เสาร์ 27 มิ.ย. 2569 · ปิดแอป · รับข้าวหอม 10 โมง · ศูนย์อาหาร 312 บาท

ทุกเสาร์เว้นเสาร์ ข้าวหอม ลูกสาววัย 15 ของผม เปิดประตูหลังรถ ไม่ใช่ประตูหน้า ลูกนั่งหลังคนขับ เสียบหูฟังข้างหนึ่ง แล้วบอกชื่อห้างเหมือนบอกปลายทาง ผมปิดแอปทุกครั้งที่ลูกขึ้นรถ ไม่อยากให้ระบบนับลูกเป็นงาน แต่ตาผมก็ยังเหลือบดูกระจกมองหลังแบบที่ดูผู้โดยสารทุกคน

ผมชื่อชาลี อายุ 46 ขับรถรับส่งคนผ่านแอปวันละ 12 ชั่วโมง ตัวหนัก 92 กิโล พุงชนพวงมาลัย คะแนนในแอป 4.9 คนแปลกหน้าให้ดาวผมเกือบเต็มทุกคน เพราะผมจำได้ว่าใครชอบแอร์เบอร์ไหน ใครชอบคุยเรื่องมวย

"วันนี้ 3 ดาวนะพ่อ" ข้าวหอมพูดตอนรถติดไฟแดงหน้าห้าง "เบรกแรง แล้วก็เปิดเพลงคนแก่"

ผมถามว่าอีก 2 ดาวต้องทำยังไงถึงจะได้คืน ลูกบอกว่ายังไม่เคยมีคนขับคนไหนได้คืน แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง ผมเห็นลูกยิ้มจนเหล็กดัดฟันโผล่มาแวบหนึ่ง แค่นั้นก็มีเรื่องให้นึกถึงไปได้ทั้งอาทิตย์

ที่ศูนย์อาหาร ผมสั่ง 3 อย่าง ลูกบอกว่าพ่อสั่งเยอะไป หนูกินไม่หมด ผมลุกไปสั่งบิงซูมาอีกถ้วย ลูกกินไป 2 ช้อน ที่เหลือละลายเป็นน้ำสีชมพู รวม 312 บาท ผมนับแบงก์ให้แคชเชียร์ช้าๆ เหมือนคนที่มีเหลือ

ผมถามเรื่องเรียน ลูกตอบว่าก็โอเค ถามเรื่องวอลเลย์บอล ก็โอเค ถามว่าแม่สบายดีไหม ข้าวหอมเงยหน้าจากโทรศัพท์เป็นครั้งแรกในรอบชั่วโมง แล้วตอบว่า "พ่อถามแม่เองดิ"

6 โมงเย็นผมไปส่งลูกที่ทาวน์เฮาส์ในบางบัวทอง กระบะของโต้งจอดอยู่ในช่องที่ผมเคยถอยรถตู้เข้าทุกคืนเกือบ 10 ปี โต้งเป็นแฟนใหม่ของเปิ้ล เมียเก่าของผม ข้าวหอมลงรถแล้วก้มมาที่กระจก "ขอบคุณค่ะพี่คนขับ" ลูกทำเสียงเหมือนพนักงานต้อนรับ แล้ววิ่งเข้าบ้านไป

ผมนั่งในรถจนไฟหน้าบ้านเปิด แม่โทรมาจากสุพรรณตอน 6 โมงตรงเหมือนทุกวัน "กินข้าวยัง" ผมบอกว่ากินแล้วแม่ สบายมาก ทั้งที่กำลังนับเหรียญในช่องใส่แก้ว ว่าพอซื้อข้าวกล่องตอนดึกไหม แม่ถามแบบนี้ทุกเย็น ผมตอบว่ากินแล้วทุกเย็น วันที่กินจริงน่าจะไม่ถึงครึ่ง

23.40 น. ลานหลังปั๊ม 24 ชั่วโมงแถวดอนเมือง คนขับนั่งกินข้าวกล่องบนหลังคารถรอเที่ยวบินตี 1 โทรศัพท์ผมสั่นไม่หยุด กลุ่มไลน์ "ม.6/2 รุ่น 40" ที่เงียบมา 3 ปี ตอนนี้ค้างอยู่ 214 ข้อความ

ต๋องเสียเมื่อเช้า หัวใจวายตอนวิ่งรอบสนามกีฬาจังหวัด อายุ 46 เท่าผม รูปโปรไฟล์ยังเป็นรูปถือปลาช่อนตัวเท่าแขน ใต้รูปเป็นสติกเกอร์ไหว้กับดอกไม้สีขาวยาวไม่จบ ผมกดไปตัวหนึ่ง มันจมหายไปในของคนอื่นทันที

