เรียกมันด้วยชื่อจริง

ตอนผมอายุ 7 ผมปั่นจักรยานล้มหน้าร้านพ่อ เข่าถลอกเลือดซิบ แม่วิ่งออกมาอุ้ม “ไม่เจ็บๆ โต้ง ผู้ชายไม่ร้อง” ผมหยุดร้องทันที เข่ายังแสบอยู่ แม่เป่าที่เข่าแล้วถามว่าปั่นไหวไหม ผมพยักหน้าเพราะพ่อมองอยู่ ตอนนี้อายุ 29 เวลาจะเล่าอะไรผมยังชอบหัวเราะก่อน คนฟังจะได้ไม่ต้องทำหน้าลำบาก

ผมขายรถอยู่โชว์รูมแถวบางนามา 6 ปี วันที่ 31 มีนาคม บริษัทเรียกเข้าห้องประชุมทีละคน ผมกลับมาพร้อมกล่องกระดาษ 1 ใบ เงินที่บริษัทจ่ายมาโดยเรียกว่าชดเชยมีแค่ 2 เดือน ทั้งที่อายุงานผมต้องได้ค่าจ้าง 240 วัน

ผมเก็บใบจ่ายเงินไว้ แต่ยังไม่ได้ไปคุยกับเจ้าหน้าที่แรงงาน ตั้งแต่เมษายนผมขี่มอเตอร์ไซค์ส่งอาหาร 6 โมงเย็นถึงตี 1 ได้คืนละราว 700 ค่าห้องเช่าแถวแบริ่งเดือนละ 3,500 เงินเก็บหมดตั้งแต่กรกฎา ที่บ้านไม่มีใครรู้

สงกรานต์ พ่อประกาศกลางวงข้าวว่าผมขายได้ที่ 1 ของสาขา ญาติทั้งวงปรบมือ ซึ่งก็จริง ถ้าหมายถึงปีที่แล้ว ผมยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ญาติคนหนึ่งขอฝากลูกไปฝึกงาน ผมบอกว่าส่งประวัติมาได้ พอกลับห้องก็ลบข้อความของเขา กลัวเผลอเปิดอ่านแล้วต้องตอบ

2 ทุ่ม 14 คืนวันศุกร์ที่ 22 สิงหาคม ผมติดไฟแดงอยู่ที่บางนา ไลน์พ่อเด้งขึ้นมา เป็นรูปโฆษณากระบะ ตามด้วย “ลูกค้าพ่ออยากออกกระบะ โต้งดูให้หน่อย ลดได้เท่าไหร่ บอกเขาว่าลูกชายพ่ออยู่โชว์รูม” ผมพิมพ์ตอบ 3 รอบ ลบทั้ง 3 รอบ ไฟเขียว คันหลังบีบแตรยาว ผมกดส่งสติกเกอร์ยกนิ้ว แล้วบิดออกไป

กล่องบนโต๊ะ

ตี 1 ผมไขกุญแจห้อง เปิดไฟ กล่องกระดาษปิดเทปยังวางอยู่บนโต๊ะพับกลางห้องเหมือนทุกคืนตั้งแต่เมษา ข้างในมีนามบัตร 2 กล่องกับโล่พนักงานขายยอดเยี่ยม ผมไม่เคยแกะ คืนไหนฝนตกก็วางกระเป๋าส่งอาหารเปียกๆ ทับไว้ แล้วเดินอ้อมมันไปที่ฟูก

ทุกคืนผมบอกตัวเองว่าไม่ได้เครียด แค่เหนื่อย คืนนั้นผมนั่งลงบนฟูกทั้งเสื้อแจ็กเก็ต เปิดโน้ตแล้วลองพิมพ์ว่าเหนื่อย ก่อนถามตัวเองว่าเป็นอะไรอีกบ้าง คำแรกคืออาย ตามด้วยกลัวพ่อรู้ จากนั้นผมพิมพ์ว่าโกรธพ่อ นึกถึงตอนที่พ่ออวดผมในวงข้าวสงกรานต์ พอเห็นคำว่าโกรธอยู่บนจอ ผมก็เกือบลบทิ้ง

สิ่งที่มีชื่อ มีขอบ

สปิโนซา นักปรัชญาชาวดัตช์ เขียนไว้อย่างมั่นใจมากว่า ความรู้สึกที่ลากเราไปมา จะหยุดลากทันทีที่เรามองเห็นมันชัดและแยกแยะมันได้1 ฟังดูดีเกินจริงไปหน่อย

การทดลองหนึ่งให้ภาพที่ซื่อตรงกว่า คนที่กลัวแมงมุมถูกพาเข้าไปใกล้แมงมุมตัวจริง กลุ่มหนึ่งให้พูดความกลัวออกมาเป็นคำ เทียบกับกลุ่มที่ให้คิดเปลี่ยนมุม กลุ่มที่ให้หันเหความสนใจ และกลุ่มที่แค่อยู่เฉยๆ อีก 1 สัปดาห์ต่อมา เมื่อเจอแมงมุมตัวใหม่ในห้องใหม่ ร่างกายของกลุ่มที่พูดเป็นคำตื่นตัวน้อยกว่า ทั้งที่ยังบอกว่ากลัวพอๆ กับกลุ่มอื่น2

ผลจากความกลัวแมงมุมยังตอบไม่ได้ว่าการพิมพ์คำว่าอายจะช่วยโต้งได้แค่ไหน คืนนี้เขายังต้องหาเงิน และมีใบจ่ายเงินที่ยังไม่ได้ถามเจ้าหน้าที่แรงงาน ความรู้สึกกับเรื่องที่ต้องจัดการอาจเริ่มแยกออกจากกันได้ โดยที่ทั้งคู่ยังไม่หาย

9 โมงเช้าวันเสาร์ ผมแกะเทปกล่อง เอานามบัตร 2 กล่องทิ้ง ส่วนโล่เก็บใส่ลิ้นชัก แล้วเปิดใบสมัครงานออนไลน์ของศูนย์บริการรถยนต์ในเมืองราชบุรี ตำแหน่งที่ปรึกษางานบริการ ในช่องเงินเดือนที่ต้องการ ผมลองใส่เท่าเดิมก่อนลบออก ใส่ใหม่ต่ำกว่าครึ่งของรายได้ตอนมีค่าคอม ถ้าได้งานนี้ผมต้องกลับไปอยู่บ้านอีกครั้ง ผมเปิดหน้าถัดไป แต่ยังไม่กดยืนยัน

ไลน์พ่อยังค้างอยู่ที่สติกเกอร์ยกนิ้ว ผมไม่ได้ส่งอะไรเพิ่ม คำว่าโกรธพ่อยังอยู่ในโน้ต ผมไม่ลบ และยังไม่รู้ว่าจะเอามันไปไว้ตรงไหน