บทที่ 4 จาก 8 · ราว 5 นาที
รักหลังจากเห็นหมดแล้ว
ทั้งเมืองรักขวัญตั้งแต่แรกเห็น มีเพื่อนคนเดียวที่ยังกล้าบอกว่าเธอผิด
ภาคินบอกว่าขวัญสวยที่สุดตอนตื่นนอน ตอนร้องไห้ และตอนโกรธ เขาพูดประโยคเดียวกันทั้ง 3 ครั้ง ด้วยน้ำเสียงเดียวกัน
ในเดือนแรก แม้แต่ไอเดียที่ขวัญรู้ว่ายังไม่ดีก็มีคนปรบมือให้ ครั้งหนึ่งงบอีเวนต์ในห้างผิดไป 480,000 บาท ทีมยังพยักหน้าผ่านและหัวหน้าเซ็นโดยไม่อ่าน เฟิร์น พนักงานใหม่วัย 24 เห็นข้อผิดพลาดแต่ไม่กล้าทัก บริษัทต้องจ่ายส่วนต่าง หัวหน้าตำหนิขวัญไม่ลงจึงย้ายเฟิร์นออกจากงานลูกค้ารายนี้แทน พอเห็นเฟิร์นเก็บแฟ้มโดยไม่สบตา ขวัญบอกว่าจะช่วยคุยให้ แต่เมื่อได้ยินว่าไม่เป็นไร เธอก็เดินไปประชุมต่อ
เธอเริ่มลองภาคิน นัดแล้วไปสาย 2 ชั่วโมง เขายิ้มรับ เธอขึ้นเสียงใส่เรื่องที่เขาไม่ได้ทำ เขาเป็นฝ่ายขอโทษ คืนหนึ่งตอนตี 2 เธอไปเคาะประตูห้องเขา หน้าไม่ได้ล้าง ผมยุ่ง ร้องไห้เรื่องที่ไม่มีอะไรเลย
ภาคินเปิดประตู มองเธอด้วยสายตาแบบวันแรก "เธอสวยที่สุดตอนนี้"
ขวัญถามว่าเขาเหนื่อยไหม เขาตอบว่าไม่เหนื่อย เธออยากให้เขาไล่กลับหรือโกรธสักครั้ง พอเขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาให้ เธอกลับโกรธเขาแทน เช้าวันนั้นภาคินไปทำงานสาย ขวัญไม่ได้ถามว่าเขาต้องอธิบายกับใคร
วันศุกร์ ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวร้านเดิม ขวัญเล่าชีวิตใหม่ให้เกดฟังเป็นชั่วโมง ยอดคนติดตาม ลูกค้าที่แย่งกันจ้าง ภาคินที่ไม่เคยโกรธ เรื่องงบ 480,000 เธอไม่ได้เล่า เกดฟังจนจบ แล้ววางตะเกียบ "แกพูดเหมือนโฆษณา"
"แกอิจฉา"
"ฉันเบื่อ" เกดว่า "ฉันคิดถึงเพื่อนฉัน คนที่บ่นเก่ง ด่าหัวหน้าเก่ง แล้วยอมรับว่ากลัว"
ขวัญออกจากร้าน หลบฝนใต้กันสาด เกดยังแย่งลูกชิ้น เรียกเธอว่าอีขวัญ และบอกว่าเสื้อไม่สวย เหมือนก่อนเรือลำที่ 2 จม เธอยืนคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วกลับนึกถึงพ่อ
ส่วนพ่อ พ่อไม่เปลี่ยน เพราะแม้แต่พรก็เอาชนะพ่อไม่ได้
เธอเดินตากฝนไปขึ้นรถ ทั้งที่มีร่มอยู่ในกระเป๋า
