เดิมพันเป็นทอง มือก็สั่น

วันอังคาร บ่าย 2 โมง 20 หัวหน้าพยาบาลเดินมาถึงเตียง 12 ด้วยตัวเอง แล้วพูดเสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน “ให้น้องนูรีแทงนะ มือดีที่สุดในตึก” บนเตียงคือเด็กชายวัย 2 ขวบ ท้องเสียมา 2 วันจนขาดน้ำ เขาเป็นหลานของรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล

เข็มที่ 1 กับเข็มที่ 2

นูรีอายุ 27 เป็นพยาบาลหอผู้ป่วยเด็กของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในหาดใหญ่มา 5 ปีแล้ว รุ่นน้องเรียกเธอว่ามือหนึ่ง เวลาให้น้ำเกลือเด็กแล้วหาเส้นไม่เจอ ทุกคนมักตามเธอมาช่วย เดือนหน้าเธอจะได้รับการประเมินเพื่อบรรจุเป็นข้าราชการ

แม่ของเด็กยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิปไว้ส่งให้คุณตาดู ส่วนคุณตาตัวจริงยืนอยู่ที่ประตู นูรีรัดสายยาง ตบหลังมือเล็กๆ เบาๆ แล้วแทง ไม่เข้า เธอหาเส้นใหม่ แทงเข็มที่ 2 ก็ไม่เข้า เด็กร้องจนเสียงแหบ เธอเห็นมือตัวเองสั่น และรู้ว่าทุกคนในห้องก็เห็น

หัวหน้าพยาบาลรับต่อ แทงเข้าในครั้งเดียว แม่ของเด็กวางโทรศัพท์แล้วกอดลูก นูรีเก็บเข็มลงกล่องทิ้งของมีคม พยายามทำมือให้นิ่งตอนที่งานของเธอจบไปแล้ว

คนเล่นพนันของจวงจื่อ

จวงจื่อ นักปราชญ์ชาวจีนเมื่อ 2,000 กว่าปีก่อน เล่าไว้ว่า คนที่พนันกันด้วยเบี้ยดินเผาจะเล่นได้คล่องมือ พอเดิมพันเป็นหัวเข็มขัดก็เริ่มหวั่น พอเดิมพันเป็นทองคำก็มึนจนเล่นไม่เป็น ฝีมือเท่าเดิมทุกรอบ ที่เปลี่ยนคือของบนโต๊ะ ในเรื่องสรุปว่าใครให้น้ำหนักกับของข้างนอกมาก ข้างในก็จะเงอะงะ1

เรื่องของจวงจื่อช่วยให้เห็นความกลัวเสียหน้า แต่ไม่ได้อธิบายทุกสาเหตุที่แทงไม่สำเร็จ เด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน และความชำนาญก็ไม่รับประกันว่าจะไม่พลาด นูรีจำได้ชัดว่า ก่อนลงมือเธอหันไปดูว่าคุณตายังยืนอยู่ไหม

3 สัปดาห์ที่นูรีหลบ

หลังวันนั้น ถ้าเจอเด็กที่หาเส้นยาก นูรีจะยื่นถาดให้รุ่นน้องลองก่อน บางครั้งเป็นโอกาสให้น้องได้ฝึกจริง แต่เธอกลับไม่ได้อยู่ข้างเตียงคอยแนะนำเหมือนเคย ผ่านไป 3 สัปดาห์ เฟิร์นเริ่มยกถาดกลับมาวางตรงหน้าเธอ

กลางเวรวันหนึ่ง น้องเฟิร์นที่เพิ่งทำงานปีที่ 2 ถามขึ้นมาตรงๆ “พี่นูรีไม่แทงแล้วเหรอคะ”

นูรีตอบว่า “พี่ให้น้องฝึก” แล้วเดินไปนับยาในตู้ที่เพิ่งนับไปเมื่อชั่วโมงก่อน เฟิร์นเรียกให้กลับมาช่วยดู เธอทำเหมือนไม่ได้ยิน พอร้องไห้ในห้องน้ำเจ้าหน้าที่วันนั้น นูรีไม่ได้คิดถึงแค่คุณตาที่ประตู เธอนึกถึงเสียงเฟิร์นเรียกด้วย

5 วินาทีของพี่อร

ตี 3 คืนหนึ่ง พี่อร หัวหน้าเวรดึกวัย 52 นั่งกินบะหมี่ถ้วยข้างเคาน์เตอร์ บอกว่า “พี่พลาดกับหลานผู้ใหญ่มาแล้ว 3 คน คนที่ 4 ก็ยังพลาด” นูรีหัวเราะ แต่พอพี่อรถามเรื่องเฟิร์นก็หัวเราะไม่ออก พี่อรให้กลับไปช่วยน้อง และเล่าว่าตัวเองใช้ราว 5 วินาทีก่อนลงมือ ทวนชื่อกับอายุเด็กเพื่อกลับมาสนใจคนบนเตียง การทำงานยังต้องตามขั้นตอนของโรงพยาบาล

จวงจื่อยังเล่าถึงช่างไม้ชื่อชิ่ง ที่ค่อยๆ ลืมรางวัล คำชมคำติ และตัวเอง ก่อนเข้าป่าไปดูต้นไม้1 เป็นภาพให้คิดเรื่องความสนใจ ไม่ใช่วิธีรักษาหรือเทคนิคแทงน้ำเกลือ 5 วินาทีของพี่อรก็ไม่ได้รับประกันผล

เวรถัดมา นูรีบอกเฟิร์นว่าเคสยากให้เรียกพี่อรช่วยด้วย แล้วไปยืนข้างน้อง เฟิร์นตอบเพียงว่า “ครั้งก่อนหนูเรียกพี่แล้ว” เธอขอโทษ ไม่อ้างเรื่องที่ร้องไห้ วันนั้นนูรียังกลัวคนดู และผลประเมินยังไม่ออก แต่เธอไม่ได้ทิ้งให้น้องอยู่กับความกลัวแทน