ชื่อเสียงที่ยืมมา

ในช่องเก็บของหน้ารถของกิ๊ฟมีนามบัตร 2 กล่อง รวมราว 200 ใบ ทุกใบพิมพ์ว่าผู้จัดการฝ่ายขาย นามบัตรพวกนั้นใช้ไม่ได้มาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ แต่เธอยังทิ้งไม่ลง

กิ๊ฟอายุ 38 เป็นผู้จัดการฝ่ายขายบริษัทวัสดุก่อสร้างในนนทบุรีมา 6 ปี ต้นปี 2569 บริษัทปรับโครงสร้างและให้เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญอาวุโส เงินเดือนยัง 52,000 บาท ค่ารถยังได้เท่าเดิม แต่เธอไม่มีลูกทีม 6 คนให้ดูแล ไม่ได้ประชุมกับเอ็มดีทุกเช้าวันจันทร์ และย้ายจากโต๊ะริมหน้าต่าง ในกลุ่มเพื่อน ม.6 ทุกคนยังเรียกเธอว่าพี่กิ๊ฟผู้จัดการ คอยฝากญาติหางาน เช่นเดียวกับแม่ศรีวัย 66 ที่ราชบุรี ซึ่งยังบอกเพื่อนบ้านว่าลูกสาวเป็นผู้จัดการ

สงกรานต์ที่บ้านแม่

13 เมษายน ราวเที่ยง ญาติล้อมวงกินข้าวกันที่ระเบียงบ้านไม้ของแม่ มีแกงส้ม ขนมจีน กับไก่ทอดที่น้าซื้อมาจากตลาด หลานๆ ไล่ฉีดปืนฉีดน้ำกันอยู่ในลาน ป้าแหววถือจานข้าวขยับมานั่งข้างกิ๊ฟ แล้วพูดเสียงดังพอให้ทั้งวงได้ยิน “กิ๊ฟยังเป็นผู้จัดการอยู่ใช่ไหมลูก ฝากน้องเบนเข้าทำงานด้วยสิ เรียนจบมาปีนึงแล้วยังไม่ได้งานเลย”

กิ๊ฟหันไปมองแม่ แม่ยิ้มกว้าง กำลังตักแกงส้มเติมให้ป้าแหววอีกทัพพี กิ๊ฟก้มลงตักข้าวเข้าปาก “ได้ค่ะป้า เดี๋ยวกิ๊ฟดูให้”

หลังสงกรานต์ ป้าแหววส่งเรซูเม่ของเบนมาทางไลน์ทุก 2 สัปดาห์ กิ๊ฟตอบเป็นสติกเกอร์หมีไหว้ทุกครั้ง เธอพิมพ์ข้อความยาวถึงแม่ไปแล้ว 3 รอบ ขึ้นต้นว่า "แม่ กิ๊ฟมีเรื่องจะเล่า" แล้วลบทิ้งทั้ง 3 รอบ คืนก่อนวิดีโอคอลกับที่บ้าน เธอนอนหลับๆ ตื่นๆ ซ้อมคำตอบไว้ในหัว วันหนึ่งเบนโทรมาถามว่าควรรอพี่หรือสมัครที่อื่น กิ๊ฟตอบว่าอย่ารอ เบนขอบคุณ เธอวางสายแล้วหวังว่าป้าแหววจะไม่ถามว่าเธอช่วยอะไรไปบ้าง

ของประกอบฉากที่ต้องคืน

เซเนกา นักปรัชญาโรมัน เขียนไว้ในจดหมายปลอบแม่คนหนึ่งที่เสียลูกชายว่า ทุกอย่างที่ส่องประกายอยู่รอบตัวเรา ทั้งตำแหน่ง ทรัพย์ และชื่อเสียง เป็นของยืมมาประดับ ไม่มีชิ้นไหนยกให้ขาด เหมือนของประกอบฉากละครที่ต้องคืนเจ้าของ บางชิ้นถูกเรียกคืนวันแรก บางชิ้นวันที่ 2 มีไม่กี่ชิ้นที่อยู่จนละครจบ1 ของกิ๊ฟถูกเรียกคืนในปีที่ 6 โดยไม่มีใครถามเธอสักคำ

เล่าจื๊อถามไว้สั้นๆ ว่า ชื่อเสียงกับตัวเรา อะไรใกล้ตัวกว่ากัน2 กิ๊ฟอาจตอบว่าตัวเอง แต่พอแม่ถามเรื่องงาน เธอยังเลือกคำที่จะไม่ทำให้แม่เสียหน้า เอพิคทีตัสคงพูดสั้นกว่านั้นอีก ว่าชื่อเสียงกับตำแหน่งไม่เคยอยู่ในอำนาจเรามาตั้งแต่ต้น3

สิ่งที่จ่ายอยู่ทุกวัน

แม่ศรีขายของชำส่งกิ๊ฟเรียนมหาวิทยาลัย กิ๊ฟได้ยินแม่พูดเรื่องลูกเป็นผู้จัดการมา 6 ปี จึงกลัวว่าจะทำแม่ผิดหวัง แต่แม่ยังไม่ได้ตอบคำถามที่กิ๊ฟไม่เคยถาม เราไม่รู้ว่าแม่จะเสียใจเรื่องไหนมากกว่ากัน ตำแหน่งหายไป หรือรู้ว่าลูกนอนไม่หลับแล้วไม่ยอมเล่า

ผ่านไป 6 เดือนนับจากเปลี่ยนตำแหน่ง กิ๊ฟยังไม่ได้บอกแม่ เบนได้งานขายมือถือในห้างด้วยตัวเอง ป้าแหววพิมพ์ในกลุ่มว่าไม่ต้องรบกวนพี่กิ๊ฟแล้ว เธอโล่งใจ แต่ก็รู้สึกแปลกที่ไม่มีใครต้องพึ่ง แม่โทรมาถามเรื่องงานของเบน พอรู้ว่าได้แล้วก็บอกว่าดี จะได้ไม่ต้องรบกวนลูกทุกครั้ง กิ๊ฟเกือบตอบว่าไม่ได้ลำบาก แต่เปลี่ยนเป็นถามว่าร้านแม่ขายดีไหม นามบัตร 2 กล่องยังอยู่หน้ารถ เปิดหาทิชชูทีไรก็เห็นมันอยู่ที่เดิม