สามบรรทัดที่ขีดทิ้ง

โรงพยาบาลประจำจังหวัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำสายเดียวกับบ้าน ขวัญเพิ่งสังเกตเห็นในวันที่พ่อนอนอยู่ข้างใน โดยไม่รู้ว่าเธอมาถึงแล้ว

เธอจอดรถเบี้ยวคร่อม 2 ช่อง วิ่งขึ้นบันไดทั้งที่มีลิฟต์ แม่นั่งอยู่บนม้านั่งเหล็กหน้าห้อง ตัวเล็กลงกว่าที่ขวัญจำได้ บนตักมีถุงพลาสติกใส ในถุงมีผ้าขาวม้าของพ่อ แว่นอ่านหนังสือ กับโทรศัพท์เครื่องเก่า แม่กำปากถุงไว้แน่นเหมือนกลัวมันหาย

"ขวัญ" แม่เรียกชื่อเธอแล้วเงียบไป ขวัญยืนรอฟัง แต่แม่ที่เคยมีเรื่องพูดได้ตลอดกลับไม่พูดอะไรอีก

พลอยในชุดพยาบาลมาอธิบายช้าๆ เส้นเลือดในสมองของลุงตีบ หมอว่าทรงตัวแล้ว แต่ต้องเฝ้าดูอีกหลายวัน เสียงพูดกับมือขวาจะกลับมาได้แค่ไหน ยังไม่มีใครบอกได้

บ่ายนั้นขวัญยืนโทรอยู่กลางทางเดิน จองห้องเดี่ยวโรงพยาบาลเอกชนในกรุงเทพฯ จองรถพยาบาลเอกชนมารับ พูดใส่สายว่า "ขวัญจ่ายเอง" อยู่ 3 รอบ

พลอยเดินมาแตะแขนเธอ "อย่าเพิ่งย้ายลุงเลย หมอที่นี่ดูอยู่ ย้ายตอนนี้เสี่ยงนะ"

ขวัญสะบัดแขนออก เสียงดังพอให้แม่ที่ม้านั่งได้ยิน "พลอยไม่ใช่ลูกพ่อนะ"

พลอยไม่เถียงสักคำ พยักหน้าทีหนึ่ง แล้วเดินกลับเข้าวอร์ด แม่พูดคำเดียว "ขวัญ" ไม่ดุ ไม่ปลอบ 1 ชั่วโมงต่อมา หมอเจ้าของไข้พูดอย่างที่พลอยพูดทุกคำ ขวัญโทรยกเลิกห้องในกรุงเทพฯ ด้วยเสียงที่เบากว่าตอนจองครึ่งหนึ่ง

ดึกนั้นขวัญนั่งใต้ต้นจามจุรีข้างท่าน้ำโรงพยาบาล พลอยมานั่งข้างเธอตอนพัก

พลอยวางกระป๋องไว้บนม้านั่ง ไม่ส่งให้ถึงมือ "เรื่องเมื่อบ่าย อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ" ขวัญพยักหน้าเร็วเกินไป พลอยจึงพูดต่อ "ต่อหน้าแม่เธอด้วย ฉันไม่รู้จะอยู่ตรงไหน"

"ฉันนึกว่าเธออยากเป็นลูกพ่อ" ขวัญพูด แล้วได้ยินว่าตัวเองกำลังหาเรื่องใหม่ พลอยดึงชายเสื้อให้พ้นขอบม้านั่ง เปลี่ยนไปมองน้ำ

"ลุงเคยไปรับฉันที่โรงเรียน" พลอยว่า "วันนั้นแม่กลับไม่ทัน ฉันรอจนแม่บ้านจะปิดประตู ลุงบอกว่าขึ้นรถ แต่ไม่ได้ถามว่าพ่อฉันอยู่ไหน"

