บัวไม่ต้องขอบคุณโคลน

ในโทรศัพท์ของโต้งยังมีสายที่ไม่ได้รับ 3 สายจากปุ้ย พี่สาวของเขา เวลา 03.41, 03.44 และ 03.52 น. ผ่านมาเกือบปีแล้ว เขายังไม่ลบ และเลื่อนผ่านมันทุกครั้งที่หาเบอร์ร้านข้าวมันไก่

โต้งอายุ 34 ขับรถยกกะดึกในโกดังสินค้าแถวบางนา เช่าห้องอยู่ในซอยนี้ ระหว่างกะโทรศัพท์ต้องอยู่ในล็อกเกอร์ คืนนั้นพ่อวัย 67 อดีตคนขับสองแถวที่นครสวรรค์ นอนโรงพยาบาลจังหวัดเพราะปอดติดเชื้อ โต้งตั้งใจจะขับรถขึ้นไปวันเสาร์หลังเลิกกะ เพราะถ้าลาวันศุกร์ เบี้ยขยัน 500 บาทของเดือนนั้นจะหายไป

พ่อเสียตอนตี 4 กับอีก 5 นาที โต้งเห็นสายตอน 6 โมงเช้า ขับรถ 4 ชั่วโมง ไปถึง 10 โมง

ลูกศรดอกที่สองของโต้ง

ในพระสูตรมีคำเปรียบเก่าแก่ข้อหนึ่ง เมื่อคนเราเจ็บกาย บางครั้งใจก็เศร้าและร้อนรนตามไปด้วย เหมือนคนที่โดนลูกศรดอกหนึ่ง แล้วโดนดอกที่สองปักซ้ำ1 ก่อนนอนโต้งคิดประโยคเดิม “ถ้ากูลาตั้งแต่วันศุกร์” เขารู้ว่าคิดอีกก็กลับไปวันนั้นไม่ได้ แต่พอหยุดคิด ก็เหมือนกำลังปล่อยให้ตัวเองพ้นผิดเรื่องเงิน 500 บาท

เบี้ยขยันเดือนนั้นเข้าบัญชีครบ 500 บาท โต้งถอนออกมาเป็นแบงก์ร้อย 5 ใบ ใส่ซองเก็บไว้ในลิ้นชัก ไม่เคยแตะ ตี 3 กว่าแทบทุกคืน เขาตื่นขึ้นมาเปิดดู 3 สายนั้น ไล่ดูเวลาทีละสาย เหมือนถ้าดูนานพอ ตัวเลขจะเปลี่ยน

คืนที่ 2 ของงานศพ โต้งตวาดใส่ปุ้ยต่อหน้าญาติว่า “ทำไมไม่โทรเข้าออฟฟิศ” ปุ้ยโทรเข้าออฟฟิศแล้ว แต่ตี 4 ไม่มีใครรับ เธอไม่เถียง ลุกไปล้างแก้วน้ำอยู่หลังบ้าน โต้งเดินตามไปถึงประตู เห็นหลังพี่สาวแล้วหันกลับ พี่น้องไม่ได้คุยกันอีก 2 เดือน

งานศึกษาคนที่ผ่านเรื่องหนัก

งานเรื่องการเติบโตหลังเผชิญเรื่องหนัก อธิบายการเปลี่ยนแปลงจากความพยายามรับมือ ไม่ใช่ตัวเหตุร้าย และการเติบโตอาจเกิดร่วมกับความเศร้าได้2

ตลอดปีหลังงานศพ

โต้งขอย้ายมาทำกะกลางวัน ค่ากะดึกเดือนละ 2,600 บาทหายไป ทุกวัน 1 ทุ่มเขาโทรหาแม่ คุยกันครั้งละ 4 นาที เรื่องหมาที่บ้านกับราคาไข่ไก่ ไม่มีใครพูดถึงพ่อ บางวันแม่กำลังทำกับข้าวแล้วบอกให้วางได้ เขายังถามซ้ำว่าอยู่คนเดียวหรือเปล่า จนแม่ต้องยืนยันอีกครั้งก่อนกลับไปหน้าเตา

สองเดือนหลังงานศพ ปุ้ยเป็นฝ่ายทักมาก่อน เธอส่งรูปใบเสร็จค่ายาของแม่มาในไลน์ ไม่มีข้อความ โต้งโอนเงินไปครึ่งหนึ่ง พิมพ์ว่า “ขอโทษ” แล้วลบ สุดท้ายส่งไปแค่ “โอนแล้ว” ตั้งแต่นั้นแชตของพี่น้องก็มีอะไรเด้งขึ้นทุกสัปดาห์ ส่วนใหญ่เป็นรูปแม่กับใบเสร็จ

วันหนึ่งที่โรงอาหาร เพื่อนร่วมงานพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้สอนอะไรเราเยอะนะ”

โต้งวางช้อน “ถ้าแลกได้ ผมไม่เอาหรอก ไอ้ที่ได้เรียนรู้เนี่ย” แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ

เพื่อนร่วมงานเงียบไป แล้วถามว่าจะเอาน้ำไหม โต้งส่ายหน้า ข้าวเหลืออยู่ในจาน โต้งอยากพูดให้นิ่มกว่านี้ เพราะเพื่อนคนนี้เคยช่วยแลกกะให้ แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรโดยไม่ต้องบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมีข้อดีอยู่ด้วย

3 สายนั้นยังอยู่ในโทรศัพท์ เมื่อเดือนก่อนเขาเพิ่งแก้ชื่อที่บันทึกเบอร์พี่สาว จาก “ปุ้ย” เป็น “พี่ปุ้ย” เขาเคยคิดจะเอาเงินในซองไปช่วยค่ายาแม่ แต่พอเปิดลิ้นชักก็ปิดกลับ เหมือนใช้เงินเมื่อไรจะกลายเป็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ซองแบงก์ร้อย 5 ใบจึงยังอยู่ที่เดิม