ยกทีละมุม

“ฝน ปกเสื้อขึ้นราแล้วนะ” หัวหน้าเวรทักในปลายเดือนตุลาคม ฉันเก็บชุดทั้งที่ยังไม่แห้ง ตอนนี้เห็นจุดดำ 2 จุดอยู่บนปก จึงตอบว่าฝนตก หัวหน้ายื่นชุดสำรองให้และขอให้ซักมาคืน คอนโด 28 ตารางเมตรไม่มีมุมแดด ฉันนึกถึงตอนแม่ตากผ้าไว้ข้างโอ่งที่ราชบุรี ไม่นานก็แห้ง

ตั้งแต่พ่อโทรมาเช้าวันนั้น ฉันโกรธมา 7 สัปดาห์ โกรธจนกลับบ้านแล้วพูดกับพ่อได้แค่ว่า “กินข้าวยัง” ฉันเคยอ่านเจอว่าการเขียนเรื่องที่ค้างใจช่วยได้ เลยลองทำตามสูตร วันละ 15 นาที 4 วันติดกัน เขียนตอน 2 ทุ่ม ก่อนงีบแล้วไปขึ้นเวรเที่ยงคืน

คืนแรกฉันเขียนทุกเรื่องพร้อมกัน พ่อ บ้าน พ่อของข้าวหอมที่ไม่เคยส่งเงินสักบาท ข้าวหอมที่วิ่งไปหายายทุกครั้งที่ล้ม 15 นาทีกลายเป็น 50 นาที ฉันงีบไม่ได้เลย ตี 3 ฉันวางเหยือกน้ำผิดเตียง น้องอีกคนเห็นก่อน ไม่มีใครเป็นอะไร แต่ฉันนั่งมือสั่นอยู่ในห้องเก็บของ 10 นาที

คืนที่ 2 ฉันย้ายเวลาเขียนมาหลังนอนเต็มช่วง เลือกเรื่องเดียว เด็กอายุ 9 กับใบขออนุญาต 350 บาท คืนที่ 4 ฉันยังเขียนโทษตัวเองว่าทำไมไม่เอาใบให้แม่ดู พออ่านย้อนจึงขีดคำว่าทำไมออก ฉันไม่รู้คำตอบของแม่ในปีนั้นแล้ว ต้องหยุดเขียนเมื่อถึงเวลาเตรียมไปทำงาน กระดาษแผ่นนั้นยังไม่จบ

ฝุ่นฟุ้งก่อนเสมอ

ในงานที่ฝนอ่าน นักศึกษาเขียนเรื่องสะเทือนใจวันละ 15 นาที 4 วัน1 หลายเดือนต่อมาไปศูนย์สุขภาพมหาวิทยาลัยน้อยกว่ากลุ่มเขียนเรื่องทั่วไปราวครึ่งหนึ่ง1 ผลนั้นไม่ได้รับรองว่าฝนต้องดีขึ้นหลังเขียนครบ

ช่วงแรกหลังเขียน หลายคนรู้สึกแย่ลงก่อน ประโยชน์ดูจะมาจากการเรียงเรื่องที่พันกันอยู่ให้กลายเป็นเรื่องที่เล่าตามได้2 แต่คืนที่ฝนไม่ได้นอนจนพลาดในเวร เป็นเหตุให้หยุดแล้วเปลี่ยนเวลา ไม่จำเป็นต้องฝืนต่อเพราะคิดว่ารู้สึกแย่แปลว่ากำลังได้ผล ถ้าเรื่องที่เขียนรบกวนการนอนหรือการใช้ชีวิตต่อเนื่อง เลือกหยุดและคุยกับนักจิตวิทยาหรือแพทย์ได้

ริลเคอเขียนว่ามังกรในชีวิตอาจเป็นเจ้าหญิงรอให้เรากล้า และสิ่งน่ากลัวอาจเป็นสิ่งที่รอความช่วยเหลือ3 จะลองมองเด็กคนนั้นผ่านภาพนี้ก็ได้ ฝนไม่ต้องเข้าใจเรื่องเก่าทั้งหมดคืนนี้

15 พฤศจิกายน หัวค่ำ ฉันกลับราชบุรีมาช่วยเก็บหน้าร้าน พ่อจะให้ร้านชานมไข่มุกเช่าตั้งแต่มกราคม โต้งย้ายกลับมาอยู่บ้านตั้งแต่ปลายตุลา แม่เล่าแค่ว่าน้องได้งานที่ศูนย์บริการรถยนต์ในเมือง และพ่อพูดกับน้องคำเดียว “อืม กินข้าวยัง”

เราสองคนยกตู้ไม้เก็บอะไหล่ใบเก่าที่ตั้งคร่อมขอบพรมอยู่ ใต้ตู้มีฝุ่นหนา สีเทียนของข้าวหอม 3 แท่ง และปฏิทินปี 2550 พอยกมาได้ครึ่งทาง โต้งก็พูดขึ้นว่า “พี่ ผมโดนเลิกจ้างตั้งแต่มีนาแล้วนะ ขี่ส่งอาหารมา 7 เดือน”

ฉันเกือบปล่อยมือ “ไอ้บ้า แล้วทำไมไม่บอก”

“ก็พี่ก็มีเรื่องไม่บอกผม” น้องพยักหน้าไปทางป้ายร้านที่ถอดมาวางพิงผนัง “ใครเขาให้เช่าหน้าร้านกันเฉยๆ”

เราวางตู้ลงตรงนั้น ฉันเล่าเรื่องขายฝากให้น้องฟังทั้งที่ยังหอบ โต้งถามว่าแม่รู้ไหม ฉันบอกว่าไม่รู้ว่ารู้ตั้งแต่เมื่อไร แล้วถามกลับว่าทำไมบอกฉันทีหลังพ่อแม่ น้องตอบว่าพี่ก็คงยุ่ง ฉันอยากเถียงว่าโทรมาได้ แต่รู้ว่าบางคืนฉันเคยตัดสายเขา แม่ตะโกนจากครัวให้ขยับตู้พ้นประตู เราจึงยกต่อ โต้งบอกให้นับพร้อมกันก่อน อย่าเพิ่งปล่อย