เมย์ผ่อนมือถือเครื่องนี้ 10 งวด งวดละ 2,490 บาท งวดสุดท้ายตัดวันที่ 25 วันเดียวกับที่เงินเดือนออก พอข้อความ "ชำระครบ" เด้งขึ้นมา เธอแคปหน้าจอเก็บไว้ ไม่ได้ส่งให้ใครดู แค่อยากมีไว้เอง

จอแตกตรงมุมซ้ายล่าง

3 สัปดาห์ต่อมา 18.40 น. เมย์ลงรถเมล์หน้าตลาดแถวลาดพร้าว มือถือลื่นหลุดจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง หล่นคว่ำลงฟุตปาท พลิกขึ้นมามุมซ้ายล่างก็แตกเป็นใยแมงมุมแล้ว เธอนั่งลงที่ป้าย เอานิ้วโป้งถูรอยร้าวไปมาเหมือนมันจะเช็ดออกได้ รถเมล์ผ่านไป 2 คัน เธอไม่ได้ลุก

ต้นสัปดาห์ พี่หน่อยที่นั่งโต๊ะข้างๆ ก็ทำมือถือหล่นจนร้องลั่น เมย์ยังใส่หูฟังคุยงานขายประกันอยู่ เอี้ยวไปบอกเพียงว่า “ฟิล์มแตกเองพี่ ไม่เป็นไรหรอก” แล้วกดโทรหาลูกค้ารายต่อไป ตอนนั้นเธอคิดอย่างนั้นจริงๆ

ร้านในห้างตีราคาเปลี่ยนจอ 3,900 บาท เกือบ 1 ใน 4 ของเงินเดือน 16,500 บาท เมย์ยืนหน้าเคาน์เตอร์อยู่ 40 นาที ถามไปถามมาจนกลายเป็นถามรุ่นใหม่ผ่อน 12 เดือน พนักงานยื่นปากกามาให้แล้ว เธอถึงบอกว่าขอคิดดูก่อน

คืนนั้นเธอพิมพ์ไลน์หาต้น แฟนวัย 30 ว่า "พังอีกแล้ว" ต้นตอบมาว่า “บอกแล้วให้ซื้อเคสดีๆ” เมย์อ่านแล้วไม่ตอบทั้งคืน กลับถึงห้องเช่าก็เจอชามข้าวใบเดียวที่แพร เพื่อนร่วมห้อง ทิ้งไว้ในซิงก์ เธอบ่นเรื่องชามเสียงดังกว่าที่ตั้งใจ แพรล้างชามใบนั้นแล้วเก็บเข้าชั้น คืนนั้นเมย์เห็นอีกฝ่ายหยิบข้าวกล่องขึ้นไปกินบนเตียง ห้องเงียบไป 2 วัน เมย์อยากบอกว่าไม่ได้โกรธเรื่องชาม แต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรโดยไม่ให้ดูเหมือนแก้ตัว

ราคาซ่อม กับราคาของคำว่าของฉัน

เมย์เปิดข้อความชำระครบอีกครั้ง แล้วซูมดูรูปที่ถ่ายไว้วันซื้อเครื่อง ราคาในรูปไม่ได้เปลี่ยน แต่ตอนนี้เธอต้องคิดว่าจะลดค่าใช้จ่ายอะไรเพื่อจ่ายค่าซ่อม พอแพรถามว่าไฟห้องน้ำเสียหรือเปล่า เมย์ตอบห้วน แพรจึงถอยกลับ เธอมองเพื่อนเดินไป แต่ยังไม่ได้เรียกไว้

นักเขียนคนหนึ่งเล่าถึงกับดักลิงในอินเดียใต้ คนเจาะลูกมะพร้าวใส่ข้าว ผูกไว้กับหลัก มือเปล่าลอดรูได้ แต่กำปั้นที่กำข้าวดึงกลับไม่ได้ ลิงไม่แบจนถูกจับ1

เอพิคทีตัสถูกครึ่งหนึ่ง

เอพิคทีตัสสังเกตว่าเวลาเด็กบ้านข้างๆ ทำถ้วยแตก เราบอกว่าของแบบนี้แตกกันได้ พอเป็นถ้วยเรา ประโยคนั้นกลับหายไป เขาจึงให้จำคำที่ใช้กับคนอื่นไว้ใช้กับตัวเอง2 เมย์เคยพูดได้กับพี่หน่อย

เขายังบอกว่า สิ่งที่อยู่ในอำนาจเรามีแค่ความเห็น ความตั้งใจ ความอยากและไม่อยากของเราเอง ส่วนร่างกาย ทรัพย์สิน ชื่อเสียง และตำแหน่ง อยู่อีกฝั่งทั้งหมด2 ฟังแล้วเกินจริงจนอยากเถียง เล่มนี้จะเถียงกับเขาทีละห้อง จากของในมือ ชื่อเสียง คนที่รัก ร่างกาย ความคิด ไปจนถึงเวลา

ราคาซ่อมเป็นเรื่องจริง แต่ใช้มันเป็นไม้บรรทัดตัดสินว่าเมย์ควรเสียใจแค่ไหนไม่ได้ มือถืออยู่กับทั้งงานและคนที่เธอโทรหา ความเสียดายจึงอาจมีหลายเรื่องปนอยู่ สิ่งที่แยกได้แน่กว่าคือแพรไม่ได้ทำมันแตก เมย์ยังต้องขอโทษ โดยไม่ต้องรอให้เลิกเสียดายก่อน

ทุกวันนี้เมย์ยังใช้เครื่องจอแตกนั้น บอกทุกคนว่ายังใช้ได้ การสะดุ้งเบาลงทุกเดือนแต่ยังไม่หาย เธอลองถามแพรว่าซื้อกับข้าวมาหารกันไหม แพรบอกว่ากินแล้ว เมย์จึงบอกเรื่องชามต่อ แพรตอบว่าไม่ได้อยากทะเลาะ แต่ครั้งหน้าบอกก่อนว่าไม่อยากคุย เมย์พยักหน้า เธอไม่ได้แก้ตัวเรื่องจอ จะเรียกที่เบาลงว่าปล่อยวางหรือแค่ชิน เมย์เองก็ไม่แน่ใจ