ของที่หายไปก่อนแรงจะหมด

คืนวันอาทิตย์ 19.30 น. ฝ้ายนั่งรีดผ้าอยู่บนพื้นห้องเช่าย่านบางแค ทีวีเปิดละครไว้แต่ไม่มีใครดู นิ้ง ลูกสาววัย 9 ขวบ นอนคว่ำทำการบ้านอยู่ข้างๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาถาม

“แม่ ทำไมไม่เล่นกีตาร์แล้วอะ”

“แม่เหนื่อย” ฝ้ายตอบโดยไม่เงยหน้า เตารีดค้างอยู่บนปกเสื้อนานไปหน่อย ผ้าขึ้นเงาเป็นรอยสามเหลี่ยม วันจันทร์เธอก็ยังใส่ตัวนั้นไปโรงเรียน

23.10 น. เธอยังนอนตอบกลุ่มไลน์ผู้ปกครองห้อง ป.3/2 คืนนั้นเธอพิมพ์ว่า “รับทราบค่ะ” ไป 6 ครั้ง ส่วนนิ้งหลับไปตั้งแต่ 3 ทุ่ม โดยไม่มีใครตอบคำถามเรื่องกีตาร์

สิ่งที่หายไปทีละเดือน

ฝ้ายอายุ 37 เป็นครูประจำชั้น ป.3 โรงเรียนสังกัด กทม. เด็กในห้อง 38 คน และดูแลงานพัสดุกับแฟ้มประกันคุณภาพด้วย สามีทำงานโรงงานที่ระยอง กลับบ้านเดือนละ 2 ครั้ง กีตาร์ตัวนั้นเธอซื้อด้วยเงินเดือนก้อนแรก 3,200 บาท และเคยหิ้วเข้าห้องทุกบ่ายวันศุกร์เพื่อสอนเด็กร้องเพลง

ย้อนดูตอนนี้ ทุกอย่างมีเดือนกำกับชัด ตุลาคม เธอเริ่มกดเลื่อนนาฬิกาปลุกเช้าละ 3 รอบ พฤศจิกายน เธอตั้งใจไม่ตอบผู้ปกครองหลัง 2 ทุ่ม แล้วรู้สึกผิดจนลุกมาตอบตอน 5 ทุ่ม ธันวาคม สายกีตาร์ขาดระหว่างซ้อมเพลงวันพ่อกับเด็ก แล้วไม่เคยได้เปลี่ยน มกราคม รองเท้าที่ใส่วิ่งการกุศล 10 กิโลเมื่อปี 2565 กลายเป็นรองเท้าใส่ไปตลาด กุมภาพันธ์ เธอตวาดนิ้งเพราะนมช็อกโกแลตหกเลอะแฟ้มประเมิน

เมื่อมองทีละเรื่อง ฝ้ายมีเหตุผลให้ตัวเองเสมอ ตุลาคมเป็นช่วงสอบ พฤศจิกายนต้องส่งประเมิน ร้านขายสายกีตาร์อยู่ไกล ส่วนเดือนมกราคมฝุ่นหนาจนไม่อยากออกไปวิ่ง เหตุผลแต่ละข้อเป็นเรื่องจริง พอวางต่อกันจึงเห็นว่าเธอไม่ได้กลับไปทำสิ่งที่เคยชอบมาหลายเดือนแล้ว คืนนั้นฝ้ายตอบลูกว่าเหนื่อย แล้วก้มรีดเสื้อต่อ นิ้งไม่ได้ถามอีก

เหนื่อยจากเด็ก หรือเหนื่อยจากกระดาษ

ทีมนักวิจัยในเดนมาร์กเคยสร้างแบบวัดความหมดไฟที่มีความล้าเป็นแกนกลาง แต่แยกถามเป็น 3 ชุด1 คือความล้าในชีวิตทั้งหมด ความล้าจากตัวงาน และความล้าจากคนที่เราดูแล เช่น ลูกค้า คนไข้ หรือนักเรียน เพราะคน 2 คนที่เหนื่อยเท่ากัน อาจเหนื่อยมาจากคนละที่

ฝ้ายลองให้คะแนนตัวเองบนหลังใบเสร็จเซเว่น ผลไม่ตรงกับที่คิด เด็ก 38 คนไม่ได้สูบแรงเธอเท่าไร ครึ่งชั่วโมงที่ได้ดีดกีตาร์ให้เด็กร้องเพลงเคยเป็นช่วงที่ดีที่สุดของสัปดาห์ด้วยซ้ำ ตัวสูบแรงจริงคือแฟ้มประกันคุณภาพ ใบเบิกพัสดุ และประชุมประเมินที่ลากยาวถึง 6 โมงเย็น

ตัดของที่เติมแรงทิ้งก่อน

ฝ้ายเริ่มเปิดดูคลิปสอนขายของออนไลน์ตอนดึก แล้วปิดเมื่อเห็นว่าต้องไลฟ์ทุกคืน เธอยังไม่รู้ว่าถ้าเปลี่ยนงานจะได้เวลากลับมาหรือเสียเงินเดือนที่แน่นอน วันงานโรงเรียนของนิ้งเธอไม่ได้ไปเพราะแฟ้มต้องส่งวันเดียวกัน นิ้งเอารูปงานมาให้ดูตอนเธอกำลังพิมพ์ เธอบอก “เดี๋ยวแม่ดูนะ” แล้วเด็กก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างจอ

ไม่นานนิ้งก็เลิกขอให้แม่เล่นกีตาร์ ฝ้ายไม่ต้องปฏิเสธลูกอีก เย็นหนึ่งได้ยินนิ้งร้องเพลงวันพ่อเพลงนั้นจนจบ เธอถามว่าใครสอน นิ้งบอกว่าดูจากคลิปในโทรศัพท์ เย็นนั้นฝ้ายแวะร้านแถวตลาด ซื้อสายกีตาร์ 1 ชุดราคา 120 บาท ผ่านไป 2 สัปดาห์ซองยังไม่แกะ นิ้งหยิบไปวางข้างกีตาร์ ฝ้ายเห็นตอนกลับจากโรงเรียนและไม่ได้ย้ายมันกลับมาที่โต๊ะ