วันพฤหัสบดี 14.10 น. ห้องประชุมบริษัทคอร์สเรียนออนไลน์แถวอารีย์ คนนั่งเต็มโต๊ะ 9 คน พี่โอ๋ หัวหน้าทีมวัย 42 ชี้กราฟบนจอแล้วถามว่าทำไมยอดสมัครเดือนนี้ตกไปเกือบ 1 ใน 3 เมย์ อายุ 31 ฝ่ายการตลาด ตอบออกไปก่อนจะทันคิด

“ก็งบโฆษณาเพิ่งอนุมัติวันศุกร์ที่แล้วเองนี่คะพี่” เสียงเธอห้วนและดังกว่าที่ตั้งใจ

ห้องเงียบไป 2 วินาที ก่อนพี่โอ๋จะพยักหน้า “อ้อ จริง โอเค ไปต่อ” คนอื่นหันไปดูกราฟถัดไปแล้ว แต่เมย์ยังนึกถึงน้ำเสียงของตัวเอง

ทำไมต้องพูดแบบนั้นต่อหน้าคนตั้ง 9 คน

ประโยคนี้ตามเธอไปจนเกือบเช้า ถ้าจดเวลาไว้ จะได้ประมาณนี้

• 14.25 น. อ่านโน้ตประชุมซ้ำ พยายามนึกว่าตอนนั้นสีหน้าพี่โอ๋เปลี่ยนไปไหม
• 18.05 น. บนรถเมล์ใต้รางรถไฟฟ้า ซ้อมประโยคที่ควรพูดแทน ได้มา 4 แบบ ดีกว่าของจริงทุกแบบ
• 21.40 น. ในห้องอาบน้ำ ซ้อมคำขอโทษจนนิ้วเหี่ยว
• 00.52 น. ส่งไลน์ หลังลบร่างทิ้งไป 3 รอบ “พี่โอ๋คะ ขอโทษเรื่องตอนบ่ายนะคะ เมย์ไม่ได้ตั้งใจโทษพี่เลย”

06.10 น. พี่โอ๋ตอบ “เรื่องไรอะ 555 นอนเถอะ” ตามด้วยสติกเกอร์หมีโบกมือ เมย์โล่งอยู่ราว 10 นาที แล้ววงใหม่ก็เริ่มตอนแปรงฟัน พี่เขาต้องคิดว่าเราแปลกแน่ๆ ส่งไลน์หาหัวหน้าตอนตี 1

วงวนหน้าตาเป็นแบบนี้

งานวิจัยอธิบายการคิดวนว่าเป็นการถามถึงความทุกข์ เหตุและผลซ้ำๆ โดยยังไม่ได้ลงมือ แม้รู้สึกว่ากำลังหาทางแก้1 เมย์กลัวว่าถ้าไม่ขอโทษ พรุ่งนี้จะต้องรอหัวหน้าทักก่อน พอส่งไลน์จึงวางโทรศัพท์ แล้วเปิดอีกเพื่อดูว่าอ่านหรือยัง

คืนนั้นเธอนอนได้ 4 ชั่วโมง บ่ายวันศุกร์บอกราคาคอร์สผิดไป 2 ตัวตอนโทรคุยกับลูกค้า ต้องส่งอีเมลแก้ตามหลัง เธอเริ่มทวนคำพูดที่ใช้คุยกับลูกค้าอีก วงใหม่เริ่มจากตรงนั้น

ทำไมต้องเป็นบนรถเมล์

เมย์ไม่รู้ว่าพี่โอ๋ลืมหรือแค่ไม่ถือสา เธอเคยเป็นคนที่เพื่อนร่วมทีมให้ไปพูดเรื่องยากกับหัวหน้า เพราะไม่เคยขึ้นเสียง แม่ก็สอนว่า “อย่าไปมีเรื่องกับใครเขา” งานวิจัยเสนอว่าช่องว่างระหว่างภาพที่อยากเป็นกับสิ่งที่เกิดขึ้นอาจชวนให้คิดวน2 แต่คำถามของเธอเย็นนี้ยังเป็นเรื่องเฉพาะว่า พรุ่งนี้จะมองหน้าพี่โอ๋อย่างไร

การคิดวนอาจผูกเป็นนิสัยกับสถานที่ เวลา หรืออารมณ์เดิมๆ จนบริบทนั้นชวนให้เริ่มอีก2 เมย์นั่งรถเมล์ 6 โมงเย็นมองกระจก และกลับไปคิดเรื่องเดิมมาหลายปีแล้ว

หลังคืนนั้น เมย์จดวงวนลงโน้ตมือถืออยู่ 7 วัน ได้มา 9 วง ในนั้น 5 วงเริ่มบนรถเมล์หรือในห้องอาบน้ำ ห่างจากตอนเกิดเรื่องเป็นชั่วโมง หูฟังกับพอดแคสต์ตั้งแต่ก่อนขึ้นรถช่วยได้บางวัน บางวันเสียงในหูก็กลายเป็นดนตรีประกอบการซ้อมขอโทษ

พฤหัสบดีถัดมา ห้องเดิม เมย์ไม่พูดอะไรเลยตลอด 50 นาที บนรถเมล์ขากลับ วงใหม่มาตามนัด ทำไมวันนี้เงียบ พี่โอ๋จะคิดว่าเราไม่มีความเห็นหรือเปล่า เธอหยิบมือถือขึ้นมาจด 18.07 น. รถเมล์ เรื่องประชุมอีกแล้ว แล้วหลุดหัวเราะจนป้าที่นั่งข้างๆ หันมามอง

จดก่อน ยังไม่ต้องแก้

วันศุกร์ เมย์ต้องโทรแก้ราคากับลูกค้าที่บอกผิดไป เขาถามว่าตกลงเชื่อราคาไหน เธออ่านจากไฟล์ให้ฟังช้าๆ หลังวางสายจึงจดว่าคราวหน้าจะเปิดราคาตรงหน้าก่อนโทร การจดเมื่อคืนไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ไม่เกิด แต่ช่วยให้มีอะไรกลับไปดูนอกจากประโยคตำหนิตัวเอง ส่วนการห้ามคิด เล่าต่อในบทที่ 3