18.50 น. เย็นวันเสาร์ อีก 10 นาทีรถตู้ของพี่น้อยจะมาจอดหน้าร้าน ข้าวหอม หลานสาววัย 6 ขวบ เพิ่งทำขนมปังกรอบหกกระจายทั่วห้องนั่งเล่น แล้ววิ่งหนีขึ้นบันได “ยายนิดขอโทษ” ฉันอายุ 58 แล้ว ไม่มีแรงถูใหม่ทั้งห้อง เลยกวาดเศษมากองที่ขอบพรม เปิดชายพรมขึ้น แล้วดันเข้าไปทีเดียว

ฉันรู้ว่าเศษขนมยังอยู่ใต้พรม แต่พี่น้อยกำลังจะมา แกตาไว ปีก่อนยังทักว่าม่านบ้านฉันซีด ระหว่างเดินกลับเข้าครัว นิ้วเท้าก็เตะเนินกลางพรมเป็นครั้งที่ 3 ของสัปดาห์ ใต้เนินคือกระเบื้องที่ระเบิดเมื่อหน้าร้อนปี 2566 วิชัยบอกว่าจะเรียกช่าง จนผ่านมา 2 ปี ฉันยังใช้พรมปิดไว้ และทุกคนก็เดินสะดุดมาตลอด

จดหมายในกระเป๋าเสื้อ

วันที่ 30 มีนาคม ฉันล้วงกระเป๋าเสื้อเชิ้ตของวิชัยก่อนโยนลงเครื่องซักผ้าตามเคย แล้วเจอจดหมายพับ 4 ทบจากสำนักงานกฎหมาย ทวงดอกเบี้ยที่ค้าง 3 เดือน และย้ำว่าวันสุดท้ายที่จะไถ่ห้องแถวหลังนี้คืนจากการขายฝาก เงินต้น 400,000 บาท คือวันที่ 12 ธันวาคม 2568 บ้านที่ฉันอยู่มา 30 ปีหลุดมือไปตั้งแต่ตุลาคม 2566 ระหว่างที่ฉันนอนข้างเขาทุกคืน

ฉันยืนอ่านมันหน้าเครื่องซักผ้า 2 รอบ พับกลับตามรอยเดิม ใส่คืนกระเป๋า แล้วแขวนเสื้อตัวนั้นไว้ซักวันอื่น 13 วันแล้วที่ฉันไม่พูดอะไร แม่สอนไว้ว่าไฟในอย่านำออก แต่ถ้าจะพูดกันตรงๆ ตอนนี้ฉันกลัวพี่น้อยรู้ตอนกินข้าว มากกว่ากลัวเสียบ้านเสียอีก

ฉันเคยลองวางจดหมายไว้ข้างจานข้าวของวิชัย แล้วหยิบกลับก่อนเขาลงมา ฉันทำบัญชีร้านมา 30 ปีโดยไม่มีเงินเดือน จะซื้อเสื้อให้ตัวเองยังต้องบอกเขาว่าลดราคา ถ้าเริ่มถามเรื่องบ้าน เขาอาจย้อนถามว่าฉันค้นกระเป๋าทำไม ทั้งที่เขาวางเสื้อทุกตัวไว้ให้ฉันซักเอง

19.05 น. รถตู้มาถึง พี่น้อยกอดฉันที่ประตู ยังไม่ทันปล่อยก็ถาม “ร้านเป็นไงบ้างนิด” ฉันตอบ “ก็เรื่อยๆ พี่” วิชัยเดินออกมารับกระเป๋าให้พี่ ฉันบอกให้วางตรงอื่น กลัวพี่สะดุดเนิน เขามองพื้นแล้วบอกว่าพรมเก่าแล้ว เปลี่ยนเถอะ

ซุกไม่ได้แปลว่าทิ้ง

พจนานุกรมให้ความหมายคำว่าซุกไว้ว่า เอาไปซ่อนในที่ลับตา อย่างซอกหรือมุม1 ไม่มีตรงไหนแปลว่าทิ้ง ส่วนน้ำขุ่นไว้ในน้ำใสไว้นอก คือไม่พอใจอยู่ข้างใน แต่แสดงออกให้คนเห็นว่าดี1 ความหมายในพจนานุกรมยังไม่ตอบว่านิดควรบอกพี่น้อยคืนนี้ไหม พี่สาวจะช่วยได้หรือจะโทรเล่าให้ญาติอีกบ้าน ก่อนนิดกับวิชัยได้คุยกันเอง

คาร์ล ยุง จิตแพทย์ชาวสวิส มองความลับคล้ายยา ถ้าพอดี มันช่วยให้คนคนหนึ่งได้เป็นตัวของตัวเอง ถ้ามากไป มันตัดเราออกจากคนรอบตัวเหมือนพิษ และที่ทำร้ายที่สุดคือความลับที่ถูกกดลงไปจนเจ้าของเองก็ลืมแล้วว่ามันอยู่ตรงนั้น2 นิดยังจำจดหมายทุกบรรทัด ความลับไม่ได้หายจากเธอ แต่เธอยังเก็บข้อมูลที่คนอื่นต้องใช้ตัดสินใจไว้คนเดียว

3 ทุ่ม 40 ญาติขึ้นไปนอนกันหมดแล้ว ข้าวหอมเดินเท้าเปล่าลงมาหาน้ำกิน สะดุดเนินกลางพรมล้มก้นกระแทก แล้วร้องไห้จ้า ฉันวิ่งออกมาจากครัว หลานยกชายพรมขึ้นดูทั้งน้ำตา “ใต้พรมมีอะไรอ่ะยาย”

“ไม่มีอะไรลูก” ฉันตอบ ข้าวหอมดึงชายพรมต่อ ฉันจับมือหลานไว้เพราะกลัวกระเบื้องบาด เอายาหม่องมาถูนิ้วเท้าแล้วอุ้มขึ้นไปนอน ตอนลงมาปิดไฟ ฉันลากเก้าอี้มาทับเนินไว้ 1 ตัว วิชัยถามว่าเกะกะทำไม ฉันบอกว่าข้าวหอมเจ็บ เขาเลื่อนเก้าอี้ออกไปชิดผนัง