วันจันทร์ 7.42 น. พี่เอกจอดรอไฟแดงอยู่ที่แยกอโศก เขาอายุ 44 ขับรถรับส่งผู้โดยสารผ่านแอปมา 6 ปี ตั้งแต่โรงงานที่สมุทรปราการปิดไปตอนโควิด รถคันนี้ยังเหลือผ่อนอีก 19 งวด งวดละ 12,800 บาท

เบาะหลังเป็นผู้หญิงอายุราว 25 ถือกาแฟเย็นแก้วใหญ่ คุยโทรศัพท์เรื่องประชุม 9 โมง พอไฟเขียว รถเอสยูวีสีขาวจากเลนซ้ายก็เบี่ยงเข้ามาตรงหน้าโดยไม่เปิดไฟเลี้ยว พี่เอกเหยียบเบรกจนตัวโยก กาแฟกระฉอกลงเสื้อเชิ้ตขาวของเธอเป็นทางยาว มือเขากดแตรค้างไว้ 3 วินาที ก่อนที่ใจจะทันสั่งอะไรเลย

ประโยคที่พี่เอกพูดกับตัวเอง

แตรยังไม่ทันเงียบ ประโยคหนึ่งก็ขึ้นมาในหัว รถคันละ 3 ล้าน คิดว่าถนนเป็นของพ่อมึงเหรอ พวกนี้ไม่เคยเห็นหัวคนขับรถรับจ้างหรอก ประโยคนั้นไม่ได้พูดถึงไฟเลี้ยวเลยสักคำ

เขาขับจี้ตามไป 2 แยก กะพริบไฟสูงใส่ แล้วไปเทียบกันที่ไฟแดงถัดไป ลดกระจกลงตะโกน “ขับรถเป็นไหมวะ” กระจกฟิล์มดำของอีกคันไม่ลดลงมาเลยสักนิด

“พี่คะ หนูไม่รีบนะคะ” เสียงจากเบาะหลังเบามาก พอถึงตึกที่สีลม เธอพูดว่า “ขอบคุณค่ะ” โดยไม่มองหน้าเขา แล้วปิดประตูเบากว่าตอนขึ้น

11.20 น. ระหว่างรอคิวหน้าห้าง พี่เอกเปิดแอปดู ผู้โดยสารคนนั้นให้ 2 ดาว เขียนว่าขับรถน่ากลัว คะแนนเฉลี่ยขยับจาก 4.92 เหลือ 4.91 ทั้งบ่ายเขาเปิดดูตัวเลขนั้น 11 ครั้ง และไม่ได้กินข้าวกลางวัน

สิ่งที่เซเนกาแยกไว้

เซเนกาแยกปฏิกิริยาแรกที่ผุดขึ้นเอง ออกจากการรับความคิดว่าจะต้องเอาคืน1 ตอนรถเบียดเข้ามา พี่เอกต้องเบรกเพื่อไม่ให้ชน แต่เมื่อรถหยุดได้แล้ว เขายังขับตามอีก 2 แยก ช่วงหลังนี้มีทั้งคำที่เขาพูดกับตัวเอง เสียงเตือนจากผู้โดยสาร และจังหวะที่เลือกหยุดการไล่ตามได้

เซเนกามองว่าความโกรธเริ่มเมื่อเรารับความคิดว่าเขาทำกับเราและเขาต้องชดใช้ จึงยังมีส่วนที่ทบทวนการตัดสินได้1 ระหว่างขับตาม พี่เอกได้ยินผู้โดยสารบอกว่าไม่รีบ เขาหันมองกระจกหลังแล้วเร่งรถต่อ ผู้หญิงคนนั้นวางกาแฟลงและจับขอบเบาะ

พี่เอกอยากแก้ความเห็นว่าขับรถน่ากลัวในแอปว่าอีกคันปาดก่อน พิมพ์ได้ครึ่งบรรทัดก็หยุด เขาจำคำขอบคุณตอนลงรถได้ และไม่มีช่องให้รู้ว่าเธอถึงประชุมด้วยเสื้อเปื้อนกาแฟหรือเปล่า

21.30 น. ที่บ้าน

คืนนั้นที่ทาวน์เฮาส์เช่าในบางบัวทอง พี่เอกนั่งโต๊ะเดียวกับไอซ์ ลูกชายวัย 15 ที่กำลังทำการบ้านคณิต เขาดึงคอเสื้อ โบกพัดใส่หน้าตัวเอง แล้วบ่นว่า “บ้านนี้ร้อนชิบหาย”

“พ่อ พัดลมเบอร์ 3 แล้วนะ” ไอซ์ตอบโดยไม่เงยหน้า

ในการทดลองชุดหนึ่ง ผู้เข้าร่วมที่นึกถึงเรื่องชวนโกรธประเมินอุณหภูมิห้องสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ2 ผลนั้นไม่ได้บอกว่าคืนนี้บ้านพี่เอกอุณหภูมิเท่าไร แต่ในห้องเดียวกัน ไอซ์กำลังทำการบ้านอยู่หน้าพัดลม ส่วนพ่อยังกลับไปหาตัวเลข 4.91 บนจอทั้งที่ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว

ไอซ์เขียนการบ้านต่ออีกพักหนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาเฉยๆ “เมื่อวานตอนไปส่งผม พ่อก็ปาดเขาเหมือนกันนะ” พี่เอกไม่ตอบ ลุกไปอาบน้ำ และอาบนานกว่าทุกคืน

เซเนกาชวนให้ถามว่าเรื่องที่เรากำลังโกรธ เราเองเคยทำหรืออาจทำได้เหมือนกันไหม1 พี่เอกนึกถึงตอนรีบส่งไอซ์เมื่อวาน เขาจำได้ว่ามีรถบีบแตรตามหลัง แต่ตอนนั้นคิดเพียงว่าถนนโล่งอยู่

เช้าวันอังคาร ที่แยกเดิม มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งปาดเข้ามาใกล้กว่าเมื่อวาน ความร้อนวูบมาเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ครั้งนี้พี่เอกเห็นมือตัวเองกำพวงมาลัย และได้ยินคำว่า พวกนี้ เริ่มขึ้นในหัว เขากดแตรอยู่ดี สั้นกว่าเมื่อวาน แล้วไม่ได้ขับตามไป คุณลุงที่นั่งเบาะหลังเช้านั้นหลับมาตลอดทาง ไม่รู้เรื่องอะไรเลย