เชื้อไฟ

คืนวันอังคาร 23.40 น. หัวหน้าทักไลน์ขอให้อาร์มแก้รายงาน เขานั่งแก้จนตี 1 ครึ่ง ส่งแล้วกลับมาเห็นว่าเปิดอ่านตอน 9 โมงเช้า แต่ไม่มีคำตอบ วันพุธเขายังเปิดแชทเดิมอีกหลายครั้งทั้งที่งานถูกส่งไปแล้ว

ช่วงปิดงบสิ้นเดือน นักบัญชีบริษัทวัสดุก่อสร้างอย่างอาร์มนอนคืนละ 4 ชั่วโมงมา 2 คืน วันพุธทั้งวันมีแค่กาแฟเย็นกับขนมปังกรอบ 1 ห่อตอนบ่าย 2

18.05 น. แม่โทรมา

ออฟฟิศเริ่มโล่ง โทรศัพท์สั่นอยู่ข้างคีย์บอร์ด เป็นครั้งที่ 3 ของสัปดาห์ที่แม่โทรมาเวลานี้

เธอขายข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่ตลาดเช้าขอนแก่น เขาโอนให้เธอเดือนละ 7,000 บาท “อาร์ม กินข้าวยังลูก”

“ยังแม่ ยุ่งอยู่” เขาตอบ ตายังอยู่ที่ตัวเลขบนจอ

“ยังไม่กินอีกแล้ว แม่บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าปล่อยท้องว่าง” เสียงทีวีบ้านแม่ดังแทรกมาในสาย

“แม่ ผมอายุ 31 แล้วนะครับ ไม่ต้องโทรมาถามทุกวันได้ไหม ผมทำงานอยู่” พูดจบเขาก็กดวางสายก่อน

18.20 น. ไลน์จากแม่เด้งขึ้นมา เป็นสติกเกอร์คุณยายยกมือไหว้ ตามด้วยข้อความ “แม่ไม่กวนแล้วจ้า กินข้าวด้วยนะ” อาร์มพิมพ์ “ขอโทษครับแม่” แล้วลบ พิมพ์ใหม่ว่า “เมื่อกี้ผม...” แล้วลบอีก สุดท้ายไม่ได้ส่งอะไรกลับไปเลย

สิ่งที่เซเนกาเขียนไว้เรื่องคนเหนื่อย

เซเนกายกคำพูดเก่าแก่ว่า คนเหนื่อยชอบหาเรื่อง คนหิวคนกระหายก็เหมือนกัน รวมถึงใครก็ตามที่มีอะไรบางอย่างแผดเผาอยู่ข้างใน เขาเทียบกับแผลที่เจ็บเมื่อโดนแตะเบาๆ หรือแค่คิดว่าจะโดนแตะ คนแบบนั้นจึงลุกขึ้นทะเลาะได้เพราะคำทักทาย จดหมาย หรือคำถาม1 เกือบ 2,000 ปีต่อมา คำถามนั้นคือ กินข้าวยังลูก

มีการทดลองหนึ่งกับคน 142 คน ให้กลุ่มหนึ่งนอนตามปกติ อีกกลุ่มนอนน้อยลง 2 คืน แล้วให้ฟังเสียงรบกวนน่ารำคาญ กลุ่มที่อดนอนโกรธมากกว่า และไม่ชินกับเสียงเหมือนกลุ่มที่นอนพอ ความง่วงอธิบายผลนี้ได้เป็นส่วนใหญ่2

วันจันทร์อาร์มยังตอบคำถามเดียวกันได้ดีๆ พอวันพุธ เขาอยากให้ทุกคนหยุดขออะไรเพิ่ม ความเหนื่อยช่วยอธิบายได้ว่าทำไมวันนั้นจึงหงุดหงิดง่าย แต่แม่ยังเป็นคนที่ได้ยินเสียงตะคอก และข้อความ “แม่ไม่กวนแล้วจ้า” ก็รออยู่ในแชทที่เขาเปิดอ่านซ้ำ

ข้าวกะเพรา 55 บาท

21.40 น. เขาลงไปซื้อกะเพราหมูสับไข่ดาวที่ร้านตามสั่งใต้หอ เอาขึ้นมากินที่โต๊ะเล็กในห้อง หมดจานใน 6 นาที พออิ่ม ความโกรธเมื่อตอนเย็นหายเกลี้ยง เหลือแต่เสียงตัวเองในสาย “ผมอายุ 31 แล้วนะครับ” เขาเปิดไลน์แม่ขึ้นมาอ่านซ้ำ สติกเกอร์คุณยายยกมือไหว้ยังอยู่ตรงนั้น

เขานึกจะถ่ายรูปจานเปล่าส่งให้แม่ แต่ไม่รู้ว่ารูปจะดูเหมือนรายงานตัวหรือชวนคุย สุดท้ายวางโทรศัพท์ไว้ข้างจาน แล้วเอาแก้วกาแฟของวันนั้นไปล้าง

คืนนั้นเขาไม่ได้โทรกลับ บอกตัวเองว่าดึกแล้ว เช้า 6.50 น. เขาส่งไลน์ไป “แม่ กินข้าวยัง” แม่ส่งรูปข้าวเหนียวไก่ย่างกลับมา พร้อมข้อความ “กินแล้วจ้า อาร์มล่ะ” เขาตอบว่ากินแล้ว ไม่มีใครพูดถึงเมื่อวาน

แต่ตั้งแต่วันนั้น แม่ไม่โทรมาตอน 6 โมงเย็นอีก ส่งไลน์สั้นๆ มาแทน 3 สัปดาห์ต่อมา อาร์มโทรตอนเวลาที่แม่เคยโทร แม่รับแล้วถามว่าว่างแล้วเหรอ เขาบอกว่าว่าง ก่อนเติมว่าเมื่อวันนั้นพูดแรงไป แม่บอกว่าเดี๋ยวนี้ส่งข้อความก็สะดวกดี อาร์มคุยเรื่องหมูปิ้งต่อโดยไม่ถามว่าเธอจะกลับมาโทรอีกไหม