ตี 1 คืนวันอังคาร นุ่นยังนอนตะแคงอยู่ในห้องเช่าย่านบางนา เธออายุ 38 เป็นนักบัญชีบริษัทขนส่ง พรุ่งนี้ต้องตื่น 6 โมงไปเบียด BTS แต่นิ้วยังไถย้อนกลับไปดู 3 อย่างที่เจอมาตั้งแต่หัวค่ำ

21.14 น. ปาล์ม เพื่อนห้อง ม.6/2 โพสต์รูปกุญแจคอนโดลงกลุ่มไลน์รุ่น นุ่นส่งสติกเกอร์ยินดีตามเพื่อนอีก 30 คน 22.47 น. แม่ส่งรูปเฟิร์น หลานสาวป้าแต๋ว ใส่ชุดนักศึกษาแพทย์วันเปิดเทอม เข้ากลุ่มไลน์ครอบครัว พิมพ์มาว่า "เก่งเนอะ" ตามด้วยสติกเกอร์ดอกไม้ 23.30 น. น้องแพรว อายุ 27 ที่นั่งโต๊ะถัดไปในออฟฟิศ ลงสตอรี่ยืนกลางทางม้าลายที่โตเกียว

เธอพิมพ์ตอบแม่ว่า "แม่ส่งมาทำไม" แล้วลบ พิมพ์ว่า "แล้วไง" แล้วลบอีก 00.58 น. เธอส่งสติกเกอร์หัวใจไปอันเดียว แล้ววางมือถือคว่ำไว้บนอก

ปี 2549 นุ่นกับจิ๊บ ลูกสาวป้าแต๋ว สอบเข้าพยาบาลปีเดียวกัน จิ๊บติด นุ่นไม่ติด แม่อยากให้เป็นพยาบาลเพราะ "จะได้รับราชการ ไม่ต้องตื่นตี 3 แบบแม่" นุ่นเลยไปเรียนบัญชีที่ราชภัฏ ผ่านมา 20 ปี คำว่าเก่งเนอะของแม่ยังกดลงตรงรอยเดิมพอดี

แม่โทรมาตอน 7 โมง 10 นาทีเช้าวันพุธ ตอนที่นุ่นยืนเบียดอยู่กลางตู้ BTS "กินข้าวยังลูก บิลค่าไฟมาแล้วนะ 1,240"

"ทำไมแพงจังแม่ เปิดพัดลมทั้งคืนเหรอ" นุ่นพูดเสียงดังกว่าที่ตั้งใจ ผู้ชายข้างๆ หันมามอง

"จ้ะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่จ่ายเอง" แม่ตอบ แล้ววางสายไป

หลังจากนั้นกลุ่มไลน์ครอบครัวเงียบไป 2 วัน ไม่มีรูปดอกไม้สวัสดีตอนเช้าที่แม่ส่งทุกวันตอนตี 5 ก่อนออกไปตั้งแผงขนม นุ่นเปิดดูกลุ่มวันละ 10 กว่ารอบ แต่ไม่ได้พิมพ์อะไร

ลิงในห้องทดลองก็เทียบเป็น

ในการทดลองกับลิงคาปูชิน นักวิจัยให้ลิงยื่นหินก้อนเล็กเพื่อแลกอาหาร เมื่ออีกตัวทำแบบเดียวกันแล้วได้องุ่นที่ชอบมากกว่า ลิงบางตัวเริ่มปฏิเสธแตงกวา และมีการปฏิเสธมากขึ้นในเงื่อนไขที่อีกตัวได้อาหารโดยไม่ต้องแลก1 สิ่งที่สังเกตได้คือพฤติกรรมในห้องทดลอง ส่วนเหตุผลในใจของนุ่นยังต้องฟังจากเรื่องของเธอ

แตงกวาในมือลิงไม่ได้จืดลง เงินเดือน 31,000 ของนุ่นก็ยังเท่าเดิม แต่เงินเดือนเท่าเดิมตอบไม่ได้ว่าทำไมรูปของเฟิร์นถึงเจ็บกว่ารูปโตเกียวหลายเท่า เธอไม่เคยอยากไปโตเกียวเท่ากับอยากให้แม่ส่งรูปของเธอพร้อมคำว่าเก่งเนอะบ้าง

เรารู้จักตัวเองจากหน้าคนที่เลี้ยงเรา

อดัม สมิธใช้ภาพกระจกอธิบายว่า เราเรียนรู้จะมองตัวเองผ่านสีหน้าและท่าทีของคนอื่นอย่างไร2 สำหรับนุ่น กระจกที่จำได้แม่นคือสีหน้าแม่ในวันประกาศผลสอบ เธอจำได้ก่อนจะมีรูปกุญแจคอนโดหรือสตอรี่จากโตเกียวให้เลื่อนดูเสียอีก

นุ่นจำหน้าแม่วันประกาศผลปี 2549 ได้ชัดกว่าคะแนนตัวเอง แม่ไม่ได้ด่าสักคำ แค่เงียบไปทั้งเย็นแล้วนั่งห่อขนมต่อ นุ่นเคยถามว่าโกรธหรือเปล่า แม่ตอบว่าเปล่า แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

คืนวันพฤหัส นุ่นคว่ำมือถือไว้ข้างเตียง จะได้ไม่ต้องเห็นว่าแม่ตอบมาหรือยัง เธอโอนค่าไฟ 1,240 บาทให้แม่เงียบๆ ไม่ได้ขอโทษเรื่องเช้าวันพุธ 6 โมงเช้าวันศุกร์ เธอส่งรูปดอกไม้ "สวัสดีวันศุกร์" เข้ากลุ่มครอบครัว เป็นรูปแรกแบบนี้ที่เธอเคยส่ง แม่ตอบเป็นสติกเกอร์ 3 อัน ไม่มีใครพูดถึงค่าไฟอีก