พรสำรอง

ตั้งแต่เรือลำที่ 2 จม พรข้อสุดท้ายก็อยู่หลังบัตรประชาชนในกระเป๋าสตางค์ของขวัญมาเกือบ 3 ปี เธอเรียกมันว่าพรสำรอง

เธอรู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น เดือนหน้าค่อยกลับบ้าน ปีหน้าค่อยพาพ่อไปทะเล เสาร์ที่ว่างเธอเปิดตารางรถแล้วปิดก่อนจอง จับกระเป๋าสตางค์ให้แน่ใจว่ายังมีอีก 1 ข้อ

ตอนอายุ 32 เธอได้เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือน 65,000 มีลูกทีม 6 คน ข้ามปีนั้นคุมเคานต์ดาวน์ที่ห้าง แม่ฝากข้าวต้มมัดมา เธอรับช้า 2 วัน เสียครึ่งถุง สงกรานต์ต่อมา หัวหน้าให้ส่งคนอื่นคุมงานแทนได้ แต่เธอไม่อยากให้ลูกค้าจำชื่อคนอื่น จึงบอกแม่ว่านายไม่ให้ลา

1 ทุ่มทุกเย็น ชื่อแม่จะขึ้นบนจอ ประโยคแรกเหมือนกันทุกวัน "กินข้าวยังลูก"

ขวัญรับสายแบบเปิดลำโพง มือยังพิมพ์งานต่อ "ยังเลยแม่ เดี๋ยวโทรกลับนะแม่"

แต่พอวางสาย ขวัญก็กลับไปทำงานและไม่ได้โทรกลับ วันหนึ่งตอนลบประวัติการโทร เธอลองนับของเดือนมีนาคม แม่โทรมา 31 ครั้ง เธอรับ 17 ครั้ง และโทรกลับ 0 ครั้ง ขวัญมองตัวเลขนั้นครู่เดียว ก่อนกดลบทั้งหมด

เย็นหนึ่ง แม่ไม่ได้ถามเรื่องข้าว "ความดันพ่อขึ้นๆ ลงๆ หมอที่อนามัยนัดตรวจ พ่อก็ไม่ยอมไป บอกว่าเสียเวลาซ่อมเรือ"

"ลากไปเลยแม่" ขวัญว่า ตาจ้องจอ "แม่ ขวัญเข้าประชุมก่อนนะ"

เธอวางสาย ตั้งใจจะโทรหาพ่อคืนนั้น ตั้งใจจริงๆ แล้วก็หลับไปทั้งที่โน้ตบุ๊กยังเปิดอยู่บนตัก

นานๆ ครั้ง เสียงในสายตอน 1 ทุ่มจะเปลี่ยนเป็นเสียงแหบๆ ของพ่อ "กินข้าวยัง"

"กินแล้วพ่อ" เธอโกหก

"เออ"

แล้วพ่อก็ส่งโทรศัพท์คืนให้แม่ ทั้งบทสนทนายาวไม่ถึง 10 วินาที ขวัญหัวเราะกับตัวเองเบาๆ พ่อก็คือพ่อ

ตัวเลขสีแดงบนกลุ่มบ้านริมน้ำค้างอยู่ที่ 999+ มาตั้งแต่ปีก่อน เพราะมันนับเกินกว่านั้นไม่ได้ รูปหน้าหนังสือที่เกดส่งมาก็กองอยู่ในแชต รูปหนึ่งเธอเปิดดูช้าไปเป็นอาทิตย์ เป็นจดหมายที่เซเนกา คนโรมันเมื่อเกือบ 2,000 ปีก่อน เขียนถึงเพื่อน บรรทัดที่ขีดเส้นใต้บอกว่า ระหว่างที่เราผัดวันอยู่นั้น ชีวิตก็วิ่งผ่านไป1 ขวัญส่งสติกเกอร์หัวเราะกลับไปตัวหนึ่ง แล้วก็ลืม

บ่ายวันหนึ่งกลางหน้าฝน ขวัญนั่งแท็กซี่ติดอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำเกือบชั่วโมง คนขับถามว่ารีบไหม เธอตอบว่าไม่รีบ แล้วเพิ่งนึกได้ว่าหลายปีมานี้มีแต่งานที่ทำให้เธอรีบไปให้ถึง ส่วนท่าน้ำของพ่ออยู่ห่างขึ้นไปทางเหนือเพียง 2 ชั่วโมง เธอกลับเลื่อนวันไปหาได้เรื่อยๆ

เธอเปิดเครื่องคิดเลขในโทรศัพท์ พ่ออายุ 67 เธอกลับบ้านปีละ 3 ครั้ง ครั้งละ 2 วัน ถ้าพ่ออยู่ถึง 80 เธอจะได้อยู่กับพ่ออีก 78 วัน ขวัญมองเลข 78 อยู่นาน แล้วกดล้างจอ แตะกระเป๋าสตางค์ บอกตัวเองว่ายังมีพรสำรอง เสาร์อาทิตย์นั้นเธอก็ไม่ได้กลับบ้าน

คืนวันพุธ เธอทำงานจนตี 2 เช้าวันพฤหัส 6.40 น. โทรศัพท์ที่คว่ำอยู่ข้างหมอนสั่นยาว ขวัญเกือบกดตัดสาย แล้วเห็นชื่อพลอย พลอยไม่เคยโทรหาเธอก่อน 8 โมงเลยสักครั้ง เธอได้ยินเสียงพลอยก่อนจะเอาโทรศัพท์แนบหู พลอยเรียกชื่อเธอ 2 ครั้ง

"ขวัญ ลุงล้มในอู่ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล มาเลยนะ"

ขวัญไม่ได้ล้างหน้า ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อฮู้ดตัวเก่า คว้ากุญแจรถกับกระเป๋าสตางค์ แล้วขับขึ้นเหนือไปตามแม่น้ำทั้งที่ฝนยังตก กระเป๋าสตางค์วางอยู่บนเบาะข้างคนขับตลอดทาง ในนั้นมีพรข้อสุดท้าย 2 ชั่วโมงที่เคยขับจนชิน วันนั้นเธอนับหลักกิโลทุกหลัก เธอเปิดลำโพงโทรหาแม่ ไม่มีคนรับ พอรถติดไฟแดง เธอเกือบส่งข้อความว่าเดี๋ยวถึง แล้วลบคำว่าเดี๋ยวออก