หน่องร้านยาในตลาดแชร์บทความเรื่องวิกฤตวัยกลางคนเข้ามา1 ผมกดเปิด เจอคำว่าตกงานกับหย่าอยู่ติดกัน แล้วกดกลับไปที่รูปต๋อง เขาสวมเสื้อรุ่นตัวเดียวกับที่ผมเก็บไว้ในตู้ แต่ยืนถือปลาช่อนในวันที่ยังไม่มีใครเอาดอกไม้มาวางใต้รูป

ข้อความของหน่องมีคนอ่าน 40 คน ไม่มีใครตอบ ผมพิมพ์ไปว่ารุ่นเรายังหนุ่ม แล้วลบก่อนส่ง ต๋องอายุเท่าผม

ป๊อดถือข้าวมันไก่มาวางบนหลังคารถผม ป๊อดอายุ 54 โดนเลิกจ้างจากโรงงานปีเดียวกับที่รถตู้ผมจอดตาย เขาเปิดพอดแคสต์เสียงดังลั่นลาน เป็นตอนที่คุยเรื่องผู้ชายทำเป็นเข้มแข็ง "เขาว่าผู้ชายต้องรู้จักพูดความรู้สึก" ป๊อดเคี้ยวไปพูดไป "กูพูดให้ฟังเลย กูรู้สึกว่าไก่วันนี้แข็ง"

ทั้งลานหัวเราะ ผมก็หัวเราะ แล้วเลื่อนจอกลับไปที่กลุ่มรุ่น มีคนพิมพ์ว่า ไหนๆ ก็กลับมางานต๋องกันแล้ว เสาร์หน้าคืนสุดท้าย เลี้ยงรุ่นต่อเลยไหม ผมพิมพ์ +1 เป็นคนที่ 12 ก่อนจะทันคิดว่าเสาร์หน้าต้องหยุดวิ่งทั้งวัน

ร้านอาหารริมแม่น้ำท่าจีนเปิดไฟสีส้มตามราวระเบียง เพื่อน 12 คนต่อโต๊ะกันหลังงานต๋องคืนสุดท้าย ผมใส่ซองไป 1,000 บาท เท่าค่าน้ำมัน 2 วัน ไม่ถึงชั่วโมงสำเนียงสุพรรณของผมก็กลับมาเอง

เบิ้มซึ่งเป็นผู้จัดการธนาคารสาขาในเมืองชนแก้วกับผม แล้วถามเสียงดังให้ทั้งโต๊ะได้ยิน "ชาลี ยังทำทัวร์อยู่ป่ะ"

"ก็…" ผมยกแก้วขึ้นจิบเพื่อซื้อเวลา "ทำธุรกิจรถ"

มันไม่ใช่เรื่องโกหกทั้งหมด ผมมีรถ 1 คัน และมันก็ทำเงิน ครั้งสุดท้ายที่ผมพูดคำว่าธุรกิจ ผมยังมีรถตู้ 3 คันพาทัวร์จีนไปพัทยา

ก้อยมาถึงเป็นคนสุดท้าย หัวยังเปียกหมาดๆ เพราะต้องป้อนข้าวกับเช็ดตัวให้พ่อก่อน ก้อยสอนภาษาไทย ม.2 อยู่ที่โรงเรียนเก่าของเรา หย่ามา 9 ปี เวลาหัวเราะเธอหัวเราะทั้งหน้า เหมือนตอน ม.6 ไม่มีผิด

"ไอ้ชาลีตกบ่อ" ก้อยชี้หน้าผมตั้งแต่ยังไม่นั่ง "พ่อเรายังเอาเรื่องแกไปเล่าให้หมอฟังอยู่เลย"

ตอน ม.4 ผมปีนรั้วบ่อบัวไปเก็บลูกตะกร้อแล้วตกลงไปทั้งตัว พ่อก้อยซึ่งเป็นครูพละดึงคอเสื้อผมขึ้นมาต่อหน้าทั้งโรงเรียน ผมตัวเปียก มีสาหร่ายติดหู ครูถามว่าเป็นยังไงบ้าง

"รู้ไหมมันตอบพ่อเราว่าอะไร" ก้อยถาม ทั้งโต๊ะตอบพร้อมกันว่า "สบายมากครับ" แล้วฮากันจนพนักงานเสิร์ฟหันมามอง

ผมหัวเราะด้วย หูร้อนไปถึงต้นคอ ก้อยนั่งลงตรงข้าม บอกว่านั่นเป็นคำเดียวที่ผมสะกดถูกมาตั้งแต่ ม.4 แล้วเอนมาพูดเบาลงจนมีแค่ผมได้ยิน "จดหมายฉบับนั้นเรายังเก็บไว้นะ สะกดผิด 7 ที่ เราวงแดงไว้หมด"

