๊ะเหลือเรืออยู่ลำเดียว เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอื้อมมือไปหยิบ ตาอิ่มส่ายหน้า แล้วเปิดฝากล่องขนมใบบุบ

ขวัญยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ตาอิ่มดู บรรทัดที่ขีดทิ้ง 3 บรรทัด กับบรรทัดเดียวที่ยังอยู่

ตาอิ่มยิ้มจนเห็นเหงือก "ตาบอกแล้วว่าเปลืองพร"

"ไม่เปลืองเลยตา มันกลับมา"

"ก็มันไม่ต้องใช้" แกว่า แล้วเล่าเรื่องที่ไม่มีใครขอตามเคย ว่าเล่าจื๊อเขียนไว้ คนที่รู้ว่าพอ คือคนรวย1 "ตาชื่ออิ่ม" แกตบท้องตัวเอง "ก็เลยรวย"

ที่แผงขนม แม่กำลังห่อขนมกล้วยด้วยใบตอง มือเร็วไม่แพ้เมื่อ 7 ปีก่อน ขวัญยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าแม่ได้พร 3 ข้อ แม่จะขออะไร"

แม่ไม่ได้เงยหน้า "แม่เคยได้แล้ว จากตาอิ่มนั่นแหละ ตอนแม่ยังสาว"

"ขออะไร"

"ขอลูก"

"แล้วอีก 2 แผ่นล่ะ"

"เอาไปคืนตาเขา บอกว่าได้แล้ว ไม่ต้องแล้ว" แม่ว่า แล้วนึกขึ้นได้ "ตอนนั้นก็อยากขอบ้านปูนอยู่นะ แต่กลัวเปลือง"

แม่หัวเราะใส่หน้าเธอ แล้วห่อขนมต่อ เหมือนเพิ่งเล่าว่าเมื่อเช้าฝนตก ขวัญยืนอยู่หน้าแผงนานกว่าที่ตั้งใจ

เที่ยงคืน พ่อกับขวัญนั่งเคียงกันบนขั้นล่างสุดของท่าน้ำ ไม้เท้าพิงอยู่ข้างตัวพ่อ โทรศัพท์ของเธอวางหงายอยู่บนขั้นบันได พลุฝั่งโน้นเริ่มแตกเป็นดอกเล็กๆ ขวัญพลิกกระดาษไปด้านหลัง แล้วเขียนบรรทัดใหม่

ขอให้พรุ่งนี้เช้า พ่อส่งรูปดอกไม้มาอีก

เธอพับเรือ วางลงบนน้ำ มันหันหัวกลับมาหยุดตรงเท้าเธอเหมือนรู้ทางกลับบ้าน

"ขอ… อะไร" พ่อถาม

"ขอของที่มีอยู่แล้ว"

พ่อขมวดคิ้ว "ขอ… ทำไม"

"จะได้รู้ว่ามี"

พ่อหัวเราะครึ่งซีก มุมปากข้างเดียวที่ยังยกได้

แล้วพ่อก็เรียงคำทีละคำ "ปีใหม่… ขอให้ลูก… ดีๆ"

เงียบไปนาน แล้วพ่อก็ว่าต่อ "ดึกแล้ว… เข้าบ้าน"

ขวัญหันไปมองอู่ หลอดไฟดับไปแล้วเหมือนคืนนั้น เธอถามว่าพ่อรอเธอทุกครั้งเลยหรือ พ่อขยับไม้เท้า ตั้งท่าจะลุก "แม่… ให้รอ" เขาพูดแล้วหัวเราะ ขวัญรับไม้เท้าไว้ก่อน ช่วยประคองข้อศอกเขา แล้วเอามือออกเมื่อพ่อดึงแขนหนี

6 โมงเช้าวันรุ่งขึ้น ขวัญนั่งอยู่บนท่าน้ำ เรือกระดาษแห้งๆ วางอยู่ข้างตัว โทรศัพท์สั่นเบาๆ รูปกุหลาบระยิบระยับ ใต้รูปมีคำเดียว พิมพ์ช้าๆ ด้วยนิ้วโป้งมือซ้าย ขวัญ เธอพิมพ์ว่าตื่นแล้วพ่อ แล้วถ่ายรูปเรือข้างตัวส่งไป แม่เปิดหน้าต่างชั้นบน ถามว่าจะเอาข้าวต้มใส่ไข่ไหม ขวัญเงยหน้าตอบว่าเอา