จอ กาแฟ และชั่วโมงที่เป็นของตัวเอง

“ตัวนี้ 159 ค่า ใครเอาพิมพ์จองเลยนะคะ” 23.07 น. แอนกดปิดไลฟ์หลังพูดประโยคแบบนี้มา 3 ชั่วโมง ไฟวงแหวนดับ ห้องเงียบจนได้ยินเสียงตู้เย็น

แอนอายุ 36 ขายเสื้อผ้ามือสองออนไลน์จากคอนโดในขอนแก่น ไลฟ์ทุกคืนตั้งแต่ 2 ทุ่มถึง 5 ทุ่ม สามีทำงานโรงงานที่ระยอง กลับบ้านเดือนละครั้ง ลูกชายวัย 7 ขวบหลับไปตั้งแต่ 3 ทุ่มครึ่ง ทุกวันตอน 6 โมงเย็น ก่อนแต่งหน้าเตรียมไลฟ์ เธอซื้อกาแฟเย็นแก้วใหญ่จากร้านใต้คอนโด เธอต้องเรียกลูกค้าและพูดขายของต่อเนื่องตลอดไลฟ์

23.20 น. แอนนอนลง เปิดโทรศัพท์ ดูไลฟ์ของแม่ค้าคนอื่น ดูซีรีส์ต่ออีกตอน กดดูตะกร้าสินค้าที่ไม่ได้จะซื้อ รู้ตัวอีกทีก็ตี 1 40 นาที พรุ่งนี้ต้องตื่น 6 โมงครึ่งไปส่งลูก

ตอนซีรีส์จบ แอนกดข้ามคลิปสอนขายเสื้อที่แอปเสนอ ดูชื่อคนซื้อกับตารางส่งของมาทั้งคืนแล้ว เธออยากตามเรื่องของคนอื่นบ้าง นิ้วค้างที่ปุ่มตอนถัดไป เธอมองลูกที่หลับอยู่ข้างๆ แล้วกดดูต่อ

จอสว่างกับแก้วตอน 6 โมงเย็น

การทดลองหนึ่งให้คนหนุ่มสาว 12 คนอ่านจอราว 4 ชั่วโมงก่อนนอน 5 คืนในห้องสลัว เทียบกับหนังสือกระดาษ ช่วงอ่านจอหลับช้าลงเกือบ 10 นาที เมลาโทนินลดราว 55% นาฬิการ่างกายเลื่อนกว่า 1 ชั่วโมงครึ่งและเช้าตื่นตัวน้อยกว่า1 เงื่อนไขนั้นไม่เหมือนทำงานหน้าไฟวงแหวนแล้วดูซีรีส์ต่อ จึงคำนวณเวลานอนที่แอนเสียจากตัวเลขนั้นไม่ได้

อีกการทดลองให้คนนอนปกติ 12 คนกินคาเฟอีน 400 มิลลิกรัมตอนเข้านอน หรือก่อนนอน 3 และ 6 ชั่วโมง เทียบยาหลอก แม้ก่อนนอน 6 ชั่วโมง เครื่องวัดที่บ้านยังพบว่านอนน้อยลงกว่า 1 ชั่วโมง2

แต่บันทึกของผู้ทดลองเองแทบไม่เห็นความต่างเมื่อกินก่อนนอน 6 ชั่วโมง ผู้วิจัยเสนอให้เลิกอย่างน้อยก่อน 5 โมงเย็น2 แก้วแอนอาจมีคาเฟอีนน้อยกว่านั้น แต่เธอดื่มก่อนเวลาที่ตั้งใจนอนไม่ถึง 6 ชั่วโมง

สัปดาห์ที่ทำตามกฎทุกข้อ

วันจันทร์แอนอ่านบทความ 15 ข้อห้ามก่อนนอน แล้วทำทุกข้อพร้อมกัน เลิกกาแฟทันที ห้ามจอหลัง 3 ทุ่ม ทั้งที่ไลฟ์ยังไม่จบ วันพุธเธอปวดหัวทั้งบ่าย คืนนั้นไลฟ์เสียงแบน ยอดตกเหลือครึ่ง วันพฤหัสเลิกทุกข้อ แล้วรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวอีกเรื่อง เช้าวันศุกร์เธอตะคอกลูกที่ใส่รองเท้าช้า แล้วนั่งเงียบไปตลอดทางบนรถสองแถว

แนวทางแพทย์ด้านการนอนในอเมริกาไม่ใช้กฎเรื่องแสงและเครื่องดื่มอย่างเดียวดูแลการนอนไม่หลับเรื้อรัง3 แอนยังต้องไลฟ์หลัง 3 ทุ่ม การทำข้อห้ามนั้นไม่ได้จึงไม่ได้แปลว่าเธอขี้เกียจ แต่เช้าที่ตะคอกลูกก็ยังต้องกลับไปคุยกับเขา เธอบอกลูกว่าตัวเองหงุดหงิด ไม่ได้เป็นเพราะรองเท้าของเขา

สัปดาห์ต่อมาแอนเปลี่ยนแค่แก้วกาแฟ ย้ายมาดื่มหลังข้าวเที่ยง และลดเป็นแก้วกลาง อย่างอื่นยังเหมือนเดิมหมด รวมทั้งตี 1 40 นาที

อีก 2 สัปดาห์ต่อมา แอนลองนั่งระเบียงตอน 19.15 น. ก่อนแต่งหน้า มีชาอุ่นกับหูฟัง ลูกดูการ์ตูนในห้อง คืนแรกเขามาตามให้ช่วยเปิดซองขนม เธอลุกแล้วกลับมานั่ง คืนต่อมามีการบ้านที่ยังไม่เสร็จ ครึ่งชั่วโมงของเธอไม่ได้เต็มทุกวัน แต่เธอเริ่มมีบางวันที่ไม่ต้องรอถึงตี 1 จึงจะมีเวลาอยู่กับตัวเอง

ไลฟ์ยังต้องอยู่ใต้ไฟวงแหวน 3 ชั่วโมงทุกคืน เพราะมันจ่ายค่าห้อง คืนที่ดี แอนไถจอหลังปิดไลฟ์เหลือ 40 นาที คืนที่แย่ยัง 2 ชั่วโมงเหมือนเดิม แต่เธอก็ยังคิดถึงกาแฟแก้วใหญ่