คืนนั้นเกดส่งรูปหน้าหนังสือมาหน้าหนึ่ง จากหนังสือของอริสโตเติลในร้าน ขวัญเห็นรอยขีดเส้นใต้ 2 ครั้ง รอยแรกเอียงจนต้องขีดใหม่ บรรทัดที่ขีดเส้นใต้บอกว่า ความรักที่เกิดจากความเพลิน รักความเพลินนั้น ไม่ได้รักตัวคน พอความเพลินหมดก็หมดตาม ส่วนเพื่อนแท้อยากให้เราได้ดี เพราะเราเป็นเรา1 ใต้รูปมีข้อความสั้นๆ "ขอโทษที่ปากหมา"
ขวัญพิมพ์ว่าไม่ต้องขอโทษ แล้วลบทิ้ง เธอยังอยากให้เกดขอโทษอยู่ แต่คำว่าแกอิจฉาเป็นของเธอเอง เธอส่งว่า "เรื่องอิจฉา ฉันพูดมั่ว" เกดอ่านแล้วไม่ตอบ คืนนั้นขวัญเปิดแชตซ้ำจนแบตหมด
สุดสัปดาห์นั้น ขวัญนัดภาคินที่ร้านกาแฟ แล้วลองเป็นครั้งสุดท้าย "ถ้าฉันทำบริษัทเสียเงิน 480,000 จริงๆ คุณจะว่าฉันไหม"
"ไม่ว่าเลยครับ เธอเก่งที่สุดแล้ว" ภาคินยิ้ม
ขวัญหมุนแก้วกาแฟอยู่นาน "เราพอแค่นี้เถอะนะ"
ภาคินยิ้มเหมือนเดิม บอกว่าเข้าใจ แล้วบอกว่าเธอสวยที่สุดตอนนี้ ขวัญขยับปากจะอธิบายอีก แต่เขาลุกไปจ่ายเงินแล้ว คืนนั้นเธอพิมพ์ขอโทษเฟิร์น 3 รอบกว่าจะส่ง เช้าวันจันทร์หัวหน้าตกลงคืนลูกค้าให้ทันที เฟิร์นกลับเป็นคนขอย้ายไปอีกทีม บอกว่าอยากลองงานแบบอื่น ขวัญไม่รู้ว่าเป็นคำตอบจริงหรือคำตอบที่พรยอมให้เฟิร์นพูดได้ เธอเซ็นใบย้ายให้โดยไม่ได้ขอให้เปลี่ยนใจ
ศุกร์ถัดมา ขวัญกางร่มไปร้านก่อนเกด สั่งก๋วยเตี๋ยวไว้ 2 ชาม เธอตักพริกเกินมือแล้วซดจนสำลัก
"เผ็ด" ขวัญบอก น้ำตาไหลพราก
เกดตบโต๊ะจนชามสะเทือน "ใส่พริกกี่ช้อนวะ" เกดเลื่อนน้ำให้ พอขวัญบอกเรื่องเฟิร์น เกดถามว่าเธอแก้งบใหม่หรือยัง ขวัญหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ก จึงเห็นว่าตัวเองยังไม่ได้ส่งฉบับแก้ให้ทีม

ฤทธิ์ของพรยังใช้ได้กับคนแปลกหน้าทุกคน บางเช้าเธอก็ยังปล่อยให้วินหน้าซอยไม่คิดเงิน 20 บาท เธอแค่เลิกโพสต์คลิป
ข้อคิดท้ายบท
- ขอโทษเฟิร์นแล้ว ยังต้องแก้งบ และยอมให้เฟิร์นเลือกไปทีมอื่น
จบบทที่ 4
รักหลังจากเห็นหมดแล้ว
ชวนคิดต่อ
ใครที่เห็นคุณมาหมดแล้ว ทั้งวันดีและวันแย่ แต่ยังอยู่ตรงนั้น
แหล่งอ้างอิงของบทนี้ (1)
- Aristotle. (2005). The Nicomachean ethics of Aristotle, Book VIII, chs. I, III–V (D. P. Chase, Trans.). Project Gutenberg eBook #8438. (ฉบับ Chase บทที่ IV ตรงกับเล่ม VIII บทที่ 3 ในเลขบทมาตรฐาน) ลิงก์
