สิ่งเดียวที่เป็นของเรา?

วันเกิดครบ 9 ขวบของน้ำหวาน โต้งวิดีโอคอลกลับบ้านตอน 2 ทุ่ม 10 นาที จากเตียงชั้นบนในแคมป์คนงานย่านบางนา เพิ่งเลิกโอที ยังไม่ได้อาบน้ำ ฝุ่นปูนยังติดแขน ที่กาฬสินธุ์ ยายบัวยกเค้กที่ซื้อจากตลาดมาวางหน้าจอ ปักเทียนไว้ 9 เล่ม น้ำหวานเป่าทีเดียวดับหมด

ผ่านไป 2 นาที น้ำหวานหันไปมองนอกจอ แล้วหันกลับมาบอกว่า “พ่อ หนูไปเล่นกับเพื่อนก่อนนะ” เสียงเพื่อนตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน

“จ้ะ ไปเถอะลูก” โต้งยิ้มให้กล้อง จอตัดไปก่อนที่เขาจะทันพูดสุขสันต์วันเกิดอีกรอบ

ระหว่างคุยกับลูก 2 นาทีนั้น โต้งยังคิดถึงสายไฟชั้น 14 ที่ต้องเดินให้เสร็จพรุ่งนี้ และคำบ่นของหัวหน้าไซต์เมื่อบ่าย พอวางสายเขาก็นอนไถคลิปต่อจนถึง 23.40 น. มีทั้งหมาตกน้ำ คนรีวิวรถ และเรื่องที่ดูจบก็จำไม่ได้ สุดท้ายโทรศัพท์หล่นลงมาโดนหน้า

อีก 3 ปี

โต้งอายุ 38 เป็นช่างไฟในไซต์ก่อสร้างคอนโด ได้ค่าแรงวันละ 650 บาท บวกโอทีวันเสาร์ ส่งเงินกลับบ้านเดือนละ 7,000 บาทให้ยายบัววัย 64 เลี้ยงน้ำหวาน แผนของเขาคือเก็บให้ได้ 300,000 บาท แล้วกลับไปเปิดร้านซ่อมไฟฟ้าที่บ้าน ตอนนี้มี 112,000 บาท หลังจ่ายค่าโรงพยาบาลของแม่ไปเมื่อปีก่อน เขาพูดว่า "อีก 3 ปี" มาได้ 5 ปีแล้ว

5 ปีที่ผ่านมา น้ำหวานโตจาก 4 ขวบเป็น 9 ขวบผ่านจอมือถือ ฟันหน้าหลุดตอนไหน เริ่มอ่านออกตอนไหน โต้งรู้จากรูปที่ยายส่งมาในไลน์ น้ำหวานเคยถามว่ากลับตอน ป.อะไร โต้งนับนิ้วแล้วบอก ป.3 ตอนนี้ลูกอยู่ ป.3 แล้วแต่เงินยังไม่ถึง คืนที่แม่โทรมาถามว่าร้านซ่อมจะทำเมื่อไร เขาหงุดหงิดว่าไม่ได้เที่ยวเล่น แม่บอกว่าไม่ได้ว่าอะไร

ของที่เป็นของเราจริงๆ

เซเนกาเขียนว่ามีแต่เวลาที่เป็นของเรา แต่ถูกแย่ง ขโมย หรือปล่อยให้หลุดมือได้ เขาสังเกตว่าเราจำหนี้เงินไม่กี่บาทได้ แต่ไม่ค่อยรู้สึกติดหนี้เวลาที่รับจากคนอื่น1

โต้งเดินสายไฟวันละ 10 ชั่วโมง วันเสาร์ทำเพื่อแผน 300,000 บาท หลังงานยังมีความเหนื่อย การดูคลิปพักหัวไม่ใช่ความผิดทั้งหมด เขาต้องหาวิธีพักที่พอคุยกับลูกไหว ไม่ใช่หานาทีที่เซเนกาบอกว่าเป็นของเขาอย่างเดียว

มีการศึกษาหนึ่งส่งคำถามเข้ามือถือของผู้ใหญ่กว่า 2,000 คนในจังหวะสุ่มระหว่างวัน ว่าตอนนั้นทำอะไร และใจอยู่กับสิ่งที่ทำหรือเปล่า ผลคือเกือบครึ่งของเวลา ราว 47% ใจของคนลอยไปที่อื่น และช่วงที่ใจลอย คนมีความสุขน้อยกว่า2 ผลเฉลี่ยนั้นไม่ได้วัดโต้ง และการสั่งให้เขาอยู่กับลูกทั้งตัวก็ไม่ได้ลบงานที่ค้างอยู่ พรุ่งนี้เขาอาจลองวางงานที่คิดไว้ลงกระดาษก่อนกดโทร แทนการโทษตัวเองย้อนหลัง

9 ขวบเก็บไว้ไม่ได้

โต้งเปิดรูปเค้กอีกครั้ง ในรูปมีเพื่อนของลูกที่เขาจำชื่อไม่ได้ น้ำหวานไม่ได้รอให้พ่อกลับก่อนจึงค่อยมีเพื่อน เขาอยากถามว่าเด็กเสื้อเหลืองชื่ออะไร แต่ตอนนี้เธอนอนแล้ว จึงพิมพ์ถามยายไว้

หลังวันเกิด โต้งลองโทรตอน 6 โมงครึ่งเช้าก่อนน้ำหวานไปโรงเรียน วันแรกเธอยังไม่ตื่น วันที่ 2 คุยกันได้ 11 นาที ลูกเล่าเรื่องหมาจรที่เข้ามาในโรงเรียนแล้วครูตั้งชื่อว่าเจ้าขนุน วันที่ 3 เขาตื่นสาย ลูกจึงอัดเสียงมาบอกว่าวันนี้เจ้าขนุนกัดรองเท้า โต้งเปิดฟังตอนพักเที่ยงแล้วอัดเสียงตอบ ยายบัวรับปากว่าจะเปิดให้หลานฟังหลังเลิกเรียน เขายังอยากกลับบ้านในอีก 3 ปีเหมือนเดิม แต่คราวนี้ต้องดูบัญชีก่อนจะรับปากลูกอีก