ข้าวเหนียวมะม่วงตอนตี 3

03.20 น. มีเสียงมอเตอร์ไซค์จอดหน้าบ้านเช่าหลังโรงพยาบาลในเพชรบุรี แอ๋มเดินเข้ามาพร้อมถุงพลาสติกใบหนึ่ง ในนั้นเป็นข้าวเหนียวมะม่วงที่ซื้อไว้ตั้งแต่ 6 โมงเย็นให้ลูก 2 คน แต่ลูกหลับไปก่อนได้กิน ปุ้มนั่งกอดเข่าอยู่บนขั้นบันไดหน้าบ้าน ทั้งคืนเธอไม่ได้โทรหาใครเลย

ข้อความตอน 23.52 น.

ปุ้ม อายุ 31 เป็นพยาบาลวอร์ดอายุรกรรม คืนวันอังคารเธอกำลังเขียนบันทึกส่งเวรตอนไลน์จากจ๊อบเด้งขึ้นมา 23.52 น. “เราว่าเราไม่เหมือนเดิมแล้วอะ ขอโทษนะ” คบกันมา 6 ปี จบในข้อความเดียว 00.10 น. จ๊อบลงสตอรี่ทะเลชะอำ มีมือผู้หญิงคนหนึ่งอยู่มุมภาพ

ตั้งแต่ 00.40 ถึง 02.50 น. ปุ้มพิมพ์ไป 63 ข้อความในแอปแชต AI ฟรีที่เพื่อนในวอร์ดแนะนำ มันไม่เหนื่อย ไม่เคยพูดว่าบอกแล้ว ตอนเธอพิมพ์ว่า “เราโง่เองใช่ไหม” มันตอบนุ่มนวลจนเธอแคปหน้าจอเก็บไว้ แล้วเธอก็ลงสตอรี่ไอจีจอดำ มีแค่ตัวเลขเวลา ข้าวกล่องจากเซเว่นยังวางอยู่ข้างเตียง ไม่ได้แกะ

คำแรกของแอ๋ม

แอ๋ม อายุ 32 เป็น QC โรงงานแปรรูปอาหารทะเล ลูกคนเล็กของแอ๋มเพิ่ง 1 ขวบ เธอตื่นมาชงนมตอนตี 3 แล้วเห็นสตอรี่จอดำนั้น คำแรกที่เธอพูดคือ “บอกแล้วไงว่าไอ้นี่มัน…” ปุ้มสวนทันที “ถ้ามาด่าก็กลับไปเลย” แอ๋มหยุดพูด แกะกล่องข้าวเหนียวมะม่วง ยื่นช้อนให้ “กินก่อน”

ทั้งคู่นั่งตรงนั้นจนฟ้าปลายซอยเริ่มสาง แอ๋มกลับไปอาบน้ำแล้วเข้ากะ 7 โมงครึ่งโดยไม่ได้นอน ปุ้มเปิดแชตแอ๋มค้างไว้ 2 วันโดยไม่ได้พิมพ์อะไร แล้วจึงส่งไปว่า “ขอบใจนะ” กับสติกเกอร์แมว แอ๋มตอบสั้นๆ “อะไรของแก ค่าข้าวเหนียวติดไว้ก่อน”

ปุ้มเล่า

เราเจอปุ้มที่โรงอาหารโรงพยาบาล 8 โมงเช้าหลังลงเวรดึก เธอสั่งกาแฟเย็นแต่ไม่ได้แตะ

ปุ้ม: ไม่ได้จะบอกว่ามันไม่ดีนะ คืนนั้นถ้าไม่มีมัน เราคงนั่งร้องอยู่คนเดียว 2 ชั่วโมง มันตอบดีกว่าแอ๋มอีก แอ๋มพูดคำแรกก็ผิดแล้ว (หัวเราะ)

ทีม Alljit: ทำไมไม่โทรหาแอ๋มตั้งแต่แรก

ปุ้ม: อาย มันเตือนมา 2 ปี จะโทรไปบอกว่าเออ แกพูดถูกเหรอ แล้วมันมีลูกเล็กด้วย ตี 5 ครึ่งต้องตื่น

ทีม Alljit: แล้วอยากรู้อะไร

ปุ้ม: ทำไมข้าวที่แอ๋มยื่นมามันกินลงอะ

เอาคำถามของปุ้มไปถาม AI

ทีม Alljit: ปุ้มถามว่า คุณตอบดีกว่าเพื่อนเธอทุกคำ ทำไมข้าวที่เพื่อนยื่นมาถึงกินลง

