ใครเห็นใครรัก

ตั้งแต่เด็ก ญาติทุกคนพูดถึงพลอยด้วยประโยคเดียวกัน พลอยนี่ใครเห็นใครรัก ไม่มีใครเคยพูดประโยคนั้นถึงขวัญ แม้แต่ปีที่เธอถูกรางวัลที่ 1

3 ปีหลังถูกรางวัล ขวัญอายุ 31 แฟนเพิ่งย้ายออก ส่งข้อความจากแท็กซี่ "คุยกับเธอแล้วเหมือนคุยกับคนที่ตอบอีเมลลูกค้า" เธอพิมพ์ "รับทราบค่ะ" แล้วลบ อยากถามว่าชอบให้ตอบอย่างไร แต่เคยถามแล้ว เขาบอกว่าไม่ต้องมาบรีฟเขา

วันเกิดครบ 60 ของแม่ ญาติถามพลอยเรื่องเวรดึก ไม่มีใครถามถึงพ่อของพลอย ป้าแดงที่ยังไม่คืนเงินขวัญกลับถามต่อหน้าทุกคน "6 ล้านเหลือเท่าไหร่แล้วล่ะหนู"

"หมดแล้วป้า" ขวัญยิ้มตอบ ทั้งที่ในบัญชียังเหลือราว 1 ล้าน เธอรู้ว่าประโยคต่อไปของป้าคืออะไร ป้าแดงพยักหน้าช้าๆ แล้วหันไปบีบแก้มพลอยแทน

ขวัญถือจานเค้กเดินไปเรียกพ่อที่อู่ พลอยวัย 30 นั่งอยู่บนลังน้ำมันเครื่องข้างพ่อ ส่งประแจให้อย่างทุกวันอาทิตย์ที่ว่างเวร พลอยพูดอะไรสักอย่างที่ขวัญไม่ได้ยิน แล้วพ่อก็หัวเราะออกมา หัวเราะจนต้องวางประแจ ขวัญยืนนิ่งอยู่หน้าประตู พลอยเรียกให้เข้ามา วางมือจะรับจาน เธอบอกว่าพ่อไม่กินหวานแล้วเอาจานกลับไป ทั้งที่เมื่อครู่ตั้งใจจะแบ่งชิ้นใหญ่ที่สุดให้พ่อ พลอยมองตาม แต่ไม่ได้เรียกซ้ำ

ตอนเด็กๆ ขวัญก็เคยนั่งบนลังใบนั้น ส่งประแจผิดขนาดให้พ่อ 3 ครั้งติด พ่อไม่ว่าอะไร แค่ลุกไปหยิบเอง เธอถามว่าไม่ช่วยก็ได้ใช่ไหม พ่อตอบว่าเออ ขวัญออกไปหาแม่ หลังจากนั้นลังใบนั้นก็ว่างทุกครั้งที่เธอแวะมาหาพ่อ

ตกค่ำ แม่ล้อมวงเล่านิทานให้หลานๆ ฟังบนชานบ้าน หมาตัวหนึ่งอยากเป็นดวงอาทิตย์ที่ใครๆ ก็แหงนมอง เลยไปขอผู้วิเศษบนฟ้า เป็นแล้วถูกเมฆบัง ก็ขอเป็นเมฆ ถูกลมพัดแตกก็ขอเป็นลม ถูกจอมปลวกขวางก็ขอเป็นจอมปลวก ถูกหมูดุนพังก็ขอเป็นหมู พอเป็นหมูก็โดนหมาไล่งับ สุดท้ายเลยขอกลับไปเป็นหมา1

"เพราะฉะนั้น เป็นหมาน่ะดีที่สุดแล้ว" แม่ตบท้าย เด็กๆ กรี๊ดหัวเราะ

ขวัญฟังแม่เล่านิทานไปด้วย เลื่อนดูรูปพลอยในโทรศัพท์ไปด้วย มีทั้งรูปกับเด็กๆ และรูปยิ้มอยู่ข้างคนไข้ ทุกรูปมีคนกดใจเกิน 300 เธอหยุดดูรูปนานกว่าที่ตั้งใจ จนไม่ได้ฟังว่าเด็กๆ ถามแม่ว่าอะไรต่อ

สัปดาห์นั้นงานที่เตรียม 2 อาทิตย์ถูกปัดตกใน 5 นาที หัวหน้ายกลูกค้ารายใหม่ให้น้องมิ้นท์ คืนวันศุกร์แฟนเก่าโพสต์รูปกับผู้หญิงคนใหม่ ยิ้มกว้างกว่าตอนอยู่กับเธอ

ขวัญลงไปที่ท่าเรือเล็กใต้คอนโด แม่น้ำตอนกลางคืนเต็มไปด้วยเรือท่องเที่ยวติดไฟวิบวับ เธอหยิบกระดาษแผ่นที่ 2 ออกมาจากหลังบัตรประชาชน ครั้งนี้มีปากกา แล้วเขียนประโยคที่ญาติพูดถึงพลอยมาทั้งชีวิต

ขอให้ใครเห็นใครรัก

เรือจมลงเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟหลากสี ครั้งนี้ขวัญไม่ได้หัวเราะ

เช้าวันจันทร์ วินหน้าซอยไม่ยอมรับเงิน 20 บาท ลูกค้าที่ปัดงานตกโทรมาขอดูใหม่ แล้วเซ็นสัญญาก่อนสไลด์หน้า 3 จะขึ้น คลิป 40 วินาทีของเธอถูกแชร์ต่อ 40,000 ครั้ง หัวหน้าส่งสติกเกอร์หัวใจมาตอน 4 ทุ่ม

บ่ายวันพุธ ขณะประชุมกับบริษัทออกแบบ ขวัญได้รู้จักสถาปนิกชื่อภาคิน อายุ 33 เขามองและคุยกับเธออย่างสนิทสนมทั้งที่เพิ่งพบกัน เย็นนั้นชวนไปกินข้าว บอกว่าเธอสวยที่สุดเท่าที่เคยเห็น ขวัญเชื่อ เพราะอยากได้ยินอย่างนั้น

ปลายเดือน ขวัญขับรถกลับบ้าน เด็กปั๊มหน้าแดงจนเติมน้ำมันล้นถัง ในตลาด ป้าแดงเดินมาบีบแก้มเธอเป็นครั้งแรกในชีวิต มีแต่แม่ที่เหมือนเดิม แม่มองเธอเท่าเดิม ถามประโยคเดิม "กินข้าวยังลูก" แล้วยัดขนมกล้วยใส่มือ

เธอเดินไปที่อู่ทั้งชุดสูทสีเทาที่ยังไม่ได้เปลี่ยน แสงเย็นส่องมาจากข้างหลัง ทอดเงาเธอยาวไปบนพื้นปูนจนเกือบถึงเท้าพ่อ

พ่อเงยหน้าขึ้นจากเครื่อง "มาแล้วเหรอ" แล้วก็ก้มลงไปหาน็อตตัวเดิม

ขวัญมองลังน้ำมันเครื่องที่ว่างอยู่ข้างตัวพ่อ แต่ไม่ได้เข้าไปนั่ง คืนนั้นเธอขับรถกลับกรุงเทพฯ ขนมกล้วยของแม่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับ ไม่ได้แกะ