ตอน ม.5 ผมเขียนจดหมายถึงก้อย 2 หน้ากระดาษ พอเพื่อนเอาไปอ่านล้อทั้งห้อง ผมยืนยันว่าไม่ใช่ผมเขียน เกือบ 30 ปีต่อมา ผมนั่งตรงข้ามคนที่เก็บหลักฐานไว้ครบ หัวเราะเสียงดังเกินไป แล้วก้มหน้าแกะกุ้งตัวที่แกะไปแล้ว

4 ทุ่มกว่า แฟ้มใบเสร็จมาวางกลางโต๊ะ ทุกคนทำท่าล้วงกระเป๋าช้าๆ พร้อมกัน ผมเห็นตัวเลขก่อนใคร 6,840 บาท มือผมคว้าแฟ้มไปก่อนที่สมองจะทันสั่ง "เดี๋ยวผมจัดการเอง"

"เสี่ยชาลี!" เบิ้มตะโกน ทั้งโต๊ะตะโกนตาม ผมยื่นบัตรเครดิตใบเดียวที่มี แล้วยืนยิ้มขณะที่เหงื่อไหลลงกลางหลังเสื้อโปโล เครื่องรูดบัตรคิดอยู่นานจนผมได้ยินเสียงเรือหางยาวแล่นผ่าน แล้วสลิปก็ไหลออกมา ก้อยไม่ได้ตะโกนกับเขา เธอมองเครื่องรูดบัตร มองหน้าผม แล้วก้มลงตักข้าวให้เพื่อนข้างๆ ต่อ

ผมขอสำเนาสลิป พนักงานถามว่าจะเก็บไว้ทำอะไร ผมบอกว่าเบิกบริษัท แล้วพับมันใส่กระเป๋าทั้งที่ไม่มีบริษัทให้เบิกมา 5 ปีแล้ว

ที่ลานจอดรถ ก้อยเดินมาส่งผมถึงรถ "ขอบใจนะชาลี แต่ครั้งหน้าหารกันเถอะ" ผมบอกว่าเรื่องเล็ก แล้วขอไลน์เธอด้วยมือข้างที่ยังกำสลิปบัตร ก้อยยื่นคิวอาร์โค้ดมาให้ ผมสแกนพลาดไป 2 รอบ

01.10 น. ทางหลวง 340 มืดสนิท ข้อความจากธนาคารเด้งขึ้นจอ ใช้จ่าย 6,840 บาท วงเงินคงเหลือ 2,915 บาท ผมอ่าน 2 รอบ เหมือนรอบที่สองมันจะขึ้นมาเอง

ง่วงจนตาจะปิด ผมเลี้ยวเข้าปั๊มแล้วเปิดพอดแคสต์ตอนที่ป๊อดเอามาล้อ คนในรายการพูดถึงผู้ชายที่ไม่ยอมขอความช่วยเหลือ เพราะกลัวเสียความเข้มแข็งที่คนอื่นเห็น2 ผมพูดใส่โทรศัพท์ว่าผมคุยกับคนวันละ 20 เที่ยว มันพูดต่อโดยไม่ฟังผม

ป๊อดโทรมาถามว่าถึงไหนแล้ว ผมบอกว่าใกล้ถึง แล้วถามว่าคืนนี้งานสนามบินดีไหม เขาบ่นเรื่องค่าจอดรถ ผมนั่งฟังโดยยังถือสลิปอยู่ คุยกันจนเขาต้องวางไปรับผู้โดยสาร ผมไม่ได้บอกเรื่องวงเงินที่เหลือ

ผมเปิดไลน์ ก้อยส่งมาตั้งแต่ 00.52 น. ถึงบ้านยัง ขับรถดีๆ นะ แนบรูปกระดาษสมุดเหลืองๆ 2 แผ่น ลายมือเด็กผู้ชายที่พยายามเขียนให้สวย มีวงปากกาแดง 7 วง วงหนึ่งล้อมคำว่าคิดถืง

ผมพิมพ์ว่าสบายมาก แล้วลบ พิมพ์ใหม่ว่าถึงบ้านแล้ว ขอบใจที่ยังเก็บไว้ แล้วลบคำหลังทิ้ง เหลือแค่ ถึงแล้ว กดส่งทั้งที่ยังเหลือทางอีก 60 กิโล

ก่อนออกจากปั๊ม ผมจดลงสมุดเล่มเล็กเหมือนทุกคืน เสาร์ 4 ก.ค. รายได้ 0 ซองงานต๋อง 1,000 เลี้ยงรุ่น 6,840 แล้วขีดเส้นใต้รายการสุดท้าย 2 เส้น ผมมองมันอยู่พักหนึ่ง ทั้งที่จดไว้เองก็ยังไม่อยากเชื่อว่าจ่ายไปขนาดนั้น เสียบสมุดกลับช่องประตู แล้วออกรถ