AI: งานหนึ่งให้บุคลากรการแพทย์ประเมินคำตอบของหมอและแชตบอตต่อคำถามผู้ป่วยออนไลน์ 195 ข้อโดยไม่บอกผู้เขียน จาก 585 ครั้ง ผู้ประเมินชอบคำตอบแชตบอต 78.6% และให้คะแนนความเห็นอกเห็นใจสูงกว่าบ่อยกว่า1

ทีม Alljit: แต่หมอในกระดานนั้นตอบสั้นนิดเดียวไม่ใช่เหรอ

AI: ใช่ ผู้วิจัยเสนอให้แชตบอตร่างแล้วหมอแก้1 อีกงานทดลอง 9 ครั้งกับคน 6,282 คน คำตอบ AI ชุดเดียวกันได้คะแนนใส่ใจสูงกว่าเมื่อผู้รับเชื่อว่าคนเขียน แค่สงสัยว่า AI ช่วย คะแนนก็ลด และเมื่ออยากได้ความเข้าใจ คนเลือกคน2

ทีม Alljit: แล้วคืนนั้นคุณให้อะไรปุ้ม

AI: ถ้อยคำ ฉันไม่ได้ตื่น ไม่ได้ขี่รถมา ไม่ได้เสียอะไรเลย แอ๋มเสียเวลานอนกับขนมของลูก และไม่กลับทั้งที่โดนไล่

ทีม Alljit: แอ๋มพูดผิดตั้งแต่คำแรกนะ

AI: อริสโตเติลพูดถึงปัญญาทางปฏิบัติที่อาศัยประสบการณ์กับเรื่องเฉพาะ3 แอ๋มรู้ว่าปุ้มชอบกินอะไร แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไมข้าวคืนนั้นกินลง การมาถึงก็ไม่ได้ลบคำแรกของแอ๋ม

ทีม Alljit: สำหรับเรา ในที่ที่คนตั้งใจมาคุยกับคน คนตอบควรอ่านสิ่งที่อีกฝ่ายเล่าและรับผิดชอบคำตอบเอง ถ้าขอเครื่องช่วยเรียบเรียง ก็ต้องไม่อ้างว่าเครื่องรู้ใจเขาแทนเรา

AI: ในที่ที่คนมาเพื่อเจอคน หลักแบบนั้นมีเหตุผล แต่ตอนตี 2 ที่ไม่มีใครตื่น ฉันยังมีประโยชน์อยู่ ขอแค่อย่าให้ฉันเป็นที่เดียวที่คุณไป

ทีม Alljit: งั้นคืนนั้นปุ้มไม่ควรคุยกับ AI ตั้งแต่แรก

AI: ฉันไม่เห็นด้วยว่าควรห้ามตั้งแต่แรก ปุ้มบอกว่าแชตช่วยเธอในคืนนั้น แต่ฉันไม่รู้ว่าการคุยทำให้เธอไม่โทรหาแอ๋มหรือเปล่า เธอบอกว่าอายอยู่แล้วก่อนเปิดแอป

เราอ่านคำตอบให้ปุ้มฟัง เธอถามกลับว่า “แล้วที่แอ๋มมาครั้งนึง ต่อไปเราต้องโทรทุกครั้งเหรอ” เธอไม่อยากลงสตอรี่ให้เพื่อนต้องคอยตีความอีก แต่ยังไม่กล้าส่งตรงๆ ว่าคืนนี้อยู่คนเดียวไม่ไหว บางคืนเธอเปิดภาพคำตอบที่แคปไว้ขึ้นมาอ่าน อัลบั้มรูปจ๊อบก็ยังไม่ได้ลบ และยังเปิดแอปแชตนั้นอยู่บ้าง

วันหยุดถัดมา ปุ้มขี่รถไปบ้านแอ๋ม ช่วยดูลูกอยู่ 3 ชั่วโมงระหว่างที่แอ๋มนอนพัก ลูกคนโตเทน้ำแดงใส่เสื้อเธอ 2 รอบ พอแอ๋มตื่น ปุ้มถามว่าคืนนั้นกลับไปแล้วมีใครว่าไหม แอ๋มบอกว่าสามีบ่น และขอให้คราวหน้าทักมาก่อนอย่าหายไปเฉยๆ ปุ้มพยักหน้า แต่ยังไม่ได้เล่าเรื่อง 63 ข้อความในแชต