บทที่ 2 จาก 8 · ราว 5 นาที
ใต้ต้นไม้ต้นแรก
เมย์ลบคลิปตัวเองตอนตี 1 พร้อมคอมเมนต์เดียวที่ตั้งใจดูเธอจริงๆ
คืนวันศุกร์ที่ 26 ธันวาคม โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในศรีราชาจัดงานเลี้ยงปีใหม่ที่ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม เมย์ อายุ 38 เจ้าหน้าที่การเงินที่ทำงานที่นี่มา 14 ปี ขึ้นไปร้องเพลงลูกทุ่งที่เธอร้องในรถทุกเช้า สมัยอยู่ห้อง ม.6/2 เธอเป็นนักร้องประจำสี เสียงยังดีอยู่ แต่ร้องไปได้ครึ่งเพลง ตาก็เริ่มไล่นับว่าโต๊ะไหนปรบมือ โต๊ะการเงินปรบ โต๊ะพยาบาลวอร์ดกำลังตักกุ้ง

คนต่อจากเธอคือน้องมิ้นต์ พยาบาลจบใหม่อายุ 24 ร้องเพลงที่กำลังดังในติ๊กต็อก โต๊ะวอร์ดกรี๊ดกันลั่น มือถือยกขึ้นถ่ายพร้อมกัน 6 เครื่อง เมย์นั่งปรบมือ ยิ้มกว้าง แล้วหยิบน้ำแข็งในแก้วขึ้นมาเคี้ยวทีละก้อน
22.30 น. เมย์โพสต์คลิปลงเฟซ เป็นคลิปที่พี่หน่อย แคชเชียร์อายุ 52 อัดไว้ให้ 23.00 น. มีคนดู 31 ครั้ง 00.15 น. ขึ้นเป็น 64 พอถึง 01.40 น. มีคนดู 87 ครั้ง กดไลก์ 9 คน คอมเมนต์ 2 อัน อันหนึ่งเป็นของพี่หน่อยว่า "เพราะที่สุดในงาน" ส่วนคลิปของมิ้นต์ที่เพื่อนพยาบาลโพสต์ มีคนดูไปแล้ว 12,000 ครั้ง เมย์กดรีเฟรชไปเกิน 30 รอบ แล้วตอนนั้นเองเธอก็กดลบโพสต์ทิ้ง
คืนที่คนเริ่มมองกัน
ราว 270 ปีก่อน รุสโซชวนนึกภาพคนยุคแรกที่เริ่มมาชุมนุมกันหน้ากระท่อมหรือรอบต้นไม้ใหญ่ ร้องเพลงและเต้นรำ แล้วแต่ละคนก็เริ่มมองคนอื่น และอยากให้คนอื่นมองตัวเองบ้าง ใครร้องเพราะที่สุด เต้นเก่งที่สุด หน้าตาดีที่สุด ก็ได้รับการยกย่องมากที่สุด1

รุสโซใช้ฉากนั้นเล่าถึงการเริ่มจัดลำดับคุณค่าผู้คนผ่านสายตาของกันและกัน และความหยิ่ง ความอาย ตลอดจนความอิจฉาที่ตามมา1 เมย์ไม่ได้ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ในเรื่องของเขา แต่บนเวทีคืนนั้น เธอเริ่มนับโต๊ะที่ปรบมือจนฟังเสียงตัวเองไม่ถนัด ความสนุกที่ซ้อมมาหลายคืนค่อยๆ กลายเป็นคำถามว่าคนดูชอบใครมากกว่า
ทำไมยอดวิวเท่าไรก็ไม่พอ
ในหนังสือเอมีล รุสโซแยกความรักตัวเองที่ห่วงสิ่งจำเป็นในชีวิต ออกจากความรักตัวเองที่ต้องให้คนอื่นยกเราไว้เหนือเขา แบบหลังจึงหาความพอได้ยาก2 เราไม่รู้ว่าเมย์จะอิ่มที่กี่วิว รู้เพียงว่า 87 วิวคืนนั้นทำให้เธอลบเพลงที่ก่อนขึ้นเวทีซ้อมอยู่หลายคืน
เช้าวันเสาร์ พี่หน่อยเดินมาที่เคาน์เตอร์ "คลิปเมย์หายไปไหนอะ พี่ส่งลิงก์ให้ลูกสาวที่ญี่ปุ่นดู เขายังดูไม่จบเลย บอกว่าเสียงน้าเมย์เหมือนนักร้องในทีวี"
"เสียงมันเพี้ยนอะพี่" เมย์ตอบโดยไม่ละสายตาจากจอ
หลังงานเลี้ยง เมย์เปิดแต่วิทยุข่าวในรถอยู่ 2 อาทิตย์ แล้วเธอก็ไปถามพี่หน่อยว่ายังเก็บไฟล์ไว้ไหม พี่หน่อยทำหน้าเสียดาย บอกว่าเครื่องเต็ม เลยลบไปหมดแล้ว เมย์ตอบว่าไม่เป็นไร ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ต่ออีกครู่ ทั้งที่หมดเรื่องจะถามแล้ว

เย็นวันอาทิตย์หนึ่งในเดือนมกราคม เมย์รดน้ำกระถางกะเพรากับพริกที่ระเบียงทาวน์เฮาส์ มือถือคว่ำอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กข้างประตู เธอฮัมเพลงนั้นออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่คืนงานเลี้ยง ฮัมได้ครึ่งเพลงก็วางบัวรดน้ำ หยิบมือถือขึ้นมาเปิดคลิปของมิ้นต์ ตอนนี้ 41,000 วิวแล้ว เธอคว่ำมือถือลงที่เดิม เรื่องเสียงเพี้ยน เธอยังไม่ได้บอกความจริงกับพี่หน่อย
จุดสำคัญของบทนี้
- เมย์ลบทั้งยอดที่ทำให้อาย และเพลงที่พี่หน่อยอยากให้ลูกฟัง
- การกลับมาร้องไม่ได้ทำให้เธอเลิกเปิดดูยอดของมิ้นต์ทันที
จบบทที่ 2
ใต้ต้นไม้ต้นแรก
คำถามท้ายบท
“ถ้ามีคนเห็นแค่คนเดียว คุณอยากให้เป็นใคร”
คำตอบเก็บไว้ในเครื่องหรือบัญชีของคุณ ไม่ส่งให้ AI อ่าน
แหล่งอ้างอิงของบทนี้ (2)
- Rousseau, J.-J. (1755). Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes, Part II. Public-domain English translation of 1761: A discourse upon the origin and the foundation of the inequality among mankind. Project Gutenberg eBook #11136. — ถ้อยคำภาษาไทยในเล่ม ทีม Alljit ถอดความเอง เทียบกับต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส (our rendering) ไม่ได้ใช้สำนวนแปลของ G. D. H. Cole ลิงก์
- Rousseau, J.-J. (1762). Émile, ou De l'éducation, Livre IV (French original). Wikisource. — ถ้อยคำภาษาไทยในเล่ม ทีม Alljit ถอดความเอง เทียบกับต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส (our rendering) ไม่ได้ใช้สำนวนแปลของ B. Foxley ลิงก์
