ความคิดนี้ ใครเป็นเจ้าของ

ตี 3 กับอีก 10 นาที ข้าวปั้นร้องมาได้ 40 นาทีแล้ว ปาล์มอุ้มลูกเดินวนอยู่ในห้องนอนชั้นบนของทาวน์เฮาส์ที่เช่าไว้ในหาดใหญ่ จนรู้แล้วว่าพื้นตรงไหนดังเอี๊ยด เอก สามีวัย 32 นอนหันหลังหลับสนิท เขาต้องไปเปิดอู่ซ่อมรถตอน 8 โมง วันนี้เป็นวันที่ 57 จาก 120 วันของการลาคลอด

แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา เธออยากวางลูกลงบนที่นอนแล้วเดินออกจากบ้านไป ปาล์มยืนนิ่ง ไม่ได้ทำตามความคิดนั้น ข้าวปั้นยังร้องอยู่บนบ่า เธอประคองหลังลูกไว้และตกใจกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งคิด

คืนที่เถียงกับความคิดตัวเอง

ตี 3 40 นาที ข้าวปั้นหลับไปแล้ว แต่ปาล์มนั่งพิมพ์ลงช่องค้นหาว่า "แม่ที่คิดแบบนี้เป็นแม่ที่แย่ไหม" แล้วอ่านกระทู้ต่อกระทู้จนตี 5 เธออายุ 29 เป็นแคชเชียร์ห้างในหาดใหญ่ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนี้ เธออ่านคำตอบที่บอกให้รักลูกมากๆ แล้วปิดหน้าจอ เปิดใหม่อีกครั้ง เอกพลิกตัวถามว่ากี่โมง เธอบอกว่าตี 5 เขาขอนอนต่อ คืนนั้นเธอใช้เวลาที่ลูกหลับไปกับการค้นจนเช้า

ตลอด 2 สัปดาห์หลังจากนั้น กลางวันเธอส่งลูกให้แม่จิตร ซึ่งขี่มอเตอร์ไซค์มาจากบ้านห่างไป 20 นาที ทุกครั้งที่ทำได้ เพราะกลัวอยู่กับลูกตามลำพัง เธอเลิกโพสต์รูปข้าวปั้น ทุกคืนเธอเถียงกับความคิดนั้นในหัวว่า ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น และยิ่งเถียง มันก็ยิ่งกลับมาบ่อย พอเอกถามว่า “ทำไมเงียบไปเลย” เธอก็ตวาดใส่เขาเรื่องเสื้อช่างเปื้อนน้ำมันที่กองอยู่บนพื้น

ความคิดมาเมื่อมันอยากมา

นีทเช่เขียนว่า ความคิดมาเมื่อมันอยากมา ไม่ได้มาเมื่อเราเรียก1 ความคิดตอนตี 3 ของปาล์มก็ไม่ได้เกิดจากการเรียกหา เธอนอนได้ไม่เกินครั้งละ 3 ชั่วโมง และยิ่งกลัวว่าอีกคืนจะต้องอยู่กับลูกลำพัง

ในพระสูตรบทหนึ่ง ความรู้สึกถูกเปรียบกับลมบนฟ้าที่พัดมาทุกทิศ2 เล่มนี้ขอต่อภาพว่า ถ้าความรู้สึกเป็นลม เราอาจเป็นท้องฟ้าที่มันพัดผ่าน เป็นวิธีมองเท่านั้น ไม่ใช่คำตอบว่าตัวตนคืออะไร หรือเหตุให้ปาล์มต้องไกวลูกต่อทั้งที่กลัว

เอพิคทีตัสบอกว่า สิ่งที่รบกวนใจคน คือความเห็นที่เรามีต่อเรื่องที่เกิด มากกว่าตัวเรื่องเอง3 ประโยคนี้ช่วยแยกสิ่งที่คิดกับสิ่งที่ทำได้บ้าง แต่จะบอกให้ปาล์มเปลี่ยนความเห็นแล้วนอนก็ง่ายเกินไป เธอยังต้องมีคนรับช่วงดูแลลูก และมีคนฟังเรื่องที่ไม่กล้าพูด การตัดสินใจไม่ได้อยู่ในหัวเธอคนเดียว

แม่พูดขึ้นมาเฉยๆ

บ่ายวันที่ 70 แม่จิตรนั่งพับผ้าอ้อมอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น พูดขึ้นมาโดยไม่เงยหน้า “ตอนเลี้ยงแกนะ แม่ก็เคยคิดอยากหนีไปไกลๆ” แล้วต่อในลมหายใจเดียวกัน “ไข่แผงละเท่าไหร่แล้วตอนนี้ ร้านปากซอยขึ้นอีกแล้ว” ปาล์มถามว่าแล้วแม่ไปไหน แม่บอกว่าไม่ได้ไป แกจะให้ไปไหน ปาล์มก้มหน้ามองผ้าอ้อม แม่จิตรหยุดพับแล้วถามว่าคืนนี้จะให้มานอนด้วยไหม ปาล์มบอกว่าอยากให้มา แต่ไม่อยากให้แม่เล่าว่าเธอคิดอะไร

วันพาข้าวปั้นไปฉีดวัคซีน ปาล์มถามเรื่องผื่นผ้าอ้อมจบแล้ว ยังไม่ลุกจากเก้าอี้ เธอถามพยาบาลว่า “ขอคุยเรื่องของหนูโดยไม่มีแม่อยู่ได้ไหม” แม่จิตรนั่งรออยู่ข้างนอก ปาล์มโทรขอให้แม่รับลูกไปก่อน แม่ถามว่าคุยเรื่องอะไร เธอบอกว่าเรื่องที่เคยขอไม่ให้แม่เล่า

พออยู่ในห้องกับพยาบาล เธอเริ่มจากคำว่านอนไม่พอ หยุดไป แล้วบอกว่าคิดอยากวางลูกแล้วเดินออกจากบ้าน กลัวอยู่กับลูกคนเดียวมา 2 สัปดาห์ พยาบาลไม่ได้ตอบว่าให้รักลูกมากๆ แต่ถามต่อว่าความคิดมาเมื่อไร ตอนนั้นเธอทำอะไร และคืนนี้มีใครอยู่ด้วย ปาล์มต้องตอบออกเสียงเรื่องที่เคยลบจากช่องค้นหา เธอกับพยาบาลคุยเรื่องของเธอต่อ ไม่ได้จบที่ผื่นของลูก

แม่จิตรถามตอนออกมาว่าหมอว่าอย่างไร ปาล์มบอกว่ายังคุยกับพยาบาลอยู่ ต้องกลับมาคุยต่อ แม่บอกว่าวันอังคารมาไม่ได้ เธอจึงโทรหาเอกตั้งแต่ยังไม่กลับบ้าน คราวนี้เล่าว่ากลัวอะไร ไม่ใช่แค่นอนไม่พอ เขาถามว่าแม่จะมาคืนนี้ไหม ปาล์มบอกว่ามา แต่เขาก็ต้องรับลูกด้วย

คืนนั้นเอกอุ้มข้าวปั้นลงไปชั้นล่าง ปาล์มนอนฟังเสียงลูกกับเสียงสามีบ่นว่าหาผ้าไม่เจอ เธอเกือบลุกไปหยิบให้ แต่เรียกบอกว่าอยู่ในตู้ล่าง แล้วนอนต่อ เธอยังเล่าเรื่องที่กลัวให้เขาฟังไม่ครบ และยังไม่ได้ตกลงว่าใครจะพาไปตามนัดวันอังคาร