แขกยามวิกาล

ต้นเดือนกรกฎาคม เดือนที่ 4 หลังเลิกกัน ตี 4 ครึ่งของคืนแรกที่บ้านแม่ในร้อยเอ็ด ก้องสะดุ้งตื่นใต้พัดลมเพดานที่หมุนเอี๊ยดอ๊าด ตุ๊กแกร้องอยู่ข้างหน้าต่าง เขาลุกขึ้นนั่งกลางผ้าห่มที่พันขา มือวางอยู่ข้างโทรศัพท์ที่คว่ำไว้บนที่นอน ในฝัน เขากับปุ้ยอยู่ในบ้านที่ลำลูกกา ช่วยกันแขวนผ้าม่านสีที่เธอเลือก และในฝันนั้นเขามีเงินพอ

ตั้งแต่คืนที่ส่งข้อความวันเกิดเธอ ก้องซึ่งคบกับปุ้ยมา 6 ปีก่อนถูกบอกเลิก ฝันถึงปุ้ย 5 คืนจาก 7 คืน ที่กรุงเทพฯ เขาสู้ด้วยการเล่นเกมในโทรศัพท์จนตี 2 แล้วบอกตัวเองตอนหัวถึงหมอนว่าห้ามคิด ห้ามคิด ตื่นมาทำงานด้วยตาแดงก่ำทุกเช้า จนโจ้เพื่อนช่างต้องขับรถแทนเกือบทุกวัน สุดท้ายเขาลางาน 4 วัน กลับมาช่วยแม่ดำนา

มีการทดลองให้คนเขียนความคิด 5 นาทีก่อนนอน บางคนให้ห้ามคิดถึงคนคนหนึ่ง บางคนให้คิดถึง ใครที่เอ่ยถึงคนคนนั้นฝันถึงเขามากขึ้น โดยกลุ่มห้ามคิดฝันถึงมากเป็นพิเศษ1 ผลไม่ได้บอกว่าฝันแต่ละคืนของก้องเกิดจากอะไร หรือว่าเลิกห้ามแล้วจะไม่ฝันอีก เขายังกลัวการตื่นมาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในบ้านที่ฝัน

ตี 4 ครึ่งที่บ้านแม่

ในครัว แม่วัย 58 นึ่งข้าวเหนียวตั้งแต่ตี 4 เหมือนทุกวัน ไอน้ำลอยจากหวด แม่มองหน้าลูกที่เดินเข้ามา แล้วถามว่า “ฝันฮ้ายบ่” ก้องลากเก้าอี้ออกมานั่งโดยยังไม่ตอบ

“บ่ แม่” ก้องตอบ แม่ไม่ถามต่อ รินชาร้อนจากกาบนเตาใส่แก้ววางตรงหน้าเขา แล้วหันกลับไปพลิกข้าวในหวด ก้องนั่งกุมแก้วชาอยู่ตรงนั้นจนฟ้านอกหน้าต่างเริ่มเป็นสีคราม

นักจิตวิทยาคลินิกที่มาคุยเรื่องฝันถึงแฟนเก่าในรายการของ Alljit บอกว่า ฝันแบบนี้อาจสะท้อนคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ หรือคำขอโทษ คำขอบคุณที่ยังไม่ได้พูด2 ก้องมีประโยคหนึ่งที่ไม่เคยพูดกับปุ้ยตลอด 3 ปีที่เธอรอ

ภาพของเธอมา แต่เธอไม่ได้มา

เย็นวันที่ 2 หลังดำนา ก้องเดินไปนั่งบนท่าน้ำไม้ริมลำน้ำชี มองวงน้ำเล็กๆ ที่หมุนอยู่ใต้แสงจันทร์ อริสโตเติลเคยอธิบายฝันด้วยภาพคล้ายกัน ตอนกลางวัน ความเคลื่อนไหวเล็กๆ ในใจถูกเรื่องที่ใหญ่กว่ากลบ เหมือนไฟดวงเล็กข้างกองไฟใหญ่ พอกลางคืนมันจึงโผล่ให้เห็น เหมือนน้ำวนเล็กๆ ที่เกิดอยู่ในแม่น้ำตลอดเวลา3

อริสโตเติลเล่าว่าบางครั้งในฝันมีสิ่งที่บอกว่า นี่คือภาพของโคริสคอส ไม่ใช่ตัวโคริสคอส3 ตื่นแล้วก้องรู้ว่าปุ้ยไม่ได้มา แต่ยังอยากเล่าฝันให้เธอฟัง ตอนนั่งริมลำน้ำชี เขาหยิบโทรศัพท์แล้วเก็บกลับ แม่โทรมาตามให้กลับไปกินข้าว เขาบอกว่าอีกเดี๋ยว ก่อนลุกขึ้นจากท่าน้ำ

บ่ายวันที่ 3 ในเถียงนา ก้องเขียนหลังใบเสร็จค่าปุ๋ยว่า “ขอโทษที่ให้รอ 3 ปี” แล้วพับเก็บ กลับกรุงเทพฯ ได้ 1 สัปดาห์ เขาลืมสับเบรกเกอร์ก่อนต่อสาย ถูกไฟดูดแล้วแขนชา โจ้ตัดไฟที่เบรกเกอร์ให้ปลอดภัยก่อนช่วยก้อง จากนั้นหยุดงานและพาไปโรงพยาบาลให้แพทย์ประเมินสิ่งที่เกิดขึ้น ก้องต้องบอกเจ้าของร้านว่ายังนอนไม่พอ ไม่ใช่เพียงขอให้โจ้ขับรถแทน ฝันยังมา บางคืนเขาเขียนต่อในกระดาษใบใหม่ ส่วนใบเสร็จแรกยังอยู่ใต้บัตรประชาชน