พลอยเงียบไปนาน แล้วหันมาถามว่าแม่ขวัญกินอะไรหรือยัง ขวัญไม่รู้ เธอเห็นแม่ถือถุงใบเดิมมาตั้งแต่เช้า แต่ยังไม่ได้ถาม

ขวัญรู้ว่าพ่อพลอยไปตั้งแต่พลอย 4 ขวบ ตอนเด็กเคยถามว่าแม่ซื้อเค้กวันพ่อให้ใคร พอพลอยไม่ตอบ เธอเล่าเค้กของช่างสิทธิ์แทน จำสีเค้กได้ แต่จำไม่ได้ว่าหยุดพูดเมื่อไร

"ขอโทษ" ขวัญพูดเบาจนไม่แน่ใจว่าพลอยได้ยินไหม

"ซื้อข้าวให้แม่เธอด้วย" พลอยว่า แล้วลุกกลับเข้าตึก กระป๋องกาแฟยังไม่ได้เปิด ขวัญตามขึ้นไปถามแม่ว่าอยากกินอะไร แม่บอกอะไรก็ได้ เธอลงไปซื้อข้าวต้ม แล้วพบว่าร้านปิดแล้ว

ขวัญหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายออกจากหลังบัตรประชาชน ยืมปากกาจากเคาน์เตอร์พยาบาล แล้วเขียนบรรทัดแรกโดยไม่ต้องคิด

ขอให้ย้อนกลับไปวันที่บอกแม่ว่าเดือนหน้าจะกลับ

ปากกาหยุดค้าง เธอนึกถึงเรื่องสั้นภาษาอังกฤษสมัยมัธยมที่จำได้ไม่หมด สามีภรรยาแก่ๆ ได้อุ้งเท้าลิงที่ขอพรได้ 3 ข้อ ข้อแรกขอเงิน แล้วได้เงินชดเชยเพราะลูกชายถูกเครื่องจักรในโรงงานดึงเข้าไป แม่ขอให้ลูกกลับมา คืนนั้นมีเสียงเคาะประตู พ่อรีบใช้พรข้อสุดท้าย ประตูเปิดออกเจอแต่ถนนว่างเปล่า1

ถ้าย้อนกลับไป เธอจะลาไปหาพ่อหรือยัง ขวัญอยากตอบว่าไป แต่จำได้ว่าเคยเก็บกระเป๋าแล้วเอาเสื้อออก เมื่อข้อความลูกค้าเด้งมา เธอไม่แน่ใจว่ากระดาษจะพากลับไปพร้อมความจำคืนนี้ด้วยหรือเปล่า เธอขีดฆ่าบรรทัดแรก

ขอให้ไม่ต้องรู้สึกอะไรแบบนี้อีก

ถ้าพ่อตื่นขึ้นมาแล้วเธอไม่รู้สึกอะไร จะพูดกับพ่อว่าอย่างไร ขวัญลองนึกหน้าตัวเองตอนรับสายแม่วันพรุ่งนี้ ภาพที่นึกได้กลับเป็นหน้าภาคินตอนเธอบอกเลิก เธอขีดฆ่าบรรทัดที่ 2 กดปากกาแรงจนกระดาษเกือบขาด

ขอให้พ่อกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เธอเติมคำว่าแข็งแรง แล้ววงคำว่าเหมือนเดิม ถ้าพรพาพ่อกลับไปอยู่ในวันก่อนล้ม เธอจะต้องเจอเช้าวันนั้นซ้ำอีกไหม ขวัญรู้ว่ากำลังกลัวเงื่อนไขที่ตัวเองคิดขึ้นมา แต่ก็ยังไม่กล้าพับเรือ จึงขีดฆ่าบรรทัดที่ 3 แล้ววางปากกา

ใต้บรรทัดที่ขีดทิ้ง ขวัญเขียนบรรทัดที่ 4 ช้ากว่าทุกบรรทัดที่เคยเขียนมาในชีวิต แล้วนั่งกอดกระดาษแผ่นนั้นไว้ รอฟ้าสาง