หกโมงเช้า

บรรทัดที่ 4 เขียนว่า ขอให้ได้ยินพ่อพูดกับขวัญให้จบสักประโยค

ก่อนฟ้าสาง ท่าน้ำเล็กๆ ของโรงพยาบาลเงียบจนได้ยินเสียงน้ำเลียเสา ขวัญพับเรือด้วยมือที่สั่นจนต้องแก้รอยพับ 2 รอบ วางลงบนน้ำ แล้วปล่อยนิ้ว

เรือไม่จม

มันหันหัวทวนกระแสน้ำกลับมาหยุดตรงเท้า ตัวเรือแห้งสนิท ขวัญผลักออก มันก็กลับ เธอหงุดหงิดจนยื่นเท้าจะเขี่ย แล้วชักกลับ

ขวัญผลักเรืออีกครั้ง แรงกว่าครั้งก่อน จนกระโปรงเปียก เธอนึกถึงเสียงแหบๆ จากความมืดคืนข้ามปีนั้น แล้วเสียดายที่ไม่ได้หันไปมอง เธอนั่งกอดเข่าอยู่ตรงนั้นจนฟ้าเปลี่ยนจากดำเป็นเทา

6 โมงเช้า ขวัญเดินกลับขึ้นไปบนตึก แม่ยังนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวเดิม ใส่แว่นอ่านหนังสือของพ่อที่ใหญ่เกินหน้า ถือโทรศัพท์เครื่องเก่าของพ่อห่างตัวเกือบสุดแขน นิ้วโป้งเลื่อนหารูปอยู่นาน เลือกได้ดอกทานตะวันระยิบระยับ แล้วกดส่ง บนม้านั่งข้างแม่ โทรศัพท์ที่ขวัญลืมไว้คว่ำอยู่สว่างวาบขึ้นทีหนึ่ง ไม่มีเสียง

"แม่ทำอะไร"

แม่ไม่ได้เงยหน้า "พ่อเขาสั่งไว้ ถ้าวันไหนเขาส่งไม่ได้ ให้แม่ส่งแทน ลูกจะได้รู้ว่าบ้านยังอยู่ดี"

แม่ถอดแว่นขยี้ตา "เมื่อวานเขาล้มก่อนจะได้ส่ง แม่เพิ่งนึกได้ เขาส่งทุกเช้าตั้งแต่ลูกทำกลุ่มให้ เขาบอกว่าเขาพูดไม่เก่ง แม่ขอโทษนะลูก วันนี้ส่งช้าไปหน่อย"

ขวัญหงายโทรศัพท์ขึ้น แม่ถามว่ารูปมาไหม เธอพยักหน้าโดยยังไม่ได้เปิด แม่รออยู่ข้างๆ ขวัญจึงกดเข้าไปในกลุ่มบ้านริมน้ำ เปิดเสียง แล้วเลื่อนขึ้นไป

เธอเลื่อนผ่านรูปที่พ่อส่งมาตลอด 2,000 กว่าเช้า ทั้งกุหลาบ พระอาทิตย์ขึ้น และลูกแมวในถ้วยน้ำชา ใต้หลายรูปมีข้อความสั้นๆ ที่พ่อจิ้มพิมพ์ไว้ ฝนตก ขับรถดีดี กินข้าวยง ดึกแล้ว นอน เก็บเงินไว้บ้าง มาเมือไหร่บอกพ่อ วันที่ถูกรางวัล พ่อพิมพ์ว่า ดีใจด้วย ใต้รูปดาวเรือง คืนที่เธอขับรถกลับกรุงเทพฯ หลังวันเกิดพ่อ มีคำว่า ถึงแล้วบอก วันที่คลิปของเธอดัง มีคำว่า พ่อเห็นแล้ว พ่อส่งมาไม่ขาด นอกจากเมื่อวาน

ขวัญเพิ่งเข้าใจว่าคนที่เปิดดูรูปทุกเช้าคือแม่ ส่วนเธอปิดเสียงกลุ่มและไม่เคยเปิดอ่าน พ่อไม่รู้ว่าจะดูอย่างไรว่าลูกอ่านหรือยัง เพราะวันที่เธอสอนใช้โทรศัพท์ไม่ได้อธิบายเรื่องนั้นไว้ พ่อจึงส่งรูปมาตลอดโดยไม่รู้ว่าลูกยังไม่ได้ดู

"แม่อ่านทุกเช้าเหรอ" ขวัญถาม แม่พยักหน้า "เผื่อเขาส่งผิด เขาเคยส่งรูปให้ลูกค้าด้วย" แม่หัวเราะนิดหนึ่ง ขวัญเลื่อนผ่านวันเกิดพ่อ แล้วเลื่อนกลับ ใต้รูปดอกไม้วันนั้นพ่อถามว่าใส่สายสั้นไปไหม

ขวัญก้มมองเรือกระดาษแห้งๆ ในมืออีกข้าง เสียงของตาอิ่มดังขึ้นมาในหัว อย่าขอของที่มีอยู่แล้วนะ มันเปลืองพร

7 โมงครึ่ง เธอพิมพ์หาเกดว่าแม่ส่งรูปแทนพ่อ พ่อยังไม่ตื่น เกดตอบมาเป็นรูปหน้าหนังสืออีกหน้า บรรทัดที่ขีดเส้นใต้เป็นความคิดของเอพิคิวรัส คนกรีกโบราณ ว่าอย่าให้ความอยากได้สิ่งที่ยังไม่มี มาทำให้สิ่งที่มีอยู่หมองลง เพราะสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้ ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นสิ่งที่เราเฝ้าขอ1 ใต้รูปเกดพิมพ์ว่า "อยู่ตรงนั้นนะ อีขวัญ" ครั้งนี้ขวัญไม่ส่งสติกเกอร์ เธอพิมพ์ว่าขอบใจ

สายวันนั้น พลอยมาเรียกเธอที่ม้านั่ง แล้วพาเข้าไปในห้องเอง พ่อตื่นแล้ว ซีกขวาของหน้ากับมือขวายังนิ่ง คำพูดยังไม่มา ขวัญนั่งลงข้างเตียง จับมือซ้ายของพ่อ แล้วพูด พูดเรื่องนาฬิกาในลิ้นชัก เรื่องรูปดอกไม้ที่เธอไม่เคยเปิด แล้วก็ขอโทษ ประโยคสุดท้ายเธอพูดช้าๆ ชัดๆ "ขวัญเปิดอ่านแล้วนะพ่อ"

พ่อตอบไม่ได้ นิ้วโป้งของพ่อขยับช้าๆ บนหลังมือเธอ ขึ้นทีหนึ่ง ลงทีหนึ่ง ขวัญไม่รู้ว่าพ่อกำลังบอกอะไร เธอเอามืออีกข้างเช็ดน้ำมูก ไม่อยากให้พ่อเห็นว่าเธอรอคำตอบอยู่

เธอนั่งจนแดดเลื่อนจากปลายเตียงมาถึงมือ ก่อนเที่ยงถ่ายแม่น้ำส่งเข้ากลุ่ม ข้อความแรกตั้งแต่ปิดเสียง สวัสดีตอนเช้าพ่อ

โทรศัพท์บนตักแม่ที่นั่งอยู่ปลายเตียงสั่น แม่ไม่พูดอะไร แค่ยกจอขึ้นให้พ่อดู ตาของพ่อเลื่อนไปที่จอ แล้วอยู่ตรงนั้นนาน