จดหมายจากความอิจฉา

7 โมง 2 นาที เช้าวันเสาร์ที่ 1 สิงหาคม กิ๊ฟโพสต์รูปประตูเหล็กม้วนที่ดึงขึ้นได้ครึ่งเดียวลงกลุ่มไลน์รุ่น ม.6/2 พร้อมข้อความว่า "วันแรกของร้านเล็กๆ ของเรา" ปุ้ย อายุ 38 พนักงานธนาคารสาขาในห้างย่านรังสิต เห็นข้อความตอน 9 โมง 25 ระหว่างลูกค้า 2 คน เธอพิมพ์ "ยินดีด้วยน้า" แล้วลบ พิมพ์ "ดีใจด้วยนะแก" แล้วลบ พิมพ์ "ร้านน่ารักมาก" แล้วก็ลบอีก

เที่ยง 40 ในห้องพักแคบๆ หลังเคาน์เตอร์ ข้างเครื่องนับแบงก์ ปุ้ยกินข้าวกล่องเซเว่นไปได้ครึ่งกล่อง แล้วกดส่งสติกเกอร์หมีถือดอกไม้ไปอันเดียว

คืนนั้นเธอนอนไถดูรูปร้านของกิ๊ฟครบ 40 รูป โต๊ะไม้ กระถางต้นไม้ แก้วลาเต้ที่วาดฟองนมเป็นรูปใบไม้ เธอหมั่นไส้ลายใบไม้นั้น แล้วก็หมั่นไส้ตัวเองที่หมั่นไส้ ทั้งที่ปุ้ยไม่ดื่มกาแฟด้วยซ้ำ เธอกินแต่ชาเย็น

จดหมายฉบับนี้เขียนถึงใคร

ปุ้ยไม่เคยชงกาแฟ และไม่ได้ค้นหาราคาเครื่องชงหลังดูรูป เธอเปิดปฏิทินเงินเดือนแทน ทุกวันที่ 25 เงิน 34,000 บาทถูกแบ่งก่อนจะถึงมือ โอนให้แม่ 8,000 ผ่อนมอเตอร์ไซค์ให้น้องชาย 2,600 ค่ายาเบาหวานของพ่ออีกราว 1,500 ยังไม่นับค่าห้องเช่า 4,500 เธอลองนึกว่าจะบอกคนที่บ้านว่าอยากลาออก แล้วปิดปฏิทิน

เมื่อราว 1,900 ปีก่อน เอพิคทีตัสยกตัวอย่างว่า ถ้าผักกาดกำหนึ่งขายราคาเหรียญเล็กๆ เหรียญเดียว คนที่จ่ายก็ได้ผักกาดไป คนที่ไม่จ่ายก็ไม่ได้ แต่อย่าคิดว่าเขาได้เปรียบเรา เพราะเราก็ยังมีเหรียญที่ไม่ได้จ่ายอยู่ในมือ1

กิ๊ฟใช้เงินเก็บ 260,000 และเงินจากสร้อยทองที่แม่เอาไปจำนำ เธอเลิกงานประจำมาตื่นตี 4 ครึ่งเพื่อเปิดร้าน พ่อแม่ของกิ๊ฟมีบำนาญ จึงไม่มีเงินส่งบ้านรายเดือนแบบที่ปุ้ยต้องจัดไว้ การเลือกทางเดียวกันไม่ได้หมายความว่าทั้งคู่จะต้องเสี่ยงเท่ากัน ปุ้ยต้องคิดถึงเงิน 8,000 ของแม่ด้วย ก่อนจะรู้เสียอีกว่าตัวเองอยากทำงานอะไรแทนธนาคาร

วันอังคารที่ 22 กันยายน วันหยุดของปุ้ย เธอพาพ่อไปหาหมอที่โรงพยาบาลอำเภอ แล้วแวะร้านของกิ๊ฟตอนบ่าย 3 ฝนตกมาทั้งวัน ร้านมีลูกค้าอยู่คนเดียวคือเธอ กิ๊ฟยกชาเย็นมาให้ แล้วนั่งลงตรงข้าม

"วันนี้ขายได้ 640 เอง ค่าเช่าเดือนละ 9,000" กิ๊ฟพูดพลางเช็ดโต๊ะที่สะอาดอยู่แล้ว

ปุ้ยรู้สึกอุ่นๆ ขึ้นมาในอกนิดหนึ่ง ตอนเดินออกจากร้าน กิ๊ฟพูดว่า "เราอิจฉาแกนะ เงินเดือนออกทุกวันที่ 25" ปุ้ยหัวเราะ ไม่ได้อธิบายอะไร บนรถตู้กลับรังสิต เธอถึงรู้ตัวว่าความอุ่นเมื่อบ่ายคือความโล่งใจ แล้วก็อายจนต้องหันหน้าไปทางหน้าต่าง

ความโล่งใจตอนเขาลำบากก็เป็นความอิจฉา

สปิโนซาอธิบายความอิจฉาผ่านความเจ็บเมื่อผู้อื่นได้ดี และความยินดีเมื่อผู้อื่นเคราะห์ร้าย โดยวางไว้ตรงข้ามกับความรู้สึกที่อยากให้เขามีสุข2 ปุ้ยจำความโล่งใจตอนได้ยินตัวเลข 640 บาทได้ชัด ความรู้สึกนั้นทำให้เธออาย แต่ยังไม่ใช่ทั้งหมดที่เธอมีต่อกิ๊ฟ ขากลับเธอซื้อชา 2 แก้วไปฝากแม่ และไม่ได้เล่าเรื่องโต๊ะว่างในร้านให้ใครฟัง

แม่ชมว่าชาหอม แล้วถามว่าร้านเพื่อนเป็นอย่างไร ปุ้ยตอบว่าสวยดี คำว่าขายไม่ค่อยได้เกือบตามออกมา เธอยกแก้วขึ้นดื่มก่อน พอลดแก้วลง แม่ก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องนัดของพ่อแล้ว

วันที่ 25 กันยายน หลังโอนให้แม่ 8,000 แล้ว ปุ้ยเปิดบัญชีเงินฝากใหม่ที่สาขาของตัวเอง ตั้งชื่อในแอปว่า "ของปุ้ย" และตั้งโอนอัตโนมัติเดือนละ 500 บาท เธอยังไม่รู้ว่าจะเก็บไว้ทำอะไร และยังไม่ได้บอกแม่