ไม้กวาดที่เคยช่วยเรา

บ่าย 3 โมงวันอาทิตย์สงกรานต์ ทั้งบ้านที่ราชบุรีหลับกันหมดใต้พัดลมเพดาน ข้าวหอม ลูกสาววัย 6 ขวบของฉัน นอนอยู่บนพรม หัวหนุนแขนแม่ฉัน เมื่อเช้าเธอล้มที่หน้าร้าน แล้ววิ่งผ่านฉันไปหายาย ตอนนั้นฉันยืนห่างเธอแค่ 2 ก้าว

ฉันชื่อฝน อายุ 34 เป็นพยาบาลเวรดึกที่โรงพยาบาลเอกชนฝั่งธนฯ บ่ายนี้ได้พักเงียบๆ เพียง 10 นาที ผ่านไปไม่เท่าไรฉันก็ลุกไปล้างแก้วที่สะอาดอยู่แล้ว มือถือพิงขวดน้ำยาล้างจาน กลุ่มไลน์วอร์ดส่งมาว่า “น้องฝน 15 กับ 16 ขึ้นเวรดึกเพิ่มได้ไหม ขาดคน” ฉันตอบรับ ก่อนนึกได้ว่าต้องขับกลับกรุงเทพฯ ตั้งแต่วันที่ 14 ทั้งที่ข้าวหอมขอให้อยู่ต่อ

ถ้ามีใครถาม ฉันจะตอบว่าเพื่อเงิน และก็จริงครึ่งหนึ่ง โอทีเวรละ 1,100 ค่างวดรถ 7,900 ตัดทุกวันที่ 20 เงินส่งแม่ 8,000 ทุกวันที่ 25 ค่าเทอมข้าวหอม 18,500 จะมาเดือนหน้า พอกดรับเวร ฉันยกเครื่องไปดูอีกที เผื่อหัวหน้าจะตอบว่าเต็มแล้ว แต่หัวหน้าส่งตารางใหม่มา ในนั้นมีชื่อฉันเรียบร้อย

ใบขออนุญาต 350 บาท

ปี 2543 ฉันอายุ 9 ร้านพ่อเพิ่งเปิดได้ 5 ปี และเพิ่งรอดจากปี 2540 มาแบบหืดขึ้นคอ กลางคืนฉันได้ยินพ่อกับแม่เถียงกันเรื่องเงินในครัว เสียงลอดพื้นไม้ขึ้นมาถึงที่นอน ไม่มีใครตะโกน มีแต่เสียงกระซิบที่ดุกว่าตะโกน

สัปดาห์นั้นโรงเรียนจะพาไปทัศนศึกษาอยุธยา ค่าใช้จ่าย 350 บาท ฉันพับใบขออนุญาตใส่ก้นกระเป๋า ไม่เคยเอาออกมาให้ใครเห็น เช้าวันไปทัศนศึกษา ฉันบอกครูว่าปวดท้อง แล้วนั่งอยู่ในห้องพยาบาลจนรถบัสกลับ ไม่มีใครในบ้านรู้จนถึงวันนี้ ตอนรถกลับ เพื่อนยื่นรูปถ่ายกับขนมให้ ฉันบอกว่าไม่อยากไปอยู่แล้ว ก่อนกลับบ้านแอบทิ้งขนม แล้วเจ็บใจที่ตัวเองหิว ฉันยังภูมิใจอยู่นิดๆ ว่าไม่เพิ่มเรื่องให้พ่อแม่ แต่จำไม่ได้เลยว่าครูถามต่อหรือเปล่า

ฉันวางแก้วแล้วไปนั่งข้างพรม ข้าวหอมพลิกตัวเมื่อได้ยินเสียงแก้วกระทบกัน ฉันรีบขอโทษทั้งที่ลูกยังไม่ตื่น แม่ลืมตาถามว่าทำไมไม่งีบ ฉันตอบว่ามีงาน แล้วลุกไปหยิบโทรศัพท์

ความเศร้าที่ถูกหลอกให้หลับ

เซเนกา นักปรัชญาชาวโรมัน เขียนจดหมายปลอบแม่ของตัวเองตอนที่เขาถูกเนรเทศ เขายอมรับว่าความเศร้าไม่ฟังคำสั่งใคร น้ำตาไหลลงมาได้แม้บนหน้าที่ตั้งใจทำให้นิ่ง และความเศร้าที่ถูกหลอกด้วยความสนุก หรือถูกไล่ไปด้วยงาน จะกลับมาอีก พร้อมแรงที่สะสมไว้ระหว่างพัก เขาจึงว่าเอาชนะมันดีกว่าหลอกมัน1

ฝนยังต้องจ่ายค่างวดและค่าเทอม จะบอกให้เธอพักเฉยๆ ก็ง่ายเกินไป แต่เวรวันที่เธอเพิ่งรับยังเป็นการตัดสินใจได้ ก่อนตอบหัวหน้า เธอยังไม่ได้คำนวณว่าเงินขาดเท่าไร และยังไม่ได้บอกลูกว่าจะกลับวันไหน

คืนวันที่ 14 ข้าวหอมโบกมือให้ฉันจากบนสะเอวยาย ไม่ร้องสักแอะ ฉันโบกมือซ้ำ เผื่อเธอจะเรียก แล้วโกรธตัวเองที่กำลังอยากให้ลูกเสียใจ ขับออกจากราชบุรีได้ 20 นาที ฉันจอดข้างทาง พิมพ์หาแม่ว่า “แม่ บ้านเรามีอะไรรึเปล่า” แล้วลบทิ้ง พิมพ์ใหม่ว่า “ข้าวหอมกินข้าวยัง” แล้วกดส่ง

แม่ตอบกลับมาเป็นสติกเกอร์หมีถือจานข้าว ตามด้วย “กินแล้ว ไม่ต้องห่วง” วันที่ 15 กับ 16 ฉันขึ้นเวรครบทั้ง 2 คืน ได้โอที 2,200 บาท รูปข้าวหอมเล่นน้ำที่แม่ส่งมาในไลน์ ฉันเพิ่งกดเปิดดูตอนเช้าวันที่ 17 ในห้องล็อกเกอร์