บทที่ 7 จาก 8 · ราว 5 นาที
เจ้านายในหัวที่ไม่เคยเลิกงาน
ไม่มีหัวหน้าสักคน แต่ไม่เคยได้หยุดสักคืน
00.40 น. คืนวันอังคาร ไลฟ์เพิ่งจบ ปุ๊กขายได้ 6 ตัว รวม 1,240 บาท คนดูสูงสุด 31 คน เธอนั่งลงบนพื้นห้องคอนโดย่านแคราย ท่ามกลางกองเสื้อมือสองที่พับไว้ตั้งแต่บ่าย ไฟวงแหวนปิดแล้ว ห้องมืดลงไปครึ่งหนึ่ง เธอแคปหน้าจอยอดขายแล้วส่งเข้าแชตของตัวเองเหมือนทุกคืน

ไลน์จากแป้ง น้องสาววัย 29 ที่ไลฟ์ขายสกินแคร์ เด้งขึ้นมาพอดี “คืนนี้เงียบมากพี่ ขายได้ 3 ชิ้นเอง”
ปุ๊กพิมพ์ตอบแทบไม่ต้องคิด “ไม่เป็นไรนะ วันอังคารคนน้อยทุกร้านแหละ พรุ่งนี้เอาใหม่ ไปนอนเหอะ” กดส่งแล้ว โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ เธอถึงนึกออกว่า 10 นาทีก่อนหน้านั้นเธอพูดกับตัวเองว่าอะไร “ห่วยแตก ขี้เกียจมาตั้งแต่บ่ายแล้วไง อีขี้เกียจ”
ไม่มีหัวหน้า แต่ไม่เคยได้เลิกงาน
ฮัน บย็อง-ช็อล นักปรัชญาเชื้อสายเกาหลี เขียนถึงแรงกดดันที่คนขับเคี่ยวตัวเองและรู้สึกว่านั่นคืออิสระ1 ปุ๊กเป็นคนตั้งเวลาไลฟ์เอง ไม่มีใครบอกให้เพิ่มรอบเที่ยง และไม่มีใครห้ามเมื่อเธอเพิ่มมันในตาราง
ปุ๊กไม่มีหัวหน้ามาตั้งแต่ถูกเลิกจ้างจากงานธุรการโรงแรมเมื่อปี 2563 เธอเหมากระสอบผ้ามาคัดเอง กระสอบละ 3,500 ถึง 6,000 บาท ไลฟ์ 2 ทุ่มถึงเที่ยงคืนแทบทุกคืน คืนดีได้ 9,000 คืนแย่ก็อย่างคืนนี้ ค่าคลินิกของแม่ทุกเดือนก็มาจากเงินก้อนนี้ ตลอด 6 ปี เธอไม่เคยหยุดสักคืนโดยไม่รู้สึกผิด
ก่อนนอนปุ๊กเปิดสมุดยอดขายแล้วขีดเส้นใต้คืนที่ได้ 9,000 บาท หน้าข้างๆ มียอดต่ำที่เธอเขียนว่า “ต้องขยันกว่านี้” เธอจำไม่ได้ว่าคืนนั้นคัดผ้าถึงกี่โมง จำได้แค่ว่ารอคนดูเพิ่มจนปล่อยให้ข้าวเย็น เส้นใต้ในสมุดยังมีแต่ยอดขาย ไม่มีเวลาที่ใช้ไป
ไลฟ์รอบเที่ยงที่ทำให้พังกว่าเดิม
สัปดาห์นั้นเธอเพิ่มไลฟ์รอบเที่ยงเพื่อเอายอดคืน นอนคืนละ 4 ชั่วโมง วันพฤหัสลูกค้าคนหนึ่งคอมเมนต์ว่าเสื้อที่ได้ไปมีรอยเปื้อน ปุ๊กตอบกลับแรงกว่าที่ควร แคปหน้าจอนั้นถูกส่งต่อในกลุ่มคนขายของออนไลน์ เธอต้องคืนเงินไป 2 ออร์เดอร์ และลูกค้าประจำก็หายหน้าไปอีกหลายคน
ยืมประโยคที่พิมพ์ให้น้องมาใช้
ปุ๊กลองพิมพ์ข้อความแบบที่จะส่งให้แป้ง แล้วกลับมาอ่านเองก่อนนอน คืนแรกเธอปิดมันตั้งแต่ครึ่งทาง ความรู้สึกว่ากำลังหาข้ออ้างยังแรงกว่าเหตุผลในข้อความ คืนถัดมาจึงอ่านได้จนจบ
เธอลองปิดไลฟ์ตอน 5 ทุ่มสัปดาห์ละ 3 คืน ส่วนก่อนเปิดไลฟ์ตอน 19.30 น. ปุ๊กออกไปรดน้ำพลูด่างของยายที่ระเบียงสัก 5 นาที บางวันมัวแต่เก็บใบแห้งจนลืมเวลา ต้องถือบัวรดน้ำกลับเข้ามาเปิดไฟวงแหวนก่อน

คืนที่ปิด 5 ทุ่ม ยอดลดลงราวคืนละ 1,000 บาทตามที่เธอนับเอง เธอยังไม่แน่ใจว่าคุ้มไหม คืนหนึ่งลูกค้าพิมพ์ขอดูเสื้ออีกตัวก่อนถึงเวลาปิด ปุ๊กหยิบมันขึ้นมาแล้ววางกลับ บอกว่าจะเก็บไว้ให้ดูพรุ่งนี้ หลังปิดไลฟ์เธอยังนั่งอ่านคอมเมนต์เก่า แป้งส่งข้อความมาว่านอนแล้วนะ เธอตอบ “อือ” และเสียบโทรศัพท์ชาร์จทั้งที่ยังอยากหยิบเสื้อขึ้นมาอีก
จุดสำคัญของบทนี้
- สมุดยอดขายอาจต้องมีเวลาที่ใช้ไปอยู่ข้างกัน
- ข้อความที่พิมพ์ให้คนอื่นได้ อาจยังอ่านให้ตัวเองฟังยาก
- ทดลองเลิกงานตามเวลาสักคืน แล้วดูทั้งรายได้และแรงวันถัดมา
จบบทที่ 7
เจ้านายในหัวที่ไม่เคยเลิกงาน
คำถามท้ายบท
“ถ้าเพื่อนสนิทมีวันแบบคุณวันนี้ คุณจะพิมพ์ไปบอกเขาว่าอะไร”
คำตอบเก็บไว้ในเครื่องหรือบัญชีของคุณ ไม่ส่งให้ AI อ่าน
แหล่งอ้างอิงของบทนี้ (1)
- Han, B.-C. (2015). The burnout society (E. Butler, Trans.). Stanford Briefs, Stanford University Press. ISBN 9780804795098. (ต้นฉบับภาษาเยอรมัน Müdigkeitsgesellschaft, 2010) เข้าถึงเมื่อ 30 กันยายน 2569. ลิงก์
