ผ่านมาพอดี

เสาร์ 1 ส.ค. · ยืมป๊อด 3,000 · ค่าเลี้ยงดูข้าวหอม 4,000 โอนบ่าย 2

ก้อยตอบไลน์ตอนที่เธอว่าง ซึ่งไม่ค่อยว่าง ข้อความของเธอมาตอน 21.40 น. หลังป้อนข้าวพ่อ พลิกตัวให้พ่อ และตรวจสมุดการบ้าน 40 เล่มเสร็จ ไม่ก็ตอน 05.10 น. ก่อนต้มข้าวต้มให้พ่อ ผมจำตารางนั้นได้ภายในอาทิตย์เดียว เร็วกว่าที่ผมเคยจำอะไรได้ตอนเรียน

คืนหนึ่งเธอเล่าว่าพ่อไม่ยอมกินยา บ้วนใส่ผ้ากันเปื้อน แล้วทำหน้าบึ้งใส่เธอทั้งเย็น ผมตอบภายใน 10 วินาทีว่าเดี๋ยวผมสั่งเครื่องบดยาไปให้ ไม่ก็หาคนมาช่วยเฝ้าพ่อสักวันสองวัน ผมจ่ายเอง ก้อยตอบกลับมาตอนเกือบเที่ยงคืน เราแค่เล่าเฉยๆ ผมอ่านประโยคนั้นหลายรอบ แล้วก็ยังสั่งเครื่องบดยาอยู่ดี 290 บาท

อีกคืน ผมพิมพ์ว่า คิดถืง แล้วกดส่งก่อนจะเห็นว่าสะกดผิดที่เดิม ก้อยตอบกลับมาคำเดียว ถึง ตามด้วยสติกเกอร์ครูถือปากกาแดง ผมหัวเราะคนเดียวในรถ จนผู้โดยสารที่เพิ่งขึ้นถามว่าพี่ดูคลิปอะไรอยู่

วันไหนก้อยตอบเร็ว ผมรับทุกงานที่เด้ง เล่นมุกกับผู้โดยสารจนมีคนให้ทิปค่าทางด่วน วันไหนข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วแต่เงียบไป 3 ชั่วโมง ผมนั่งกดรีเฟรชอยู่ในลานหลังปั๊มจนปล่อยงานสนามบินหลุดไป 2 งาน ทุกเช้าราว 6 โมง ผมถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้นหลังรั้วสนามบินส่งให้เธอ ให้เป็นข้อความแรกที่เธอเห็นตอนยกหม้อข้าวต้มลงจากเตา

คืนหนึ่งผมไล่อ่านเฟซบุ๊กของก้อยย้อนไปถึงปี 2562 มีรูปพ่อเธอบนรถเข็น รูปภูมิ ลูกชายเธอที่เรียน ม.5 ตอนรับเกียรติบัตร รูปหม้อข้าวต้มตอนเช้า ไม่มีรูปผู้ชายสักรูป ตี 3 คืนนั้นผมสรุปเองว่าเธอเหงา และกำลังรอใครสักคนที่พึ่งได้ โดยไม่ได้ถามเธอสักคำ

เช้าวันถัดมา ก้อยส่งข้อความเสียงมา ผมเห็นว่ายาวเกือบ 1 นาทีแล้วเก็บไว้ฟังทีหลัง ตอนเธอส่งสติกเกอร์มา ผมเปิดดูทันที เย็นนั้นผมจำหน้าครูถือปากกาแดงได้ แต่ยังไม่รู้ว่าในข้อความเสียงเธอเล่าเรื่องอะไร

อาทิตย์แรกหลังงานเลี้ยงรุ่น ผมกลับไปหาแม่จริงๆ บ้านแม่อยู่ริมคลองนอกเมืองสุพรรณ บนที่มะม่วง 2 ไร่ที่โฉนดยังอยู่กับสหกรณ์ แม่อายุ 74 ยังตื่นตี 3 ไปขายขนมกล้วยที่ตลาดเช้า กินข้าวกับแม่เสร็จ ผมขับเลยไปอีก 4 กิโล คนละทางกับถนนกลับกรุงเทพฯ พร้อมขนมกล้วยของแม่ 2 ห่อ

"ผ่านมาพอดี" ผมบอกก้อยที่หน้ารั้วเหล็กซึ่งทรุดจนต้องยกเวลาเปิด อาทิตย์ถัดมาผมเอาประแจกับบานพับใหม่มาด้วย นั่งซ่อมรั้วอยู่ 2 ชั่วโมงกลางแดด อาทิตย์ที่สามผมอุ้มพ่อก้อยจากรถเข็นขึ้นรถไปทำกายภาพ พ่อเธอพูดช้าๆ ปากเบี้ยวไปข้างหนึ่ง แต่ตายังดุเหมือนตอนยืนข้างบ่อบัว "ไอ้ตกบ่อ มาบ่อยจริง" ก้อยหัวเราะทั้งหน้า แล้วแก้คำพ่อให้ "ผ่านมาพอดีทุกอาทิตย์เลยพ่อ" ผมหัวเราะตาม เหงื่อแตกกลางหลังทั้งที่ยืนอยู่ใต้ร่มมะขาม

ก้อยยื่นแบงก์ 500 ให้เป็นค่าน้ำมันทุกครั้ง ผมไม่รับ 3 ครั้ง ครั้งที่สามเธอยัดใส่ช่องประตูรถ ผมแอบเอาไปสอดคืนไว้ใต้กระถางหน้าบ้านตอนเธอเข้าไปเอาน้ำ เธอบอกว่าพ่อจะครบ 80 วันที่ 23 สิงหา ตั้งใจทำแกงส้มกับปลาทอดกินกันเองที่บ้าน ผมพยักหน้า แต่ในหัวผมเห็นโต๊ะยาวริมแม่น้ำไปแล้ว

ขากลับผมแวะบ้านแม่อีกรอบ แม่ห่อขนมให้แล้วถามโดยไม่เงยหน้า "ช่วงนี้มาทุกอาทิตย์ มาหาแม่หรือมาหาใคร" ผมตอบว่ามาหาแม่สิ ตาไม่ละจากโทรศัพท์ แม่ถามต่อว่าค่างวดสหกรณ์เดือนนี้จ่ายแล้วใช่ไหม ผมบอกว่าจ่ายแล้ว สบายมาก ทั้งที่เงินยังอยู่ในซองในกระเป๋าเสื้อ ในสมุดของผม อาทิตย์หนึ่งราคา 1,650 บาท ค่าน้ำมัน 450 กับเงินที่ไม่ได้วิ่งอีกราว 1,200 ผมจดทุกอาทิตย์ แต่ไม่เคยบวกมันเข้าด้วยกัน

คืนวันอังคาร ก้อยเล่าผ่านๆ ว่าโน้ตบุ๊กของภูมิเปิดไม่ติด อาทิตย์หน้าลูกสอบกลางภาค เดี๋ยวเราหาผ่อนให้ เธอพิมพ์ แล้วเปลี่ยนไปถามว่าผมกินข้าวยัง

วันพุธผมไปร้านมือสองแถวสะพานควาย เจอโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งราคา 9,500 บาท ผมยืนหน้าตู้กระจกอยู่นานจนคนขายเสนอแถมเมาส์ ในกระเป๋าเสื้อมีซองเงินที่ผมเขียนไว้เองว่าค่างวดแม่ 7,000 ผมบอกตัวเองว่าอาทิตย์หน้าค่อยวิ่งเพิ่มเอาไปคืน แล้วจ่ายด้วยเงินในซองนั้น รวมกับเงินสดที่วิ่งได้อาทิตย์นั้นอีก 2,500

วันอาทิตย์ผมยื่นถุงให้ภูมิ บอกว่าเป็นโน้ตบุ๊กเก่าที่บ้าน ไม่ได้ใช้แล้ว ภูมิยกมือไหว้ขอบคุณโดยตายังอยู่ที่จอ ก้อยมองถุงในมือลูก แล้วมองหน้าผมนานกว่าปกติ เธอถามว่าเครื่องของผมพังหรือเปล่า ผมบอกว่าไม่พัง ยังมีอีกเครื่องอยู่ที่ห้อง ทั้งที่ไม่มี ผมทำทุกอย่างผ่านโทรศัพท์ พอภูมิถามว่าจะลงโปรแกรมยังไง ผมรีบบอกให้ถามแม่

วันที่ 1 สิงหา 07.30 น. เปิ้ลส่งไลน์มา เดือนนี้ยังไม่เข้านะ ข้าวหอมต้องจ่ายค่าทัศนศึกษา 1,200 ข้อความของเปิ้ลไม่เคยมีอารมณ์ มีแต่ตัวเลขกับวันที่ ผมตอบไปว่า บ่ายนี้ แล้วขับไปหาป๊อดที่ลาน

ป๊อดนับแบงก์พัน 3 ใบให้บนหลังคารถ "มึงจีบครู หรือมึงผ่อนครู" เขาถาม แล้วยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อผมก่อนผมจะหาคำตอบเจอ ป๊อดไม่ถามว่าจะคืนเมื่อไร ซึ่งแย่กว่าถาม บ่าย 2 ผมโอนให้เปิ้ล 4,000 เปิ้ลส่งสติกเกอร์โอเคมาตัวเดียว

เสาร์ที่ 8 ข้าวหอมเล่าว่าไปทัศนศึกษาที่อยุธยามาแล้ว ครูเก็บเงินตั้งแต่ต้นเดือน หนูเลยยืมแม่จ่ายไปก่อน ลูกพูดเหมือนเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศ ชะโงกจากเบาะหลังมาเปิดช่องเก็บของหน้ารถหาทิชชู แล้วดึงใบเสร็จยาวๆ ออกมาแทน "โน้ตบุ๊ก 9,500 ให้ใครอะพ่อ" ลูกถือใบเสร็จค้างไว้ ผมตอบว่าลูกเพื่อน

"แต่ค่าทัศนศึกษาหนู พ่อโอนช้า" ลูกพับใบเสร็จวางบนคอนโซล แล้วพูดต่อด้วยเสียงเรียบๆ "เลิฟบอมบ์ป่ะเนี่ย ในคลิปเขาเรียกแบบนี้" หูฟังข้างนั้นกลับเข้าไปในหู ที่เหลือของวันนั้นลูกไม่ให้ดาวผมสักดวง

คืนนั้นผมเจอบทความเรื่องเลิฟบอมบ์ที่ก้อยแชร์ไว้ ตอนแรกผมดีใจ คิดว่าเธอแชร์เรื่องความรักแปลว่ากำลังคิดถึงผม พออ่านถึงการให้จนคนรับรู้สึกติดค้าง1 ผมเลื่อนผ่านลงไปดูว่าใครกดใจบ้าง ไม่มีชื่อผู้ชายคนไหนที่ผมไม่รู้จัก ผมจึงกลับขึ้นมาอ่านต่อ

ผมเปิดพอดแคสต์ใต้บทความไว้ในลานจอดรถ เขาเล่าถึงการเฝ้ารอความสนใจจากคนที่เรายังรู้จักไม่มาก2 ผมฟังไปด้วย เปิดแชตก้อยไปด้วย แล้วออกมาดูสลิปที่โอนให้เปิ้ลตอนบ่าย ผมเกือบส่งให้ก้อยดูว่าโอนค่าเลี้ยงดูลูกแล้ว ก่อนจะนึกได้ว่าเธอไม่ได้ถาม

แล้วผมก็เปิดเว็บร้านริมแม่น้ำท่าจีนร้านเดิม จองโต๊ะ 10 ที่สำหรับวันอาทิตย์ที่ 23 สิงหา มัดจำ 2,000 บาทผ่านบัตร ที่เหลือจ่ายหน้างาน ข้อความยืนยันเด้งขึ้นมาพร้อมข้อความจากธนาคาร วงเงินคงเหลือ 915 บาท ผมแคปหน้าจอยืนยันเก็บไว้ จะเอาไปเซอร์ไพรส์ก้อยวันงาน แล้วพิมพ์ไลน์หาเธอว่า อาทิตย์ที่ 23 ไม่ต้องทำกับข้าวนะ เดี๋ยวผมจัดการเอง กดส่งตอน 02.20 น. ตอนที่รู้อยู่แล้วว่าเธอหลับ